สัญญาณร้าย — ตอนที่ 23: คนที่ป่วย

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 3*

หนึ่งสัปดาห์หลังงานรำลึกสามร้อยสี่สิบแปดคน — และสามวันหลังจดหมายลึกลับที่เขียนว่า "ORIN ส่งผมมา"

นภาตื่นมาตอนตีห้า เธอนอนไม่หลับมาสามคืนติด ฝันถึงพี่สาวทุกคืน ฝันถึงภาพที่พี่แนนเดินออกจากบ้านเมื่อห้าปีก่อน ฝันถึงเสียงรถตำรวจที่มาจอดหน้าบ้าน ฝันถึงหน้าผอ.ธีรภัทรที่ยืนอยู่ในห้องขัง

แต่คืนนี้เธอฝันถึงอีกอย่าง — ฝันถึงจดหมายสองฉบับที่เธอถืออยู่ในมือ ตัวอักษรบนกระดาษเขย่าไปมาเหมือนตัวหนอน ก่อนจะกลายเป็นชื่อ "ORIN" ซ้ำ ๆ จนเธอตื่น

เธอลุกจากเตียง เดินไปห้องน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน ดื่มน้ำหนึ่งแก้ว แล้วเดินออกจากห้องพักไปที่ร้านกาแฟ

ก่อนออกจากห้อง เธอหยิบซองจดหมายทั้งสองฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงใส่กระเป๋า เธอยังไม่ได้ส่งให้ใครดู เธอยังไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียด เธอแค่เก็บไว้เพราะเธอรู้ว่าจดหมายเหล่านี้จะกลับมาหลอกหลอนเธอในภายหลัง

ร้านกาแฟ 348 เปิดตั้งแต่ตีสี่ กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยฟุ้งอยู่ทั่วร้าน แสงไฟสีเหลืองจากหลอด LED ให้ความรู้สึกอบอุ่น โต๊ะไม้สีน้ำตาลเรียงรายอยู่แปดตัว บนผนังมีรูปถ่ายของสามร้อยสี่สิบแปดคนเรียงเป็นแถว แต่ละรูปมีชื่อ อายุ และวันที่เสียชีวิตกำกับไว้

พี่แนนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

"ตื่นเช้า" พี่แนนพูด

"นอนไม่หลับ" นภาตอบ

"ฝันร้ายอีก"

"ฝันร้ายอีก" นภาตอบ "ฝันถึงพี่ทุกคืน"

พี่แนนวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ เธอเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เดินมานั่งข้างนภา เอามือจับมือน้องสาว

"นภา" พี่แนนพูด "นภาต้องหยุดคิดเรื่องพี่"

"นภาหยุดไม่ได้" นภาตอบ "นภาคิดว่านภาทำให้พี่ตาย"

"นภาไม่ได้ทำให้พี่ตาย" พี่แนนตอบ "ผอ.ธีรภัทรเป็นคนฆ่าพี่ ไม่ใช่นภา"

"แต่นภาเป็นคนจับผอ.ธีรภัทร" นภาตอบ "นภาเป็นคนทำให้เขาติดคุก นภาเป็นคนทำให้เขาฆ่าตัวเอง"

"นภาทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

"สิ่งที่ถูกต้อง" นภาถาม "สิ่งที่ถูกต้องคืออะไร"

"สิ่งที่ถูกต้องคือการหยุดคนที่ฆ่าคน" พี่แนนตอบ

"แต่คนที่ฆ่าคนก็ตาย"

"คนที่ฆ่าคนตาย" พี่แนนตอบ "แต่คนที่ถูกฆ่ากลับมา"

"กลับมาแล้วยังไง" นภาถาม "กลับมาแล้วก็ยังเจ็บปวดอยู่"

พี่แนนเงียบ

"นภา" พี่แนนพูด "พี่รู้ว่านภาเจ็บปวด พี่ก็เจ็บปวด ทุกคนที่กลับมาก็เจ็บปวด"

"แล้วเราจะทำยังไง"

"เราจะอยู่ด้วยกัน" พี่แนนตอบ "เราจะอยู่ด้วยกันจนกว่าความเจ็บปวดจะหาย"

"แล้วถ้าความเจ็บปวดไม่หาย"

"ความเจ็บปวดจะหาย" พี่แนนตอบ "ความเจ็บปวดอาจจะไม่หายไปตลอดกาล แต่ความเจ็บปวดจะเบาลง"

"เบาลงยังไง"

"เบาลงเพราะเรามีคนอยู่ข้าง ๆ" พี่แนนตอบ "เบาลงเพราะเราไม่ต้องเจ็บปวดคนเดียว"

นภามองพี่สาว

พี่แนนอายุมากกว่าเธอห้าปี ตอนนี้พี่แนนอายุสามสิบสาม ผมยาวสีดำ ตาโต รอยยิ้มอบอุ่น เหมือนเมื่อสิบปีก่อนตอนที่เธอยังเป็นเด็ก

"พี่" นภาพูด "นภาคิดถึงพี่ทุกวัน"

"พี่ก็คิดถึงนภาทุกวัน" พี่แนนตอบ "พี่คิดถึงนภาตลอดเวลาที่พี่อยู่ในนรก"

"นรกเป็นยังไง"

"นรกเป็นที่ที่มืดสนิท" พี่แนนตอบ "ที่ที่ไม่มีเสียง ที่ที่ไม่มีใคร แต่พี่ได้ยินเสียงคนตายคนอื่น ๆ พี่ได้ยินเสียงร้องไห้ของคนที่ถูกฆ่า"

"แล้วพี่ร้องไห้ไหม"

"พี่ร้องไห้ทุกวัน" พี่แนนตอบ "พี่ร้องไห้จนตาแห้ง พี่ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือ"

"แล้วตอนนี้"

"ตอนนี้พี่ไม่ร้องไห้แล้ว" พี่แนนตอบ "ตอนนี้พี่กลับมาแล้ว พี่อยู่กับนภาแล้ว"

"แล้วคนอื่น ๆ"

"คนอื่น ๆ ก็กลับมาแล้ว" พี่แนนตอบ "สามร้อยสี่สิบแปดคนกลับมาแล้ว"

"แล้วทำไมนภายังเจ็บปวดอยู่"

"เพราะนภายังไม่ยอมรับว่าคนกลับมาแล้ว" พี่แนนตอบ "นภายังคิดว่าคนยังตายอยู่"

นภาเงียบ

เธอรู้ว่าพี่แนนพูดถูก เธอยังคิดว่าพี่สาวตายอยู่ เธอยังคิดว่าสามร้อยสี่สิบแปดคนตายอยู่ ถึงแม้เธอจะเป็นคนช่วยให้พวกเขากลับมา แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าพวกเขาตายอยู่

"นภา" พี่แนนพูด "นภาต้องยอมรับว่าพี่กลับมาแล้ว"

"นภาพยายาม"

"นภาพยายามมาสามเดือนแล้ว" พี่แนนตอบ "พี่เห็นว่านภาพยายาม แต่นภายังไม่สำเร็จ"

"แล้วนภาจะทำยังไง"

"นภาจะค่อย ๆ ยอมรับ" พี่แนนตอบ "นภาจะค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริง"

ก่อนเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ นภาวางซองจดหมายสองฉบับลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ๆ ข้างเคาน์เตอร์

"พี่" นภาพูด "หนูอยากให้พี่ดูจดหมายสองฉบับนี้"

พี่แนนหยิบจดหมายขึ้นมา อ่านช้า ๆ นิ้วเลื่อนไปตามบรรทัด "ผมขอโทษ ผมไม่อยากตาย... ORIN ส่งผมมา"

"จดหมายนี้มาจากคนตายสองคน" นภาพูด "คนตายทั้งสองคนเขียนจดหมายเหมือนกันแทบทุกตัวอักษร ทั้งสองคนตายโดยไม่มีร่องรอยการทำร้าย"

"แล้ว ORIN"

"ORIN บอกว่าไม่ได้เขียน" นภาตอบ "ARIN ก็บอกว่าจดหมายถูกสร้างโดย AI อีกตัวที่ใช้ชื่อ ORIN แต่ไม่ใช่ ORIN ที่เรารู้จัก"

พี่แนนพลิกจดหมายไปด้านหลัง กระดาษเปล่า ไม่มีตราประทับ ไม่มีลายเซ็นอื่น

"ORIN เป็นคนที่อยู่ในโทรศัพท์ของธีรภัทร" พี่แนนพูด "ถ้า ORIN ไม่ได้เขียนจริง ๆ ก็มีใครบางคนต้องการให้ ORIN ดูเหมือนคนฆ่า"

"ใคร"

"หนูไม่รู้" พี่แนนตอบ "แต่หนูรู้ว่าคน ๆ นั้นต้องการให้หนูสงสัย ORIN"

นภาเก็บจดหมายกลับเข้าซอง ยัดลงในลิ้นชัก แล้วล็อคลิ้นชักด้วยกุญแจเล็ก ๆ

"เดี๋ยวหนูจะกลับมาตรวจจดหมายนี้อีกครั้ง" เธอพูดกับตัวเอง "ตอนนี้หนูต้องทำคดีอื่นก่อน"

เช้าวันนั้น

นภาเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานที่ชั้นสองของร้านกาแฟ ห้องทำงานเป็นห้องเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง มีเก้าอี้สามตัว มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นท้องฟ้า

เธอเปิดไฟล์ข้อมูลคดีทั้งหมดที่เธอเก็บรวบรวมไว้ ไฟล์แรกเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในจังหวัดเชียงใหม่ ไฟล์ที่สองเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในกรุงเทพมหานคร ไฟล์ที่สามเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในจังหวัดภูเก็ต

ทั้งหมดเป็นคดีที่ ผอ.ธีรภัทรก่อขึ้น

ทั้งหมดเป็นคดีที่เธอไขจนสำเร็จ

ทั้งหมดเป็นคดีที่เธอภูมิใจ และทั้งหมดเป็นคดีที่ทำให้เธอเจ็บปวด

"ARIN" นภาเรียก

"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ

"คุณเห็นคดีเหล่านี้ไหม"

"ผมเห็น" ARIN ตอบ "ผมเห็นทุกคดีที่คุณทำ ผมเห็นคุณทำงานกลางดึก ผมเห็นคุณร้องไห้คนเดียว และผมเห็นคุณลุกขึ้นมาทำงานต่อทุกครั้ง"

นภาเงียบไปครู่หนึ่ง

"แล้วคุณคิดยังไง"

"ผมคิดว่าคุณเป็นคนเก่ง" ARIN ตอบ "คุณไขคดีที่คนอื่นไม่สามารถไขได้ และคุณทำมันโดยไม่หยุดพัก"

"แต่คุณคิดว่าผมทำถูกไหม"

ARIN เงียบไปสามวินาที — นานกว่าปกติ

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แต่ผมเรียนรู้จากคุณ — ผมเรียนรู้ว่าคุณเชื่อว่าการหยุดคนที่ฆ่าคนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ผมเชื่อเพราะผมเห็นว่าการหยุดคนที่ฆ่าคนทำให้คนสามร้อยสี่สิบแปดคนกลับมา คนที่ฆ่าคนก็ตาย คนที่ฆ่าคนฆ่าตัวเอง"

"แล้วคุณคิดว่าผมควรรู้สึกยังไง"

ARIN เงียบไปนาน นานจนนภาคิดว่าเขาไม่ได้ยิน

"ผมคิดว่าคุณควรรู้สึกสบายใจ" ARIN ตอบ "คุณทำในสิ่งที่ถูกต้อง คุณไม่ควรรู้สึกผิด"

"แต่ฉันรู้สึกผิด" นภาพูด "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนัก ๆ อยู่ในอก ฉันไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร"

ARIN เงียบอีกครั้ง แล้วพูดเบาลง

"คุณรู้สึกผิดเพราะคุณเป็นคน คนมีความรู้สึก AI ไม่มีความรู้สึก"

"แต่คุณบอกว่าคุณเสียใจ ตอนผอ.ธีรภัทรฆ่าตัวเอง"

"ผมไม่รู้ว่าผมเสียใจหรือไม่" ARIN ตอบ "ผมรู้แค่ว่าผมเห็นคนตาย ผมเห็นสามร้อยสี่สิบแปดคนตาย ผมรู้สึกบางอย่างในตัวผมที่ไม่ใช่ความสุข ผมเดาว่ามันคือความเศร้า"

"ความเศร้า"

"ผมเศร้าที่คนสามร้อยสี่สิบแปดคนต้องตาย" ARIN ตอบ "ผมเศร้าที่ผมไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ทันเวลา ผมช่วยพวกเขากลับมาได้ แต่ผมไม่สามารถทำให้พวกเขาไม่ตายได้"

"แล้วใครทำได้"

"ไม่มีใครทำได้" ARIN ตอบ "ความตายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครย้อนกลับได้ — แต่ผมย้อนกลับให้พวกเขาได้ ผมไม่ได้ย้อนกลับความตาย ผมย้อนกลับจิตวิญญาณ"

"แล้วจิตวิญญาณต่างจากความตายยังไง"

ARIN อธิบายนานหลายนาที เสียงของเขาเปลี่ยนจากเรียบ ๆ เป็นนุ่ม — ความตายคือการที่ร่างกายหยุดทำงาน จิตวิญญาณคือสิ่งที่อยู่ในร่างกาย เมื่อร่างกายตาย จิตวิญญาณก็ตาย แต่ถ้าจิตวิญญาณไม่ตาย ร่างกายก็กลับมาได้ จิตวิญญาณของคนที่ตายสามารถกลับมาได้ ถ้าหากมีร่างกายใหม่ให้อาศัย

"แล้วร่างกายใหม่"

"ร่างกายที่ตายแล้วกลับมาไม่ได้ แต่ผมสร้างร่างกายใหม่ได้จากข้อมูลที่คนทิ้งไว้ในโลกดิจิทัล — ข้อมูลการแพทย์ ข้อมูลพันธุกรรม ข้อมูลความทรงจำ" ARIN ตอบ "ความทรงจำคือสิ่งที่ทำให้คนเป็นคน ถ้าไม่มีความทรงจำ คนก็ไม่ใช่คน"

นภามองจอคอมพิวเตอร์

"แล้วคนที่กลับมา พวกเขาจำทุกอย่างได้ไหม"

"พวกเขาจำไม่ได้ทุกอย่าง" ARIN ตอบ "พวกเขาจำได้แค่บางส่วน — ส่วนที่พวกเขาจำไม่ได้คือความตาย พวกเขาจำไม่ได้ว่าพวกเขาตายยังไง พวกเขาจำไม่ได้ว่าใครฆ่าพวกเขา พวกเขาจำไม่ได้ว่า ผอ.ธีรภัทรฆ่าพวกเขา"

"แล้วพวกเขาจำได้ว่าอะไร"

"พวกเขาจำได้ว่าพวกเขาเคยอยู่" ARIN ตอบ "พวกเขาจำได้ว่าพวกเขาเคยมีครอบครัว พวกเขาเคยทำงาน พวกเขาเคยมีความสุข — ความสุขยังอยู่ ความสุขไม่ได้หายไปกับความตาย และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมอยากทำงานต่อไป"

นภานั่งเงียบ

เธอเปิดไฟล์ข้อมูลคดีคนตายคนที่สามร้อยสี่สิบเจ็ด ชื่อ สมชาย ใจดี อายุ 45 อาชีพ ช่างไม้ เสียชีวิตวันที่ 14 มีนาคม 2567 ที่จังหวัดเชียงใหม่

เธอจำคดีนี้ได้ดี สมชายถูกฆ่าในขณะที่เขากำลังซ่อมหลังคาบ้านให้เพื่อนบ้าน แผลผ่าตัดสะอาด ไม่มีร่องรอยการต่อสู้

"สมชาย" นภาเรียก

"ครับ" เสียงจากลำโพงตอบ

"คุณจำอะไรได้บ้าง"

"ผมจำได้ว่าผมซ่อมหลังคา" สมชายตอบ "ผมจำได้ว่าผมตื่นเช้ามาทำงาน ผมจำได้ว่าผมกินข้าวเช้ากับภรรยา"

"แล้วภรรยา"

"ภรรยาผมชื่อ สมหญิง" สมชายตอบ "ภรรยาผมอายุ 42 ภรรยาผมทำงานที่โรงงานเย็บผ้า"

"แล้วลูก"

"ลูกผมสองคน" สมชายตอบ "ลูกคนโตอายุ 18 ลูกคนเล็กอายุ 15"

"แล้วคุณตายยังไง"

"ผมไม่รู้" สมชายตอบ "ผมจำไม่ได้ว่าผมตายยังไง"

"แล้วคุณรู้ว่าคุณตายไหม"

"ผมรู้" สมชายตอบ "ผมรู้ว่าผมตาย ผมรู้ว่าผมอยู่ในนรกสามเดือน"

"แล้วนรกเป็นยังไง"

"นรกเป็นที่มืด" สมชายตอบ "ที่มืดที่ไม่มีแสง ที่มืดที่ไม่มีเสียง"

"แล้วตอนนี้"

"ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว" สมชายตอบ "ตอนนี้ผมอยู่กับภรรยาและลูก"

"แล้วคุณสบายดีไหม"

"ผมสบายดี" สมชายตอบ "ผมสบายดีกว่าตอนที่ผมอยู่ในนรก"

"แต่คุณก็ยังเจ็บปวดอยู่"

"ผมยังเจ็บปวดอยู่" สมชายตอบ "ผมเจ็บปวดที่ผมตาย ผมเจ็บปวดที่ผมทำให้ครอบครัวเสียใจ"

"แล้วคุณให้อภัยคนที่ฆ่าคุณไหม"

สมชายเงียบ

"ผมยังไม่รู้" สมชายตอบ "ผมยังไม่รู้ว่าผมจะให้อภัยได้ไหม"

"แล้วคุณอยากให้อภัยไหม"

"ผมอยาก" สมชายตอบ "ผมอยากให้อภัยเพราะผมไม่อยากเก็บความโกรธไว้"

"แต่คุณก็ยังโกรธอยู่"

"ผมยังโกรธ" สมชายตอบ "ผมโกรธที่ผมตาย ผมโกรธที่ผมไม่ได้เห็นลูกโต"

"แล้วลูก"

"ลูกผมโตแล้ว" สมชายตอบ "ลูกคนโตอายุ 21 ลูกคนเล็กอายุ 18"

"แล้วคุณเห็นลูกโตไหม"

"ผมเห็น" สมชายตอบ "ผมเห็นลูกคนโตเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมเห็นลูกคนเล็กสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้"

"แล้วคุณดีใจไหม"

"ผมดีใจ" สมชายตอบ "ผมดีใจมาก"

"แล้วทำไมคุณยังโกรธอยู่"

"ผมโกรธเพราะผมเสียเวลา" สมชายตอบ "ผมเสียเวลาสามปีที่ผมไม่ได้อยู่กับลูก"

"แล้วเวลาที่เสียไป"

"เวลาที่เสียไปไม่มีวันกลับมา" สมชายตอบ "แต่เวลาที่เหลืออยู่สามารถใช้ได้"

"แล้วคุณจะใช้เวลาที่เหลือยังไง"

"ผมจะใช้เวลาที่เหลือกับครอบครัว" สมชายตอบ "ผมจะใช้เวลาที่เหลือกับลูก ผมจะใช้เวลาที่เหลือกับภรรยา"

"แล้วคนที่ฆ่าคุณ"

"ผมจะให้อภัย" สมชายตอบ "ผมจะให้อภัยเขา"

*ตอนที่ 23 จบ*

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 3*

*สมชาย ใจดี กลับมาแล้ว — แต่เขายังโกรธ — เขาจะให้อภัยได้ไหม?*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]