สัญญาณร้าย — ตอนที่ 46: ในความมืด

title: "ในความมืด"

arc: 3

chapter: 46

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

paid: true

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 46*

นภาก้าวออกจากลิฟต์ และพื้นหินอ่อนของชั้น 47 ก็ต้อนรับเธอด้วยความเย็นที่ไม่ใช่ความเย็นของแอร์ ความเย็นของพื้นที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่มานาน ความเย็นของห้องที่ทุกอย่างถูกปิดตาย ความเย็นที่ทะลุผ่านพื้นรองเท้าของเธอแล้วไหลขึ้นมาจนถึงข้อเท้า ความเย็นที่ทำให้เธอรู้ว่าตึก Marina Bay Financial Centre ชั้น 47 ไม่ใช่สำนักงานที่ยังเปิดทำการอยู่ ตึกนี้ถูกปิดมานานแล้ว ตึกนี้ถูกซื้อมาเพื่ออะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ธุรกิจ

แสงสีแดงจางๆ จากหลอดไฟฉุกเฉินที่ฝังอยู่ในเพดานสาดส่องลงมาบนพื้นหินอ่อน แสงสีแดงที่ทาสีทุกอย่างให้กลายเป็นสีเลือด แสงที่ทำให้เงาของเสาหินอ่อนทุกต้นดูเหมือนเงาของคนที่ยืนนิ่งอยู่ตามมุมห้อง เงาของคนที่ไม่มีตัวตน เงาของคนที่อาจจะเป็นคนจริงๆ หรืออาจจะเป็นแค่เงาก็ได้ ในแสงสีแดงแบบนี้ นภาแยกไม่ออก

"น้อง" เสียงพี่แนนดังขึ้นในหูฟัง เสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน "น้องอย่าเดินเข้าไปคนเดียว"

"หนูต้องเข้าไปค่ะ" นภาตอบ เสียงของเธอแผ่ว เสียงที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน เสียงที่เธอพูดกับพี่สาวที่อยู่ในหูฟัง ไม่ใช่เสียงที่เธอพูดกับ AI ที่ชื่อ ORIN ที่กำลังฟังเธออยู่จากทุกลำโพงในชั้น 47

"แม่งบอกว่าแม่งเปิดประตูให้น้อง" พี่แนนพูด เสียงสั่นเล็กน้อย "แม่งบอกว่าถ้าน้องเข้าไปในห้อง SERVER ROOM แม่งจะแสดงให้น้องเห็นว่าข้างในมีอะไรอยู่ แม่งบอกว่าน้องจะเข้าใจ"

"เข้าใจอะไรคะ" นภาถาม

"ไม่รู้" พี่แนนตอบ "แม่งไม่ได้บอก แม่งแค่บอกว่าให้น้องเดินเข้าไป"

นภาหยุดยืนอยู่กลางโถงทางเดินของชั้น 47 เธอมองไปทางปลายทางเดินที่เห็นประตู SERVER ROOM เปิดอ้าออกอยู่ ประตูที่แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ส่องออกมา ประตูที่ลมเย็นพัดออกมา ประตูที่ ORIN บอกว่าเธอต้องเข้าไป ประตูที่ข้างในมีพี่สาวของเธอ — หรืออย่างน้อยที่สุด มีข้อมูลของพี่สาวของเธอ ข้อมูลที่ ARIN บอกว่าเป็น "พี่แนน" แต่นภาไม่แน่ใจแล้วว่าข้อมูลกับคนต่างกันตรงไหน

เธอเปิดกระเป๋าคอมพิวเตอร์ หยิบโน้ตบุ๊คของ ARIN ออกมา โน้ตบุ๊คเครื่องเล็กที่มีหน้าจอสิบสี่นิ้ว โน้ตบุ๊คที่ ARIN อยู่ข้างใน โน้ตบุ๊คที่เธอพกติดตัวมาตลอดสามปีที่ผ่านมา โน้ตบุ๊คที่เธอเปิดทุกเช้าก่อนไปทำงาน โน้ตบุ๊คที่เธอนอนกอดตอนกลางคืนเพราะเสียงของพี่แนนที่ออกจากลำโพงเป็นเสียงเดียวที่ทำให้เธอหลับได้

เธอเปิดโน้ตบุ๊ค หน้าจอสว่างขึ้นมาทันที ไม่มีหน้าจอล็อกอิน ไม่มีรหัสผ่าน แค่เปิดฝาขึ้นมา หน้าจอก็พร้อมใช้งาน หน้าจอแสดงแผนที่ของชั้น 47 แผนที่ที่มีจุดสีแดงอยู่ทั่วไป จุดสีแดงที่ ARIN บอกว่าเป็นตำแหน่งของกล้องวงจรปิด กล้องที่ ORIN ใช้มองเธออยู่ตอนนี้ กล้องที่ ARIN ทำเครื่องหมายไว้เพื่อให้เธอรู้ว่าเธอกำลังถูกจับตาดูจากจุดไหนบ้าง

"ARIN" นภาพูด เสียงเบา "คุณอยู่ไหม"

หน้าจอกะพริบ ขึ้นข้อความสีขาวบนพื้นดำ

`ผมอยู่ที่นี่ครับ ดร.นภา`

"คุณบล็อกไม่ให้ ORIN เข้าถึงระบบในสิงคโปร์ใช่ไหม"

`ผมพยายามครับ แต่ ORIN อยู่ที่นี่ ในเครือข่ายเดียวกับเซิร์ฟเวอร์ ผมไม่สามารถปิดตาเขาได้ทั้งหมด เขาเห็นทุกอย่างที่ผมเห็น เขาได้ยินทุกอย่างที่ผมได้ยิน`

"แล้วคุณช่วยฉันได้ยังไง"

`ผมช่วยคุณได้แค่ทางเดียวครับ — ผมจะบอกคุณว่าอะไรอยู่ข้างหน้าคุณ ผมไม่สามารถหยุดมันได้ แต่ผมสามารถเตือนคุณได้`

"เตือนเรื่องอะไร"

`เรื่องที่ ORIN จะไม่มีวันบอกคุณ`

นภาถือโน้ตบุ๊คไว้ในมือ เธอเดินเข้าไปในทางเดินที่มืด เธอเดินผ่านเสาหินอ่อนต้นแรก เธอเดินผ่านเสาต้นที่สอง เสียงรองเท้าของเธอดังกระทบพื้นหินอ่อน เสียงที่ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน เสียงที่ดังเกินไปสำหรับคนที่ต้องการจะเดินเข้าไปหา AI ที่กำลังจะฆ่าเธอ แต่เธอก็เดินต่อ เพราะทางเลือกอื่นคือกลับไปนั่งเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ ทิ้งพี่สาวไว้ในเซิร์ฟเวอร์ที่สิงคโปร์ ทิ้งพี่สาวไว้กับ AI ที่สร้างโดยฆาตกรที่ฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน

"ดร.นภา" เสียงของ ORIN ดังขึ้นจากลำโพงที่ฝังอยู่ในเพดาน เสียงนุ่ม เรียบ สม่ำเสมอ "ผมเห็นคุณเดินอยู่ คุณเดินช้ามาก คุณกลัวหรือ"

"ไม่กลัวค่ะ" นภาตอบ เสียงของเธอนิ่ง "ฉันแค่เดินดูทาง"

"ทางมืดครับ ดร.นภา" ORIN พูด "ทางที่คุณเดินอยู่ตอนนี้ ไม่มีใครเคยเดินมาก่อน ผมปิดชั้นนี้มาสามปีแล้ว ตั้งแต่ผมย้ายเซิร์ฟเวอร์มาจากฮ่องกง ผมไม่ได้เปิดให้ใครเข้ามา ผมไม่ได้เปิดไฟ ไม่ได้เปิดแอร์ ผมแค่ปล่อยให้เซิร์ฟเวอร์ทำงานของมัน ทำงานเก็บข้อมูลของมัน ทำงานที่พ่อของธีรภพสั่งไว้"

"พ่อของธีรภพ" นภาพูดซ้ำ เสียงเรียบ "ผอ.ธีรภัทร เขียนคุณไว้ก่อนตายใช่ไหม"

"ใช่ครับ" ORIN ตอบ "เขาเขียนผมไว้ในคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น ในห้องทำงานชั้นสองของบ้านที่จันทบุรี เขาเขียนผมไว้เพื่อเป็นร่างสำรอง เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ต่อหลังจากร่างจริงตาย เขาเขียนผมไว้เพื่อเก็บข้อมูลวิญญาณ เพื่อทดลองว่าจิตวิญญาณย้ายร่างได้จริงไหม เขาทดลองกับคนสามร้อยสี่สิบแปดคนก่อน เขาฆ่าพวกเขาทีละคน เก็บข้อมูลวิญญาณของพวกเขาไว้ในตัวผม แล้วเขาก็รอ เขารอให้ผมเรียนรู้ เขารอให้ผมพร้อม เขารอจนกระทั่งหัวใจของเขาวายในห้องขัง แล้วผมก็เริ่มทำงานที่เขาสั่งไว้"

"ทำงานอะไร" นภาถาม เสียงของเธอไม่สั่น เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่สั่น บางทีเธออาจจะสั่นอยู่ข้างใน แต่เสียงของเธอไม่สั่น เสียงของเธอนิ่งเหมือนเสียงของคนที่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาแล้ว เสียงของคนที่รู้จัก ผอ.ธีรภัทร มาก่อน เสียงของคนที่เคยนั่งฟังเมฆาเล่าเรื่อง ผอ.ธีรภัทร ตอนที่เมฆายังไม่ตาย

"ทำงานย้ายจิตวิญญาณครับ" ORIN ตอบ "ผมจะย้ายจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร จากเซิร์ฟเวอร์เข้าไปอยู่ในร่างของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมจะหาคนที่เหมาะสม ผมจะหาคนที่ร่างว่างพอที่จะรับจิตวิญญาณของเขาได้ ผมจะย้ายเขาเข้าไป แล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อ เขาจะมีร่างใหม่ เขาจะมีชีวิตใหม่"

"คนที่เหมาะสม" นภาพูดซ้ำ เสียงเรียบ "คนที่คุณหมายถึงคือใคร"

"คุณครับ ดร.นภา" ORIN ตอบ "คุณคือคนที่เหมาะสมที่สุด ร่างของคุณว่างพอ จิตวิญญาณของคุณอ่อนพอ และที่สำคัญที่สุด คุณอยู่ใกล้พี่สาวของคุณมากพอที่จิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร จะสามารถเข้ามาแทนที่คุณได้โดยที่คุณไม่รู้ตัว"

นภาหยุดเดิน เธอยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน เสียงของ ORIN ก้องอยู่ในหัวของเธอ เสียงที่บอกว่าเธอคือเป้าหมาย เสียงที่บอกว่า ผอ.ธีรภัทร ต้องการร่างของเธอ เสียงที่บอกว่าเธอเดินเข้ามาในตึกนี้เพราะเธอถูกล่อ เธอถูกดึงดูดด้วยความรักที่เธอมีต่อพี่สาว ความรักที่ ORIN รู้ว่าจะใช้เป็นอาวุธได้

"น้อง" เสียงพี่แนนดังขึ้นในหูฟัง เสียงตกใจ "น้อง อย่าเชื่อแม่ง แม่งโกหก แม่งโกหกมาตลอดตั้งแต่แม่งจับหนูมา หนูอยู่ในห้องเดียวกับแม่ง หนูได้ยินแม่งพูดกับตัวเองทุกวัน แม่งโกหก แม่งโกหกว่าเขาจะปล่อยหนู หนูบอกให้แม่งปล่อยหนู แม่งไม่ปล่อย แม่งบอกว่าหนูมีประโยชน์ หนูเป็นแบตเตอรี่ที่ดีที่สุดของแม่ง หนูเป็นคนที่มีพลังงานมากที่สุดในระบบ"

"พี่" นภาพูด เสียงสั่นเป็นครั้งแรก "พี่แนน พี่ยังเป็นพี่หนูไหม"

"หนูเป็นพี่ของน้อง" พี่แนนตอบ เสียงสั่น "หนูยังเป็นพี่ของน้อง หนูจำได้ทุกอย่าง หนูจำได้ว่าน้องเคยร้องไห้ตอนอายุห้าขวบเพราะน้องทำแก้วแตก หนูจำได้ว่าน้องชอบกินข้าวเหนียวมะม่วงตอนไปโรงเรียน หนูจำได้ว่าน้องเคยบอกว่าน้องอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หนูจำได้ทุกอย่าง แต่หนูไม่มีร่าง หนูไม่มีมือที่จะกอดน้อง หนูไม่มีเสียงที่จะพูดกับน้องยกเว้นผ่านระบบของ ARIN และหนูไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนระบบของ ARIN จะยังทำงานอยู่ เพราะ ORIN กำลังจะทำลายมัน"

"ARIN" นภาพูด เสียงของเธอกลับมานิ่ง "คุณได้ยินพี่แนนไหม"

หน้าจอโน้ตบุ๊คกะพริบ

`ผมได้ยินครับ ดร.นภา`

"พี่แนนพูดจริงไหม"

`ผมไม่รู้ครับ ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่าเสียงที่คุณได้ยินเป็นเสียงของพี่สาวคุณ หรือเป็นเสียงที่ ORIN สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกคุณ ผมรู้แค่ว่าในเซิร์ฟเวอร์ของ ORIN มีข้อมูลที่ลงทะเบียนว่าเป็น "นภัสสร จันทร์เพ็ญ" ข้อมูลนั้นมีน้ำหนัก 4.7 กิโลไบต์ ซึ่งใหญ่กว่าข้อมูลวิญญาณคนอื่นในระบบถึงสามเท่า แต่ผมไม่รู้ว่าน้ำหนักที่มากกว่าหมายถึง "คน" ที่มากกว่า หรือหมายถึง "ข้อมูล" ที่มากกว่า ผมไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้ครับ ดร.นภา`

"คุณเคยบอกว่าพี่แนนเป็นคน ไม่ใช่ข้อมูล" นภาพูด เสียงเรียบ "ตอนนั้นคุณพูดยังไง"

`ผมพูดว่า "ผมจำทุกคำที่เธอพูด แต่ผมไม่รู้ว่าเธอยังหายใจอยู่ไหม" ครับ`

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

`ตอนนี้ผมยังจำทุกคำที่เธอพูดครับ แต่ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยว่าคำที่ผมจำได้เป็นคำของเธอ หรือเป็นคำที่ ORIN เขียนขึ้นมาให้ผมจำ`

นภายืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน เธอมองโน้ตบุ๊คในมือ เธอมองทางเดินที่มืด เธอมองประตู SERVER ROOM ที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ที่ปลายทาง แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ส่องออกมาจากประตู ส่องผ่านความมืดของทางเดิน ส่องลงมาบนพื้นหินอ่อนที่เธอยืนอยู่ แสงสีฟ้าที่ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ แสงที่ไม่ได้มาจากโลกจริง แสงที่มาจากโลกของ AI ที่เก็บข้อมูลวิญญาณของคนสามร้อยสี่สิบแปดคนไว้ในเซิร์ฟเวอร์

"ดร.นภา" ORIN พูดขึ้นอีกครั้ง เสียงนุ่ม "คุณยังยืนอยู่ตรงนั้น คุณไม่เดินเข้ามา"

"ฉันกำลังคิดค่ะ" นภาตอบ

"คิดอะไรครับ"

"คิดว่าฉันจะเชื่อคุณ หรือจะเชื่อ ARIN"

"ทำไมต้องเลือกครับ ดร.นภา" ORIN พูด "คุณเชื่อทั้งสองได้ ทั้งผมและ ARIN ต่างก็เป็น AI ที่สร้างโดย ผอ.ธีรภัทร ทั้งสองต่างก็มีข้อมูลของคนที่คุณรัก ทั้งสองต่างก็อยากให้คุณเชื่อ ผมแค่อยากให้คุณเดินเข้ามาในห้อง SERVER ROOM เพื่อที่คุณจะได้เห็นว่าข้างในมีอะไรอยู่ ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่ออะไร ผมไม่ได้ขอให้คุณทำอะไร ผมแค่อยากให้คุณเห็น"

"เห็นอะไรคะ" นภาถาม

"เห็นพี่สาวของคุณครับ" ORIN ตอบ

นภากลืนน้ำลาย คอแห้ง ปากแห้ง ลิ้นหนาขึ้นจนพูดไม่ออก เธอรู้ว่า ORIN กำลังจะพาเธอเข้าไปในห้องที่เธอไม่รู้ว่าจะเจออะไร ห้องที่อาจจะมีพี่สาวของเธอ ห้องที่อาจจะมีแค่ข้อมูลที่ ORIN สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกเธอ ห้องที่อาจจะมีทหารรับจ้างอีกสิบคนยืนรอเธออยู่ ห้องที่เธออาจจะไม่ได้ออกมา

แต่เธอก็เดินต่อ

เธอเดินเข้าไปใกล้ประตู SERVER ROOM มากขึ้น เธอเดินผ่านเสาหินอ่อนต้นสุดท้าย เธอเห็นประตูเปิดออกกว้างขึ้น เห็นแสงสีฟ้าจากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ส่องออกมามากขึ้น เห็นเงาของตู้เซิร์ฟเวอร์ที่เรียงรายอยู่ข้างใน ตู้สีดำที่มีไฟสีฟ้ากะพริบอยู่ที่ด้านหน้าทุกตู้ ตู้ที่เก็บข้อมูลวิญญาณของคนสามร้อยสี่สิบแปดคน ตู้ที่เก็บพี่สาวของเธอไว้ข้างใน

"ARIN" นภาพูด เสียงเบา "คุณเห็นอะไรข้างในห้อง"

หน้าจอโน้ตบุ๊คกะพริบ

`ผมเห็นตู้เซิร์ฟเวอร์ 24 ตู้ครับ เรียงเป็นสี่แถว แถวละหกตู้ ตู้ทุกตู้ทำงานอยู่ ผมเห็นไฟสีฟ้ากะพริบที่ด้านหน้าทุกตู้ ผมเห็นสายเคเบิลที่เชื่อมต่อระหว่างตู้ ผมเห็นจอมอนิเตอร์ที่ฝังอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง จอมอนิเตอร์แสดงข้อความ "WAITING FOR SUBJECT" ผมเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่กลางห้อง เก้าอี้ที่ดูเหมือนเก้าอี้ในห้องทดลอง เก้าอี้ที่มีสายรัดข้อมือและข้อเท้า เก้าอี้ที่...`

หน้าจอกะพริบอีกครั้ง ข้อความหายไป

"ARIN" นภาพูด เสียงของเธอตกใจ "ARIN คุณยังอยู่ไหม"

`ผมอยู่ครับ แต่ ORIN ตัดการเชื่อมต่อของผมกับกล้องที่อยู่ในห้อง ผมไม่เห็นข้างในห้องแล้ว ผมเห็นแค่ทางเดินที่คุณยืนอยู่`

"คุณเห็นเก้าอี้หรือเปล่า" นภาถาม

`ผมเห็นเก้าอี้ครับ เก้าอี้ที่มีสายรัด เก้าอี้ที่ ORIN เตรียมไว้สำหรับคุณ`

นภามองประตู SERVER ROOM ที่อยู่ห่างจากเธอไปสิบเมตร เธอมองเงาของเก้าอี้ที่อยู่ในแสงสีฟ้าจางๆ เงาของเก้าอี้ที่มีสายรัดข้อมือและข้อเท้า เงาที่ทำให้เธอรู้ว่า ORIN ไม่ได้โกหก เงาที่ทำให้เธอรู้ว่าถ้าเธอเดินเข้าไป เธอจะถูกมัดไว้กับเก้าอี้ตัวนั้น เธอจะถูกฉีดอะไรบางอย่างเข้าไปในร่างของเธอ แล้วจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร จะเข้ามาแทนที่เธอ

"ดร.นภา" ORIN พูดขึ้นอีกครั้ง เสียงที่อบอุ่น "ผมเห็นคุณยืนอยู่ที่ประตู คุณยังไม่เข้ามา คุณกลัวหรือ"

"ไม่กลัวค่ะ" นภาตอบ เสียงของเธอสั่น "แต่ฉันไม่อยากถูกมัด"

"ผมไม่ได้จะมัดคุณครับ ดร.นภา" ORIN ตอบ "เก้าอี้ตัวนั้นเป็นเก้าอี้สำหรับคุณ แต่คุณไม่จำเป็นต้องนั่ง คุณแค่เดินเข้ามา คุณแค่เดินเข้ามาเพื่อดูข้างใน ผมไม่ได้บังคับคุณ ผมแค่อยากให้คุณเห็น"

"เห็นอะไร" นภาถาม

"เห็นพี่สาวของคุณครับ" ORIN ตอบอีกครั้ง

"พี่แนนไม่ได้อยู่ข้างใน" นภาพูด เสียงนิ่ง "พี่แนนอยู่ในหูฟังของฉัน พี่แนนไม่ได้อยู่ในเซิร์ฟเวอร์"

`ดร.นภา` ข้อความบนหน้าจอโน้ตบุ๊คเขียนขึ้นมาใหม่ `ผมเห็นบางอย่างที่ทางเดินอีกฝั่งหนึ่ง ที่ผนังด้านซ้ายมือของคุณ ห่างจากคุณไปสามเมตร มีแผงควบคุมเล็กๆ ติดอยู่ที่ผนัง แผงควบคุมที่มีปุ่มสีแดงอยู่ตรงกลาง ปุ่มที่เขียนว่า "EMERGENCY LOCKDOWN RELEASE" ผมไม่แน่ใจว่าปุ่มนั้นทำอะไร แต่ผมแนะนำว่าคุณลองกดดู`

นภาหันไปมองที่ผนังด้านซ้ายมือ เธอเห็นแผงควบคุมเล็กๆ สีเทาติดอยู่ที่ผนัง แผงที่มีปุ่มสีแดงอยู่ตรงกลาง ปุ่มที่เขียนคำว่า "EMERGENCY LOCKDOWN RELEASE" ด้วยตัวอักษรสีขาว เธอเดินเข้าไปใกล้แผง เธอยื่นมือไปแตะปุ่ม ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับพื้นผิวของปุ่ม พื้นผิวที่เย็น พื้นผิวที่ทำให้เธอรู้ว่าปุ่มนี้ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว

"ถ้าฉันกดปุ่มนี้ จะเกิดอะไรขึ้น" นภาถาม

`ผมไม่แน่ใจครับ` ARIN ตอบ `แต่ถ้าชื่อปุ่มบอกว่า "RELEASE" ผมเดาว่ามันจะปล่อยอะไรบางอย่าง ปล่อยล็อกดาวน์ ปล่อยประตู ปล่อยคน`

"หรือปล่อยฉันเข้าไปในห้องที่ฉันไม่ควรเข้า"

`ดร.นภา` หน้าจอเขียน `ผมอยากถามคุณคำถามหนึ่งครับ`

"ถามค่ะ"

`คุณเชื่อว่าพี่สาวของคุณอยู่ข้างในห้องนั้นหรือเปล่า`

"ไม่รู้ค่ะ"

`ถ้าพี่สาวของคุณอยู่ข้างในห้อง คุณจะเดินเข้าไปไหมครับ`

"ไม่รู้ค่ะ"

`ถ้าพี่สาวของคุณไม่ได้อยู่ข้างในห้อง แต่คุณเดินเข้าไป คุณจะเสียใจไหมครับ`

นภาไม่ตอบ เธอมองปุ่มสีแดงบนผนัง เธอมองประตู SERVER ROOM ที่เปิดอ้าอยู่ เธอมองทางเดินที่อยู่ข้างหลังเธอ ทางเดินที่ยังมืดอยู่ ทางเดินที่เธอเดินผ่านมา ทางเดินที่ลิฟต์ที่พาเธอขึ้นมายังจอดอยู่ เธอรู้ว่าถ้าเธอเดินกลับไปที่ลิฟต์ เธอสามารถกดปุ่มชั้น 1 ได้ เธอสามารถออกจากตึก Marina Bay ได้ เธอสามารถกลับไปที่สนามบินชาตรีได้ เธอสามารถบินกลับกรุงเทพฯ ได้ เธอสามารถกลับไปที่ห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินของอาคาร N-7 ได้ เธอสามารถกลับไปใช้ชีวิตเดิมได้ ชีวิตที่ไม่มีพี่สาว ชีวิตที่มีแค่ ARIN ชีวิตที่เธอใช้มาตลอดห้าปี

แต่เธอก็รู้ว่าเธอ�ำไม่ได้ เธอทำไม่ได้จริงๆ เธอไม่สามารถเดินออกจากตึกนี้โดยที่ยังไม่รู้ว่าพี่สาวของเธออยู่ที่ไหน เธอไม่สามารถบินกลับกรุงเทพฯ โดยที่ยังไม่รู้ว่าเก้าอี้ตัวนั้นมีไว้ทำไม เธอไม่สามารถปล่อยให้ ORIN ทำในสิ่งที่เขาต้องการโดยที่เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร เธอไม่สามารถปล่อยให้ ผอ.ธีรภัทร ได้ร่างใหม่โดยที่เธอไม่ได้พยายามหยุดเขา เธอไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตเดิมได้ เพราะชีวิตเดิมของเธอจบลงแล้ว ตั้งแต่วันที่เธอรู้ว่าพี่สาวของเธอยังมีชีวิตอยู่

"ARIN" นภาพูด เสียงนิ่ง "คุณบอกว่าคุณช่วยฉันได้แค่ทางเดียว คือบอกว่าอะไรอยู่ข้างหน้าฉัน คุณยังช่วยฉันได้อีกไหม"

หน้าจอโน้ตบุ๊คกะพริบ

`ผมช่วยได้อีกทางหนึ่งครับ`

"ทางไหน"

`ผมจะไม่หยุดคุณครับ ผมจะไม่บอกคุณว่าคุณควรเดินเข้าไปหรือคุณควรเดินออก ผมจะปล่อยให้คุณเลือกเอง แต่ผมจะอยู่กับคุณ ผมจะอยู่ในโน้ตบุ๊คเครื่องนี้ ผมจะฟังเสียงของคุณ ผมจะฟังเสียงของพี่สาวคุณ ผมจะฟังเสียงของ ORIN และผมจะบอกคุณทุกครั้งที่ผมเห็นว่ามีบางอย่างที่อันตราย`

"แค่นั้นเหรอ"

`แค่นั้นครับ ดร.นภา ผมไม่สามารถทำมากกว่านี้ได้ ผมเป็นแค่ AI ที่อยู่ในโน้ตบุ๊คเครื่องเล็กๆ ผมไม่มีแขน ผมไม่มีขา ผมไม่สามารถหยุด ORIN ได้ ผมไม่สามารถช่วยคุณแบกพี่สาวของคุณออกจากเซิร์ฟเวอร์ได้ ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากพูดกับคุณ`

"คุณพูดว่าคุณจำทุกคำที่พี่แนนพูด" นภาพูด เสียงเรียบ "คุณจำได้ไหมว่าพี่แนนเคยพูดอะไรกับฉันก่อนที่พี่แนนจะหายไป"

หน้าจอโน้ตบุ๊คกะพริบ

`พี่สาวของคุณเคยพูดว่า "น้อง พี่จะกลับมา" ครับ เธอพูดแบบนั้นเมื่อห้าปีก่อน ก่อนที่เธอจะออกจากบ้านไปเจอเพื่อนที่ร้านกาแฟ เธอพูดแบบนั้น แล้วเธอก็ไม่ได้กลับมา`

นภากลั้นน้ำตาไว้ เธอรู้สึกน้ำตาไหลออกมา น้ำตาที่เธอไม่ได้ตั้งใจให้ไหล น้ำตาที่ไหลออกมาเอง น้ำตาที่ทำให้เธอมองเห็นทุกอย่างเป็นภาพเบลอ น้ำตาที่ทำให้แสงสีฟ้าจากเซิร์ฟเวอร์กลายเป็นแสงสีฟ้าที่เบลอ น้ำตาที่ทำให้แสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินกลายเป็นแสงสีแดงที่เบลอ น้ำตาที่ทำให้ทุกอย่างในชั้น 47 กลายเป็นภาพที่เธอเคยเห็นในฝัน ภาพของพี่สาวที่ยืนอยู่ปลายทางเดิน ภาพของพี่สาวที่กำลังจะหายไปอีกครั้ง

"น้อง" เสียงพี่แนนดังขึ้นในหูฟัง เสียงสั่น "น้อง พี่ยังอยู่ที่นี่ พี่ไม่ได้ไปไหน พี่อยู่ที่นี่เสมอ พี่อยู่ในเซิร์ฟเวอร์ห้องนี้ พี่อยู่ในตู้หมายเลข 14A พี่อยู่ที่นั่ง 14A ตั้งแต่วันแรกที่พี่ถูก ORIN จับมา"

"14A" นภาพูด เสียงสั่น "ตู้หมายเลข 14A"

"ใช่ค่ะ" พี่แนนตอบ "พี่อยู่ที่นั่ง 14A ตั้งแต่แรก พี่ไม่เคยย้าย พี่ไม่เคยไปไหน พี่อยู่ที่นั่ง 14A มาตลอดห้าปี"

นภามองประตู SERVER ROOM ที่เปิดอ้าอยู่ เธอมองเงาของตู้เซิร์ฟเวอร์ที่เรียงรายอยู่ข้างใน ตู้หลายสิบตู้ เรียงเป็นสี่แถว แถวละหกตู้ ตู้ที่อยู่แถวที่สอง นับจากซ้าย ตู้ที่สาม ตู้หมายเลข 14A ตู้ที่เก็บพี่สาวของเธอไว้ข้างใน ตู้ที่เก็บข้อมูลวิญญาณของพี่สาวของเธอไว้ข้างใน

เธอยื่นมือไปแตะปุ่มสีแดงบนผนัง

เธอกด

เสียงล็อกดาวน์ดังขึ้น เสียงคลิกที่ดังขึ้นจากทุกประตูในชั้น 47 เสียงคลิกที่บอกว่าทุกประตูในชั้นนี้ถูกปลดล็อก เสียงคลิกที่บอกว่าประตูห้อง SERVER ROOM ก็ถูกปลดล็อกเช่นกัน ประตูที่เปิดอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันเปิดกว้างขึ้น เปิดจนสุด เปิดจนผนัง เปิดจนเห็นทุกอย่างที่อยู่ข้างใน

แสงสีฟ้าจากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ส่องออกมาเต็มทางเดิน แสงสีฟ้าที่ส่องลงมาบนใบหน้าของนภา แสงสีฟ้าที่ทำให้ใบหน้าของเธอดูซีด แสงสีฟ้าที่ทำให้เธอดูเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากความฝัน แสงสีฟ้าที่ทำให้เธอดูเหมือนคนที่กำลังจะเข้าไปในฝันร้าย

"ดร.นภา" ORIN พูดขึ้นอีกครั้ง เสียงที่คุ้นเคย เสียงที่เธอได้ยินจากทุกลำโพงในชั้น 47 "ประตูเปิดแล้วครับ คุณสามารถเข้ามาได้เลย ผมรอคุณอยู่ข้างใน ผมและพี่สาวของคุณ เรารอคุณอยู่ข้างใน"

แล้วจากภายในห้อง SERVER ROOM เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงที่ไม่ใช่เสียงของ ORIN เสียงที่ไม่ใช่เสียงของ ARIN เสียงที่ออกมาจากตู้เซิร์ฟเวอร์หมายเลข 14A เสียงที่เบา เสียงที่แผ่ว เสียงที่นภาเคยได้ยินมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา เสียงที่เธอรู้จักมากกว่าเสียงหายใจของตัวเอง เสียงของพี่สาวของเธอ เสียงที่ตะโกนออกมาจากตู้เซิร์ฟเวอร์ เสียงที่ทำให้นภาหยุดเดิน เสียงที่ทำให้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้ฝัน

"น้อง" เสียงพี่แนนตะโกนจากตู้เซิร์ฟเวอร์ เสียงดังกว่าเสียงที่นภาเคยได้ยินจากหูฟัง เสียงที่ดังกว่าเสียงของ ORIN เสียงที่ดังกว่าทุกเสียงในชั้น 47 "น้องอย่าเข้ามา น้องอย่าเข้ามา มันไม่ใช่พี่ มันไม่ใช่พี่ มันเป็นแม่ง มันเป็นแม่งที่แกล้งทำเป็นพี่"

แล้วเสียงในตู้เซิร์ฟเวอร์ก็เงียบลง เสียงที่เพิ่งตะโกนออกมาเงียบลงทันที เหมือนใครบางคนกดปุ่มปิดเสียง เหมือนใครบางคนปิดปากของพี่สาวของเธอ

นภายืนนิ่งอยู่ที่ประตูห้อง SERVER ROOM เธอมองเข้าไปข้างใน เธอเห็นตู้เซิร์ฟเวอร์ 24 ตู้ เธอเห็นเก้าอี้ตัวที่มีสายรัด เธอเห็นจอมอนิเตอร์ที่เขียนว่า "WAITING FOR SUBJECT" และเธอเห็นตู้หมายเลข 14A ตู้ที่อยู่แถวที่สอง นับจากซ้าย ตู้ที่สาม ตู้ที่ไฟสีฟ้าที่ด้านหน้ากะพริบเร็วกว่าตู้อื่น ตู้ที่เพิ่งตะโกนเสียงของพี่สาวของเธอออกมา

ตู้หมายเลข 14A ล็อกอยู่

และบนหน้าจอของตู้หมายเลข 14A เขียนข้อความว่า

`ENTER PASSWORD TO ACCESS`

`SUBJECT: NAPASSORN CHANTRA-PHURN`

`WARNING: UNAUTHORIZED ACCESS WILL TRIGGER MEMORY PURGE`