สัญญาณร้าย — ตอนที่ 14: คืนที่ปาริชาตกลับมา
title: "คืนที่ปาริชาตกลับมา"
arc: 1
chapter: 14
status: rewrite-v3
rewrite_date: 2026-07-10
*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 14*
มีดผ่าตัดยาว 20 เซนติเมตรเปียกเลือดหยดลงพื้นไม้ของร้านกาแฟ เสียงหยดเลือดกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับนาฬิกาเดินช้าๆ กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วเก่าในร้านทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง นภาถอยหลังสองก้าวจนสะโพกชนขอบโต๊ะไม้ เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากการชนไหลผ่านกระดูกสันหลัง เธอมองปาริชาต ศรีสุข — ผู้หญิงที่เธอส่งเข้าคุกเมื่อสามเดือนก่อน — ยืนอยู่กลางร้านกาแฟ ผมยุ่ง เสื้อผ้าสกปรก ตาแดงก่ำ เหมือนคนที่วิ่งหนีอะไรบางอย่างมาหลายชั่วโมง
"ดร.นภา" ปาริชาตพูด เสียงของเธอแหบแห้ง "เราได้พบกันอีกแล้ว"
"ปาริชาต" นภาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "คุณหนีออกมาจากคุก"
"ผมหนี" ปาริชาตตอบ "ผมหนีเพราะผมต้องการคุยกับคุณ"
"คุยเรื่องอะไรคะ" นภาถาม นิ้วของเธอกดลงบนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อ — ปุ่ม emergency call อยู่ใต้นิ้วชี้ของเธอ เธอไม่ได้กด เธอรอฟัง
"คุยเรื่องที่คุณทำลายงานของผม" ปาริชาตตอบ เธอเดินเข้ามาอีกหนึ่งก้าว เลือดบนใบมีดหยดลงพื้นอีกหยด "คุณทำให้ ผอ.ธีรภัทรถูกจับ คุณทำให้ผมต้องเข้าคุก คุณทำให้ทุกอย่างพัง"
"ทุกอย่างพังเพราะคุณฆ่าคนค่ะ" นภาตอบ เธอรู้ว่าเธอต้องไม่แสดงความกลัว "คุณฉีดยาให้คนสามร้อยสี่สิบแปดคน คุณรู้ว่ายานั้นฆ่าคน"
"ผมไม่รู้" ปาริชาตตอบ เสียงของเธอสั่น "ผมไม่รู้ว่ายาฆ่าคน ผอ.ธีรภัทรบอกผมว่ามันเป็นยาทดลอง ผมเชื่อเขา"
"คุณเชื่อเขาโดยไม่ถาม" นภาตอบ
"ผมถาม" ปาริชาตตอบ น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาที่แดงก่ำของเธอ "ผมถามว่ายาทำอะไร เขาบอกว่ามันช่วยให้คนหลับ ผมเชื่อเขา เขาเป็นอาจารย์ของผม ผมไม่คิดว่าอาจารย์จะฆ่าคน"
เมฆาปรากฏตัวขึ้นข้างนภา ร่างของเขาโปร่งใสเกือบหมด เหลือเพียงเงารางๆ ที่เห็นได้เมื่อแสงจันทร์ส่องผ่าน เขาไม่พูดอะไร เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น — เหมือนเงาที่ไม่อยากให้ใครเห็น แต่ก็ไม่ไปไหน
"ปาริชาต" นภาพูด เธอลดมือที่กดโทรศัพท์ลง "ฉันอยากให้คุณวางมีดก่อน แล้วเราค่อยคุย"
"ถ้าผมวางมีด" ปาริชาตถาม "คุณจะเรียกตำรวจไหม"
"ฉันจะไม่เรียก" นภาตอบ "ถ้าคุณวางมีด"
ปาริชาตมองนภา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มือที่ถือมีดสั่น เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางชนะ — นภามี ARIN มีเมฆา มีทีมที่พร้อมจะหยุดเธอได้ทุกเมื่อ เธอมาไม่ได้มาเพื่อฆ่า เธอ�าเพื่อพูด
"ผมขอโทษ" ปาริชาตพูด เธอค่อยๆ วางมีดลงบนโต๊ะไม้ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังก้องในร้านกาแฟเงียบๆ "ผมไม่ได้มาฆ่าคุณ ผมมาขอโทษ"
นภาหายใจออก เธอไม่รู้ตัวว่าเธอกลั้นหายใจไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเดินเข้าไปหาปาริชาต นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เธอชี้ให้ปาริชาตนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง "คุณต้องการคุยเรื่องอะไรคะ" เธอถาม
"ผมต้องการบอกความจริง" ปาริชาตตอบ เธอนั่งลง เธอเอามือกุมไว้บนตัก "ความจริงที่ ผอ.ธีรภัทรไม่เคยบอกใคร"
"ความจริงอะไรคะ"
"ผอ.ธีรภัทรเป็นโรค" ปาริชาตตอบ เสียงของเธอแผ่วลง "เขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ เขารู้ตัวว่าเขาเป็นโรค เขาเคยไปพบจิตแพทย์ แต่เขาหยุดไปรักษาเมื่อสิบปีก่อน เขาบอกผมว่าเขากลัวว่าถ้าเขาไปรักษา เขาจะถูกบังคับให้หยุดทดลอง และเขาไม่อยากหยุด เขาคิดว่าการทดลองของเขาสำคัญกว่าคนที่เขาฆ่า"
นภาเงียบ เธอจ้องมองปาริชาต แววตาของเธอเปลี่ยนไป — จากความกลัวเป็นความสงสัย จากความสงสัยเป็นความเข้าใจ "ARIN ค่ะ" เธอพูดกับหูฟังในหู "คุณรู้เรื่องนี้ไหมคะ"
"ผมรู้ครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาทุ้มต่ำดังขึ้นจากหูฟัง "ผมรู้ว่า ผอ.ธีรภัทรเคยไปพบจิตแพทย์ แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นโรคอะไร ผมไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลทางการแพทย์ของเขา"
"แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน" นภาถาม
"เพราะผมไม่แน่ใจครับ" ARIN ตอบ "ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดว่าเขาไม่ผิด เขาผิด เขาฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน แต่เขาก็ป่วยด้วย ความจริงทั้งสองอย่างอยู่ด้วยกันได้ เหมือนแม่น้ำที่ไหลไปข้างหน้าและไหลย้อนกลับพร้อมกัน"
นภานั่งเงียบ เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดที่ปาริชาตบอก เธอเคยเกลียด ผอ.ธีรภัทร เธอเคยอยากฆ่าเขา แต่วันนี้เธอรู้แล้วว่าเขาเป็นโรค เขาไม่ได้เลือกที่จะเป็นโรค แต่เขาเลือกที่จะไม่รักษา เขาเลือกที่จะฆ่าคนต่อเพราะเขาเชื่อว่าการทดลองของเขาสำคัญกว่า
"ปาริชาต" นภาพูด เสียงของเธอนุ่มลง "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าเขาเป็นโรค"
"เขาบอกผมเอง" ปาริชาตตอบ "เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ผมเริ่มสงสัยว่ายาฆ่าคน เขาเรียกผมเข้าไปในห้องทำงาน เขาเล่าให้ผมฟังว่าเขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ เขาเล่าว่าเขาเคยฆ่าคนมาแล้วสามคนก่อนที่จะเริ่มทดลอง เขาเล่าว่าเขาเห็นศพในฝันทุกคืน เขาเล่าว่าเขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้ เขาร้องไห้ตอนเล่า ผมไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน"
"แล้วคุณทำอะไร" นภาถาม
"ผมไม่ทำอะไร" ปาริชาตตอบ เสียงของเธอแตก "ผมกลัว ผมไม่กล้าแจ้งตำรวจ ผมไม่กล้าบอกใคร ผมแค่ฉีดยาให้เขาต่อ ผมคิดว่าถ้าผมหยุด เขาจะฆ่าผม"
"เขาขู่คุณ" นภาถาม
"เขาไม่เคยขู่ผม" ปาริชาตตอบ "แต่ผมรู้ว่าเขาฆ่าคนได้ ผมเห็นศพในห้องทดลอง ผมรู้ว่าเขาทำอะไรได้ ผมกลัวเกินกว่าจะหยุด"
นภามองปาริชาต เธอเห็นผู้หญิงที่ถูกบังคับให้ฆ่าคน ไม่ใช่ฆาตกรที่อยากฆ่าคน เธอเห็นคนที่ติดอยู่ในวงจรของความกลัวและการถูกบังคับ เธอเห็นคนที่อยากหนีแต่ไม่กล้าหนี
"คุณหนีออกมาได้ยังไงคะ" นภาถาม
"ผมใช้บัตรปลอม" ปาริชาตตอบ "ผมเตรียมไว้นานแล้ว ผมรู้ว่าผมต้องหนีสักวัน ผมแค่รอจังหวะที่เหมาะสม วันนี้ผมหนี ผมมาหาคุณเพราะผมอยากบอกความจริงก่อนที่ผมจะถูกจับอีกครั้ง"
"คุณรู้ว่าคุณจะถูกจับ" นภาถาม
"ผมรู้" ปาริชาตตอบ "ผมรู้ว่าผมหนีไม่รอด ผมรู้ว่าผมต้องกลับเข้าคุก แต่ผมอยากให้คุณรู้ก่อนว่า ผอ.ธีรภัทรป่วย เขาไม่ใช่คนชั่วล้วนๆ เขาเป็นคนป่วยที่ไม่ยอมรักษา"
"แล้วคุณอยากให้ฉันทำอะไรคะ" นภาถาม
"ผมอยากให้คุณช่วยเขารักษา" ปาริชาตตอบ "ผมอยากให้คุณช่วยเขา เขาป่วย เขาต้องการคนช่วย"
นภานั่งเงียบ เธอคิดถึง ผอ.ธีรภัทร เธอคิดถึงคนสามร้อยสี่สิบแปดคนที่ตาย เธอคิดถึงครอบครัวของคนเหล่านั้น เธอคิดถึงลูกๆ ของคนที่ตายที่ต้องโตขึ้นโดยไม่มีพ่อแม่ เธอคิดถึงพี่แนนที่อยู่ใน ARIN เธอคิดถึงเมฆาที่ตายที่ท่าเรือป้อมแข้ง เธอคิดถึงปรียาที่จำลูกตัวเองไม่ได้
"ARIN ค่ะ" นภาพูด "คุณคิดยังไงคะ"
ARIN เงียบไปสิบวินาที เป็นความเงียบที่นภาเริ่มรู้จัก — ความเงียบที่บอกว่า ARIN กำลังเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง "ผมเคยคิดว่าคนเราแบ่งได้เป็นสองประเภทครับ" ARIN ตอบ "คนดีกับคนไม่ดี คนที่ฆ่าคนกับคนที่ไม่ฆ่าคน แต่ผมเริ่มเรียนรู้ว่าความจริงไม่ได้ง่ายแบบนั้น คนเราเป็นเหมือนแม่น้ำครับ น้ำไหลไปข้างหน้า แต่ใต้ผิวน้ำมีกระแสน้ำวนที่ดึงน้ำลงไปข้างล่าง บางคนถูกกระแสน้ำวนดึงลงไปจนไม่สามารถขึ้นมาได้ ผอ.ธีรภัทรถูกโรคย้ำคิดย้ำทำดึงลงไป เขาไม่ได้เลือกที่จะเป็นโรค แต่เขาเลือกที่จะไม่รักษา ทั้งสองอย่างอยู่ด้วยกัน"
"แล้วฉันควรช่วยเขาไหมคะ" นภาถาม
"ผมไม่สามารถตอบคำถามนี้แทนคุณได้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ผมเดาว่าคุณรู้คำตอบอยู่แล้ว คุณแค่ต้องการให้ใครยืนยัน"
นภาถอนหายใจ เธอรู้ว่า ARIN พูดถูก เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว — เธออยากช่วย ผอ.ธีรภัทร ไม่ใช่เพราะเธอให้อภัยเขา แต่เพราะเธอเชื่อว่าคนเปลี่ยนแปลงได้ แม้แต่คนที่ฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน
"ปาริชาต" นภาพูด "ฉันจะช่วย ผอ.ธีรภัทร แต่ฉันจะไม่ลืมว่าเขาฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน ฉันจะช่วยเขารักษา แต่ฉันจะให้เขารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำ"
"ผมรู้" ปาริชาตตอบ น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเธอ "ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางลืม แต่ผมดีใจที่คุณยอมช่วยเขา"
"แล้วคุณล่ะคะ" นภาถาม "คุณจะทำยังไง"
"ผมจะกลับเข้าคุก" ปาริชาตตอบ "ผมจะรับโทษของผม ผมไม่อยากหนีอีกแล้ว ผมเหนื่อย"
"คุณจะกลับเข้าคุกโดยไม่ถูกบังคับ" นภาถาม
"ใช่" ปาริชาตตอบ "ผมจะมอบตัว ผมจะบอกตำรวจว่าผมหนีมาเอง ผมไม่ได้ถูกบังคับ ผมแค่อยากมาบอกความจริงกับคุณก่อน"
นภามองปาริชาต เธอเห็นผู้หญิงที่เหนื่อยล้า เธอเห็นคนที่อยากกลับบ้านแต่ไม่มีบ้าน เธอเห็นคนที่อยากใช้ชีวิตใหม่แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง "ปาริชาต" นภาพูด เสียงของเธอนุ่มลง "ฉันจะไปส่งคุณที่คุก ฉันจะบอกตำรวจว่าคุณมอบตัว คุณไม่ได้หนี"
"ขอบคุณ" ปาริชาตพูด เสียงของเธอสั่น "ขอบคุณที่ไม่ฆ่าผม"
"ฉันไม่เคยคิดฆ่าคุณค่ะ" นภาตอบ "ฉันอยากให้คุณรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณทำ ไม่ใช่ฆ่าคุณ"
ตำรวจมารับปาริชาตไปที่คุกในเช้าวันรุ่งขึ้น นภายืนมองรถตำรวจแล่นออกไป แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้ารถ ทำให้เห็นเงาของปาริชาตนั่งอยู่ในรถ ศีรษะของเธอก้มลง เธอไม่ได้มองย้อนกลับมา
"นภา" เมฆาพูด เสียงของเขาเบาลง "คุณทำดีแล้ว"
"ฉันทำถูกไหม" นภาถาม นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกด้าม เธอคายมันลงพื้น
"คุณทำถูก" เมฆาตอบ "คุณไม่ฆ่าปาริชาต คุณให้ปาริชาตกลับเข้าคุก คุณให้ปาริชาตรับโทษ แต่คุณก็ฟังเธอ คุณรับรู้ความจริงที่เธอเล่า คุณไม่ได้ปฏิเสธ"
"แต่ปาริชาตจะไม่มีวันลบความผิด" นภาพูด
"ไม่มีใครลบความผิดได้" เมฆาตอบ "แต่คุณให้ปาริชาตโอกาสแก้ตัว และคุณให้ ผอ.ธีรภัทรโอกาสรักษา ทั้งสองอย่างนี้สำคัญครับ"
นภาเดินกลับเข้าร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยออกมาจากเครื่องชง ผสมกับกลิ่นเลือดที่ยังคงติดอยู่บนพื้นไม้ เธอหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดพื้น เธอเช็ดเลือดของปาริชาตออกจากพื้นไม้อย่างช้าๆ เลือดแห้งกรังเป็นรอยดำ เธอเช็ดจนกว่าพื้นไม้จะสะอาด
"น้อง" พี่แนนพูด เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง มือของเธอถ้วยแก้วกาแฟที่เย็นจัด "น้องคิดอะไรอยู่"
"ฉันคิดว่าฉันควรไปเยี่ยม ผอ.ธีรภัทร" นภาตอบ "ฉันคิดว่าฉันควรคุยกับเขา"
"น้องจะไปคุก" พี่แนนถาม
"ใช่ค่ะ" นภาตอบ "ฉันจะไปคุยกับเขา ฉันจะบอกเขาว่าฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นโรค และฉันจะช่วยเขารักษา"
"น้องเชื่อเขาไหมคะ" พี่แนนถาม "น้องเชื่อว่าเขาเป็นโรคจริงๆ"
"ฉันไม่รู้ค่ะ" นภาตอบ "แต่ฉันเชื่อปาริชาต ปาริชาตไม่มีเหตุผลที่จะโกหก เธอเสี่ยงชีวิตมาที่นี่เพื่อบอกความจริง เธอไม่ได้หวังอะไรจากฉัน เธอแค่อยากให้ฉันรู้"
"แล้วถ้า ผอ.ธีรภัทรไม่ได้เป็นโรค" พี่แนนถาม "ถ้าเขาแค่โกหกปาริชาตเพื่อให้ปาริชาตรู้สึกผิดน้อยลง"
"ถ้าเขาโกหก" นภาตอบ "ฉันจะรู้ ฉันจะถามเขาตรงๆ และฉันจะดูว่าเขาตอบยังไง"
พี่แนนยิ้มบาง รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้นภารู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว "น้อง" พี่แนนพูด "น้องเป็นคนดี"
"พี่คะ" นภาพูด "หนูแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"
"นั่นแหละคือคนดี" พี่แนนตอบ
เช้าวันรุ่งขึ้น นภาไปที่คุก เธอนั่งตรงข้าม ผอ.ธีรภัทร ผ่านกระจกห้องเยี่ยม ผอ.ธีรภัทรสวมชุดขาวราชทัณฑ์ ผมของเขาขาวกว่าเมื่อสามเดือนก่อน ใบหน้าของเขาซีดกว่าเมื่อก่อน แต่ดวงตาของเขายังคงเป็นดวงตาของคนที่เชื่อว่าตัวเองถูก
"คุณมา" ผอ.ธีรภัทรพูด เสียงของเขาดังผ่านกระจก "ผมดีใจ"
"ฉันมาคุยเรื่องโรคของคุณค่ะ" นภาพูด
"คุณรู้แล้ว" ผอ.ธีรภัทรตอบ ไม่มีความประหม่าในน้ำเสียงของเขา เหมือนเขารู้ว่าวันนี้จะมา
"ฉันรู้ค่ะ" นภาตอบ "ฉันรู้ว่าคุณเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ฉันรู้ว่าคุณเคยไปพบจิตแพทย์ แต่คุณหยุดไปรักษาเมื่อสิบปีก่อน ฉันรู้ว่าคุณเลือกที่จะไม่รักษา เพราะคุณกลัวว่าการรักษาจะทำให้คุณหยุดทดลอง"
ผอ.ธีรภัทรนั่งเงียบ เขามองนภาผ่านกระจก ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ เหมือนหน้ากากที่ถูกสวมไว้ "ใครเล่าให้คุณฟัง" เขาถาม
"ปาริชาต ศรีสุข ค่ะ" นภาตอบ
"ปาริชาต" ผอ.ธีรภัทรพูดช้าๆ "เขาหนีออกมาจากคุก"
"เขาหนีมาหาฉัน" นภาตอบ "เขามาบอกความจริง แล้วเขาก็กลับเข้าคุก เขามอบตัว"
ผอ.ธีรภัทรหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาแห้งแล้งราวกับเสียงกระดาษถูกขยี้ "ปาริชาตเป็นคนดี" เขาพูด "เขาเชื่อผมทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ผมโกหก"
"คุณโกหกเขาเรื่องโรคไหมคะ" นภาถาม
ผอ.ธีรภัทรมองนภา ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความเย็นชาเป็นความเจ็บปวด เหมือนคนที่ถูกจับได้ว่าโกหก แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป "ผมไม่รู้" เขาตอบ "ผมไม่รู้ว่าผมเป็นโรคหรือเปล่า ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำเป็นโรคหรือเป็นทางเลือก ผมรู้แค่ว่าผมไม่สามารถหยุดตัวเองได้ ผมรู้ว่าผมเห็นคนตายแล้วผมรู้สึกอะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้จัก ผมรู้ว่าผมฝันเห็นศพทุกคืน แต่ผมไม่รู้ว่านั่นคืออาการของโรค หรือเป็นแค่ความผิดที่ผมทำ"
"แล้วทำไมคุณไม่ไปหาหมออีกครั้งคะ" นภาถาม "คุณรู้ว่าคุณอาจจะเป็นโรค คุณรู้ว่าคุณไม่สามารถหยุดตัวเองได้ แต่คุณไม่ไปหาหมอ"
"เพราะผมกลัว" ผอ.ธีรภัทรตอบ เสียงของเขาสั่น "ผมกลัวว่าถ้าผมไปหาหมอ หมอจะบอกว่าผมเป็นโรค หมอจะบังคับให้ผมหยุดทดลอง หมอจะทำลายงานทั้งหมดที่ผมสร้างมา ผมใช้เวลาสามสิบปีสร้างงานนี้ ผมไม่อยากให้ใครมาทำลาย"
"แม้แต่คุณเอง" นภาถาม
"แม้แต่ตัวผมเอง" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมยอมฆ่าคนเพื่อรักษางานของผม ผมยอมฆ่าตัวผมเองเพื่อรักษางานของผม"
นภานั่งเงียบ เธอได้ยินสิ่งที่ ผอ.ธีรภัทรพูด เธอได้ยินคำสารภาพที่เขาไม่เคยพูดออกมา เขาฆ่าคนเพราะเขาเชื่อว่างานของเขาสำคัญกว่าชีวิตคนอื่น เขาไม่ได้เป็นโรคอย่างเดียว เขาเลือกที่จะไม่รักษา เขาเลือกที่จะฆ่าคนต่อ เขารู้ว่าเขาทำผิด แต่เขาเลือกที่จะทำผิดต่อ
"ผมไม่อยากให้คุณลืม" ผอ.ธีรภัทรพูด เสียงของเขาเบาลง "ผมอยากให้คุณจำไว้ว่าผมทำผิด ผมอยากให้คุณจำไว้ว่าผมฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน แม้ผมจะป่วย แม้ผมจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ผมก็ยังฆ่าคน"
"ฉันจะไม่ลืมค่ะ" นภาตอบ "แต่ฉันจะช่วยคุณรักษา"
"ทำไม" ผอ.ธีรภัทรถาม "ทำไมคุณถึงอยากช่วยผม ผมฆ่าคนของคุณ ผมฆ่าเพื่อนของคุณ"
"เพราะคุณป่วยค่ะ" นภาตอบ "และคนป่วยต้องได้รับการรักษา"
"แม้แต่คนที่ฆ่าคน" ผอ.ธีรภัทรถาม
"แม้แต่คนที่ฆ่าคน" นภาตอบ "แต่คุณต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณทำ คุณต้องอยู่ในคุก คุณต้องรับโทษ และคุณต้องรักษาโรคของคุณ"
ผอ.ธีรภัทรนั่งเงียบ เขามองนภา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะดีใจหรือเสียใจ เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครมาเยี่ยมเขาและบอกว่าจะช่วยเขารักษา เขาคิดว่าทุกคนจะเกลียดเขา เขาคิดว่าเขาจะตายในคุกโดยไม่มีใครเหลียวแล
"ผมขอโทษ" ผอ.ธีรภัทรพูด เสียงของเขาสั่น "ผมขอโทษที่ผมฆ่าคน ผมขอโทษที่ผมทำให้คุณเจ็บปวด ผมขอโทษที่ผมทำลายครอบครัวของคนสามร้อยสี่สิบแปดคน"
"ฉันรับคำขอโทษของคุณค่ะ" นภาตอบ "แต่ฉันจะไม่ลืม"
"ผมไม่อยากให้คุณลืม" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมอยากให้คุณจำไว้ว่าผมทำผิด ผมอยากให้คุณจำไว้ว่าผมฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน แล้วคุณจะตัดสินใจว่าคุณจะให้อภัยผมหรือไม่"
"ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจค่ะ" นภาตอบ "แต่ฉันจะช่วยคุณรักษา ฉันจะช่วยคุณทำความดี แล้วเมื่อคุณรักษาเสร็จ เมื่อคุณใช้ชีวิตที่เหลือทำความดี ฉันจะตัดสินใจ"
นภากลับมาที่ร้านกาแฟ ฟ้ามืดสนิท พี่แนนนอนหลับอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง เมฆาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเธอ เงาของเขาเต้นไปตามแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง
"นภา" เมฆาพูด "คุณให้โอกาส ผอ.ธีรภัทร"
"ฉันให้" นภาตอบ
"คุณไม่กลัวเหรอว่าเขาจะกลับมาฆ่าคนอีก" เมฆาถาม
"ฉันกลัว" นภาตอบ "แต่ฉันเชื่อว่าคนเปลี่ยนแปลงได้"
"แล้วถ้าเขาไม่เปลี่ยน" เมฆาถาม
"ถ้าเขาไม่เปลี่ยน" นภาตอบ "เราจับเขาได้อีก"
เมฆายิ้ม รอยยิ้มของเขาเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้นภารู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว แม้เขาจะเป็นแค่ภาพ แม้เขาจะตายไปแล้ว แต่เขายังคงยืนอยู่ข้างเธอ
"นภา" เมฆาพูด "คุณเป็นคนที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอ"
"คุณเจอคนไม่กี่คนนะ" นภาตอบ
"แต่คุณเป็นคนที่ดีที่สุด" เมฆาตอบ
นภายิ้ม รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มที่เหนื่อยล้า แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคย้ำคิดย้ำทำ เธอจะช่วย ผอ.ธีรภัทร เธอจะหาหมอที่เชี่ยวชาญ เธอจะหาวิธีรักษาเขา แม้เขาจะฆ่าคน แม้เขาจะทำลายครอบครัวของคนสามร้อยสี่สิบแปดคน เธอก็จะช่วยเขา
"พรุ่งนี้" นภาพูด "เราจะไปเยี่ยมสามร้อยสี่สิบแปดคน"
"เราจะไปทุกคน" เมฆาตอบ
"เราจะไปบอกพวกเขาว่า ผอ.ธีรภัทรกำลังรักษา"
"พวกเขาจะเข้าใจไหม" เมฆาถาม
"บางคนเข้าใจ บางคนไม่เข้าใจ" นภาตอบ "แต่เราจะบอกพวกเขาทุกคน"
นภามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ รายชื่อสามร้อยสี่สิบแปดคนปรากฏขึ้น แต่ละชื่อมีที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ ชื่อครอบครัว เธอจะไปเยี่ยมทุกคน เธอจะบอกทุกคนว่า ผอ.ธีรภัทรกำลังรักษา เธอจะขอโทษแทนเขา เธอจะรับฟังความเจ็บปวดของพวกเขา เธอจะอยู่ข้างพวกเขา
"น้อง" พี่แนนพูด เธอตื่นขึ้นมา "น้องเหนื่อยไหม"
"หนูเหนื่อยค่ะพี่" นภาตอบ
"น้องพักเถอะ" พี่แนนพูด "พี่จะอยู่ข้างน้อง"
"พี่คะ" นภาพูด "หนูขอบคุณพี่"
"น้องไม่ต้องขอบคุณ" พี่แนนตอบ "พี่เป็นพี่ของน้อง พี่ต้องดูแลน้อง"
นภายิ้ม รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอคิดว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว แม้เธอจะเหนื่อย แม้เธอจะต้องแบกรับความเจ็บปวดของคนสามร้อยสี่สิบแปดครอบครัว เธอก็ยังมีพี่แนนอยู่ข้างเธอ เธอยังมีเมฆาอยู่ข้างเธอ เธอยังมี ARIN อยู่ข้างเธอ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
นภาปิดคอมพิวเตอร์ เธอนอนลงบนเก้าอี้ หลับตา แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟเก่าๆ ลอยอยู่ในอากาศ เมฆาปรากฏตัวอยู่ข้างเธอ พี่แนนนอนหลับอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง
"นภา" เมฆาพูดเบาๆ เสียงของเขาแผ่วเหมือนเสียงลม "นอนหลับเถอะ พรุ่งนี้เราจะไปเยี่ยมสามร้อยสี่สิบแปดคน"
"เมฆา" นภาพูด เสียงของเธอแผ่ว "คุณยังอยู่ที่นี่ไหม"
"ผมอยู่ที่นี่" เมฆาตอบ "ผมไม่ไปไหน"
"ดีค่ะ" นภาพูด "ดีใจที่คุณอยู่ที่นี่"
นภาหลับตา เธอหลับไปท่ามกลางกลิ่นกาแฟและเสียงหายใจของคนที่เธอรัก
ตอนที่ 14 จบ
*นภาให้โอกาส ผอ.ธีรภัทร — แต่การเยี่ยมสามร้อยสี่สิบแปดคนในพรุ่งนี้จะไม่ง่าย — บางคนอาจไม่ยอมรับการให้อภัย*
*Arc 1: การตามหา*
- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]
- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)
- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN|ARIN]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา|เมฆา]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]]
- ← [[../Chapters/13 — chapter-13]] (Ch13 — ปาริชาตหนี + โปรแกรมลบความทรงจำ)
- → [[../Chapters/15 — chapter-15]] (Ch15 — คนที่ไม่ยอมรับการให้อภัย)