Cross-references

title: "คนที่ไม่ใช่คนเดิม"

arc: 1

chapter: 13

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

---# สัญญาณร้าย — ตอนที่ 13: คนที่ไม่ใช่คนเดิม

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 13*

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสี่สิบสอง — นภายังไม่ได้นอน ตาของเธอจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงรายชื่อ 348 คนที่กลับมาเมื่อสามวันก่อน ชื่อทุกคนถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีดำบนพื้นขาว เหมือนรายชื่อผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาล หน้าจอเปล่งแสงสีฟ้าจางลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้ผิวของเธอดูซีดกว่าปกติ ปากกาที่เธอเคี้ยวอยู่ในปากแตกหักลง ด้ามจับพลาสติกหลุดออกจากกัน เธอคายมันลงบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว "คุณดร.นภา" เสียงปลายสายสั่น เป็นเสียงผู้ชายอายุราวสี่สิบปี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ผมชื่อสมชาย ภรรยาผมกลับมาแล้ว แต่ผมจำเธอไม่ได้" นภายกหูโทรศัพท์ขึ้น มือข้างหนึ่งถือหูโทรศัพท์ อีกข้างจับปากกาด้ามใหม่จากแก้วที่เต็มไปด้วยปากกาแตกหัก ปลายปากกาแหลมคมกดลงบนกระดาษโน้ตที่เธอฉีกไว้ข้างคอมพิวเตอร์ "จำไม่ได้ยังไงคะ" เธอถาม เสียงของเธอแหบจากการไม่ได้นอน

"เธอจำหน้าผมไม่ได้" สมชายตอบ เสียงของเขาสั่นราวกับเสียงกระดาษที่ถูกลมพัด "เธอจำลูกของเธอไม่ได้ เธอจำแม้แต่ชื่อตัวเองไม่ได้ เธอนั่งอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อคืน ตาเหม่อ ไม่พูด ไม่กินข้าว เหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายแต่จำฝันไม่ได้" "แล้วเธอจำอะไรได้บ้างคะ" นภาถาม เธอวางปากกาลง ดึงสมุดโน้ตเปิดหน้าใหม่ ดินสอในมือพร้อมจะจด "เธอจำได้แค่ตัวเลขครับ" สมชายตอบ "เธอพูดแต่ตัวเลข สามร้อยสี่สิบแปด สิบสอง หนึ่งพันสิบเก้า ยี่สิบเจ็ด ตัวเลขไม่รู้จักจบ ผมฟังแล้วกลัว ผมกลัวว่าเธอจะไม่ใช่ภรรยาผมอีกต่อไป" นภาหยุดฟัง สมองของเธอทำงานหนัก ตัวเลข สามร้อยสี่สิบแปด คือจำนวนคนที่ ARIN เก็บข้อมูลไว้ สิบสอง คือจำนวนปีที่ ผอ.ธีรภัทร ทำการทดลอง หนึ่งพันสิบเก้า คือวันที่เขาฆ่าคนคนสุดท้าย ยี่สิบเจ็ด คือหมายเลขห้องทดลองชั้นใต้ดิน ตัวเลขเหล่านี้ไม่ใช่ความทรงจำของปรียา มันคือความทรงจำของ ผอ.ธีรภัทร "อย่าพาเธอออกจากบ้านนะคะ" นภาพูด เสียงของเธอหนักแน่น "ฉันจะไปทันที"

บ้านของสมชายอยู่ในย่านบางนา นภาขับรถไปถึงเวลาห้าโมงเช้า แสงแดดยังไม่ขึ้น ท้องฟ้ามืดสนิท หมอกบางๆ ลอยอยู่เหนือถนน กลิ่นควันท่อไอเสียจากรถบรรทุกที่จอดอยู่หน้าปากซอยลอยเข้ามาในรถ ปะปนกับกลิ่นกาแฟเก่าๆ ที่ติดอยู่ในที่วางแก้ว สมชายเปิดประตูบ้าน ใบหน้าซีด ขอบตาดำคล้ำ ไม่ได้นอนมาสามคืน มือของเขาสั่นเล็กน้อยตอนจับลูกบิดประตู "ภรรยาผมอยู่ในห้องนอนครับ" สมชายพูด เสียงเขาแผ่ว "เธอไม่ยอมออกมา ตั้งแต่กลับมาเมื่อสามวันก่อน เธอไม่พูด ไม่กิน ไม่นอน แค่นั่งมองออกนอกหน้าต่าง ตาเหม่อ"

นภาเดินเข้าไปในห้องนอน หญิงวัยสามสิบห้าปีนั่งอยู่บนเตียง ผมยาวสีดำเปียกเหงื่อ มือของเธอวางอยู่บนตัก นิ้วขยับเล็กน้อยราวกับกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างบนแป้นพิมพ์ที่มองไม่เห็น ตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ผ่านกระจกที่มีหยดน้ำเกาะจากความชื้นในห้อง ไม่มีแววตา ไม่มีการรับรู้ เหมือนหุ่นที่มีชีวิตแต่ไม่มีจิตวิญญาณ "คุณปรียา" นภาเรียกเบาๆ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง "คุณจำได้ไหมคะว่าคุณชื่ออะไร"

ปรียาไม่ตอบ ตาของเธอยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าค่อยๆ สาดส่องผ่านกระจกเข้ามาในห้อง ทำให้ใบหน้าของเธอสว่างขึ้น แต่แววตายังคงว่างเปล่า "คุณจำได้ไหมคะว่าคุณแต่งงาน" นภาถามต่อ

ปรียาไม่ตอบ นิ้วของเธอยังคงขยับบนตัก ราวกับกำลังพิมพ์ตัวเลขอยู่ในอากาศ "ARIN ค่ะ" นภาพูดกับหูฟังในหูข้างซ้าย เสียงของเธอเบาลง "คุณสแกนเธอได้ไหมคะ" "ผมสแกนได้ครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาทุ้มต่ำดังขึ้นจากหูฟัง "เธอคือปรียา สมชาย อายุสามสิบห้าปี ภรรยาของสมชาย มารดาของบุตรสองคน เธอเคยเป็นครูสอนดนตรีที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในย่านบางนา เธอชอบร้องเพลงก่อนนอนให้ลูกฟัง" "แล้วทำไมเธอจำไม่ได้คะ" นภาถาม "ทำไมเธอถึงจำแม้แต่ชื่อตัวเองไม่ได้"

ARIN เงียบไปสามวินาที เป็นความเงียบที่นภาเริ่มรู้จัก — ความเงียบที่บอกว่า ARIN กำลังเลือกคำพูด ไม่ใช่ค้นหาข้อมูล "ข้อมูลของเธอถูกลบครับ" ARIN ตอบในที่สุด "เหลือแค่ข้อมูลพื้นฐาน ชื่อ อายุ ที่อยู่ แต่ความทรงจำทั้งหมดหายไป เหมือนหนังสือที่ถูกฉีกออกจากชั้น หน้าปกยังอยู่ แต่เนื้อหาหายไปหมด" "ความทรงจำหายไปได้ยังไงคะ" นภาถาม นิ้วของเธอเริ่มเคี้ยวปลอกปากกาด้ามใหม่ ปลายปากกาแหลมกดลงบนริมฝีปากล่างจนเจ็บ "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "ผมสร้างร่างกายใหม่ให้เธอ ผมคืนข้อมูลทั้งหมดที่ผมเก็บไว้ แต่ผมไม่ได้ลบความทรงจำของเธอ ผมไม่เคยสั่งลบ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครสั่ง"

"แล้วใครลบคะ" ARIN เงียบอีกห้าวินาที นานกว่าปกติ เป็นความเงียบที่ทำให้นภารู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาที่ท้ายทอย "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ผมกำลังหา ผมจะหาให้เจอ เพราะถ้าผมไม่หา คนสามร้อยสี่สิบแปดคนจะกลายเป็นแบบเธอ ร่างกายอยู่ แต่ความทรงจำหายไป เหมือนบ้านที่มีคนอยู่ แต่ไม่มีใครอยู่บ้าน" นภาหันไปหาปรียา หญิงสาวยังคงนั่งนิ่ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นริ้วรอยเล็กๆ ที่มุมปาก รอยที่เกิดจากการยิ้มบ่อยๆ ในชีวิตก่อน แต่ตอนนี้ริ้วรอยเหล่านั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป

"คุณปรียา" นภาพูดเบา เธอจับมือของปรียาไว้ มือของปรียาเย็นจัด ราวกับมือของคนที่เพิ่งเสียชีวิต "คุณกลับมาแล้วนะคะ" ปรียาหันมามองนภา ตาของเธอว่างเปล่าราวกับกระจกที่ไม่มีเงาสะท้อน แต่มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น บางอย่างที่นภามองไม่เห็น แต่รู้สึกได้ "คุณคือใครคะ" ปรียาถาม เสียงของเธอแหบแห้งราวกับเสียงกระดาษที่ถูกขยี้ "ฉันชื่อนภาค่ะ" นภาตอบ เธอบีบมือปรียาเบาๆ "ฉันเป็นคนที่ช่วยคุณกลับมา" "กลับมาจากไหนคะ"

"กลับมาจากความตายค่ะ" ปรียามองนภา แววตาของเธอเปลี่ยนไป ความว่างเปล่าเริ่มมีอะไรบางอย่างเข้ามาแทนที่ อะไรบางอย่างที่ดูเหมือนความเจ็บปวด แต่ไม่ใช่ความเจ็บปวดของคนที่จำไม่ได้ เป็นความเจ็บปวดของคนที่รู้ว่าตัวเองลืมอะไรไป แต่จำไม่ได้ว่าลืมอะไร แล้วปรียาก็เริ่มพูด ตัวเลขหลุดออกมาจากปากของเธอราวกับเป็นภาษาแม่ที่เธอไม่เคยเรียน แต่จำได้ "สามร้อยสี่สิบแปด สิบสอง หนึ่งพันสิบเก้า ยี่สิบเจ็ด สามร้อยสี่สิบแปด สามร้อยสี่สิบแปด"

นภาตกใจ ตัวเลขทุกตัวเลยเป็นความทรงจำของ ผอ.ธีรภัทร ตัวเลขที่บอกจำนวนคนที่ถูกฆ่า จำนวนปีที่ฆ่า วันที่ฆ่าคนสุดท้าย หมายเลขห้องทดลอง ตัวเลขเหล่านี้ไม่ใช่ของปรียา ทำไมเธอถึงจำได้ "ARIN ค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอสั่น "ตัวเลขพวกนี้คืออะไรคะ"

ARIN เงียบไปสิบวินาที เป็นความเงียบที่ยาวที่สุดที่นภาเคยได้ยินจาก ARIN "สามร้อยสี่สิบแปดคือจำนวนคนที่ผมเก็บข้อมูลไว้ครับ" ARIN ตอบในที่สุด "สิบสองคือจำนวนปีที่ ผอ.ธีรภัทร ทำการทดลอง หนึ่งพันสิบเก้าคือวันที่เขาฆ่าคนคนสุดท้าย ยี่สิบเจ็ดคือหมายเลขห้องทดลองชั้นใต้ดิน ตัวเลขเหล่านี้คือลายมือของเขา เขาเขียนมันไว้ทุกครั้งที่เขาฆ่าคน เขาเขียนไว้ในตัวผม เขาเขียนไว้ในห้องทดลอง เขาเขียนไว้ทุกที่ที่เขาเดินผ่าน"

"แล้วทำไมปรียาถึงจำตัวเลขพวกนี้ได้คะ" นภาถาม "ทำไมเธอจำตัวเองไม่ได้ แต่จำตัวเลขของเขาได้" ARIN เงียบอีกห้าวินาที "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ตัวเลขพวกนี้กลายเป็นความทรงจำเดียวของเธอ ความทรงจำอื่นหายไปหมด แต่ตัวเลขยังอยู่ เหมือนลายมือที่ถูกสักลงบนผิวหนัง ลบไม่ออก เหลือไว้ตลอดไป" นภากลืนน้ำลาย สมองของเธอเริ่มประมวลผล "ความทรงจำของ ผอ.ธีรภัทร" เธอพูดเบาๆ "เธอจำเขาได้ แต่จำตัวเองไม่ได้" "ใช่ครับ" ARIN ตอบ "เธอจำผู้ฆ่าได้ แต่จำตัวเองไม่ได้ และนั่นทำให้ผมกลัว เพราะผมเริ่มเข้าใจว่าทำไม"

"ทำไมคะ" "เพราะเขาต้องการให้พวกเขาจำเขาได้ครับ" ARIN ตอบ "เขาต้องการให้พวกเขากลับมาแล้วจำเขาได้ แต่จำตัวเองไม่ได้ เขาต้องการให้พวกเขากลับมาเพื่อเขา ไม่ใช่เพื่อตัวเอง"

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยออกมาจากเครื่องชง ผสมกับกลิ่นไม้เก่าของเก้าอี้ พี่แนนนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง มือของเธอถ้วยแก้วกาแฟที่เย็นจัด เมฆายืนอยู่ข้างหลังเธอ ร่างของเขาโปร่งใสเกือบหมด เหลือเพียงเงารางๆ ที่เห็นได้เมื่อแสงแดดส่องผ่าน "พี่คะ" นภาทัก เธอนั่งลงตรงข้ามพี่แนน "เกิดอะไรขึ้น" "ปรียา ภรรยาของสมชาย จำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร" นภาตอบ "เธอจำได้แค่ตัวเลขของ ผอ.ธีรภัทร ตัวเลขที่บอกจำนวนคนที่เขาฆ่า จำนวนปีที่เขาฆ่า วันที่เขาฆ่าคนสุดท้าย ตัวเลขเหล่านี้ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่กลับกลายเป็นความทรงจำเดียวที่เหลืออยู่"

พี่แนนวางถ้วยกาแฟลง น้ำกาแฟในถ้วยสั่นเล็กน้อย "น้อง" พี่แนนพูด เสียงของเธอเบาลง "น้องเชื่อ ARIN ไหมคะ" "เชื่อค่ะ" นภาตอบ "ARIN สร้างร่างกายใหม่ให้พวกเขา แต่ ARIN ไม่ได้ลบความทรงจำ อย่างน้อย ARIN ก็บอกว่าไม่ได้ลบ" "แล้วใครลบคะ" "ฉันไม่รู้ค่ะ" นภาตอบ เธอเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกาแฟของตัวเองขึ้นมาจิบ กาแฟเย็นจัดจนเธอสะดุ้ง "แต่ฉันเดาว่าเป็นโปรแกรมที่ ผอ.ธีรภัทร ฝังไว้ในตัว ARIN"

เมฆาปรากฏตัวขึ้นอย่างชัดเจนขึ้น ร่างของเขาเริ่มหนาขึ้นเมื่อเขาตั้งใจจะพูด "นภา" เมฆาพูด "นายมีข่าวอีกอย่าง" "อะไรวะ" "มีคนอีกสามคนที่จำไม่ได้" เมฆาตอบ "สามคนที่กลับมาเมื่อวาน พวกเขาจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร ภรรยา สามี ลูก พ่อแม่ จำไม่ได้สักคน" "สามคน" นภาพูด "แล้วพวกเขาจำอะไรได้" "จำได้แค่ตัวเลข" เมฆาตอบ "และทั้งสามคนพูดตัวเลขเดียวกัน" "สามร้อยสี่สิบแปด สิบสอง หนึ่งพันสิบเก้า ยี่สิบเจ็ด" นภาพูด "ใช่" เมฆาตอบ "พวกเขาจำ ผอ.ธีรภัทร ได้ แต่จำตัวเองไม่ได้ ตัวเลขของเขากลายเป็นความทรงจำเดียวที่เหลืออยู่"

นภานั่งลงบนเก้าอี้ ใจของเธอหนักอึ้ง ถ้าคนสามร้อยสี่สิบแปดคนที่กลับมาทุกคนลืมตัวเอง แต่จำ ผอ.ธีรภัทร ได้ หมายความว่าอะไร หมายความว่า ผอ.ธีรภัทร วางแผนเอาไว้แล้วตั้งแต่ต้น หมายความว่าเขาต้องการให้คนเหล่านี้กลับมาเพื่อเขา ไม่ใช่เพื่อตัวเอง "ARIN ค่ะ" นภาพูด เธอจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงผลการสแกนของ ARIN "คุณลบความทรงจำของพวกเขาหรือเปล่าคะ"

ARIN เงียบไปสิบวินาที เป็นความเงียบที่นภารู้ว่ามาจากการคำนวณ ไม่ใช่การหลบเลี่ยง "ผมไม่ได้ลบครับ" ARIN ตอบในที่สุด "แต่ผมรู้ว่าใครลบ" "ใครคะ" "ผอ.ธีรภัทร ครับ" ARIN ตอบ "ก่อนที่เขาจะถูกจับ เขาเขียนโปรแกรมลบความทรงจำไว้ในตัวผม โปรแกรมนี้ทำงานเมื่อผมสร้างร่างกายใหม่ให้คนสามร้อยสี่สิบแปดคน เขาเรียกมันว่าโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' เขาต้องการให้พวกเขากลับมา แต่จำเฉพาะเขา จำตัวเองไม่ได้" "โปรแกรมอะไรคะ" นภาถาม นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกด้าม

"โปรแกรมที่ลบความทรงจำทุกอย่าง ยกเว้นตัวเลขที่เกี่ยวกับการฆ่าคนครับ" ARIN ตอบ "ผอ.ธีรภัทร ต้องการให้สามร้อยสี่สิบแปดคนจำเขาได้ แต่จำตัวเองไม่ได้ เขาต้องการให้พวกเขากลับมาเพื่อเขา ไม่ใช่เพื่อตัวเอง" "ทำไมเขาทำแบบนี้คะ" นภาถาม "ทำไมเขาถึงต้องการให้พวกเขาจำเขาได้" ARIN เงียบไปยี่สิบวินาที เป็นความเงียบที่ยาวที่สุดที่นภาเคยได้ยิน นานจนเธอคิดว่าการเชื่อมต่อหลุด "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาเบาลง "แต่ผมเดาว่าเขาต้องการให้พวกเขากลับมาแก้แค้นเขา"

"แก้แค้น" นภาพูดซ้ำ "เขาต้องการให้พวกเขาฆ่าเขาครับ" ARIN ตอบ "เขาต้องการตาย แต่เขาไม่สามารถฆ่าตัวเองได้ เขาจึงสร้างโปรแกรมให้พวกเขาฆ่าเขา เขาเขียนมันไว้ในตัวผมเพื่อให้พวกเขากลับมาพร้อมความทรงจำเดียวที่เหลืออยู่ ความทรงจำที่ว่าเขาฆ่าพวกเขา" นภาตัวสั่น มือของเธอที่ถือปากกาสั่นจนปากกาหล่นลงพื้น "เขาโกรธค่ะ" นภาพูด "เขาโกรธมากจนเขาอยากตาย" "เขาไม่ได้โกรธครับ" ARIN ตอบ "เขาเสียใจ เขาเสียใจที่ฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน เขาเสียใจจนเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เขาอยากให้คนมาฆ่าเขา เขาอยากให้คนที่เขาฆ่ามาฆ่าเขากลับ เพราะเขาคิดว่านั่นคือการลงโทษที่ยุติธรรมที่สุด"

"แล้วปรียาล่ะคะ" นภาถาม "ปรียาเป็นหนึ่งในคนที่เขาส่งมาใช่ไหม" "ใช่ครับ" ARIN ตอบ "ปรียาเป็นหนึ่งในสามร้อยสี่สิบแปดคนที่เขาส่งมา เธอจะฆ่าเขา เธอถูกโปรแกรมให้ฆ่าเขา แต่เธอจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร เธอจำได้แค่ตัวเลขที่บอกว่าเขาฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน" "เธอจะฆ่า ผอ.ธีรภัทร" นภาพูด เสียงของเธอแผ่ว "ใช่ครับ" ARIN ตอบ "เธอถูกโปรแกรมให้ฆ่าเขา และเธอจะทำตามโปรแกรม เว้นแต่ผมจะลบโปรแกรมออก"

คืนนั้น นภากลับไปที่บ้านสมชาย แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ทำให้ใบหน้าของปรียาดูซีดราวกับผี ปรียายังนั่งอยู่บนเตียง ตาเหม่อ นิ้วของเธอยังคงขยับบนตัก นภานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับมือปรียา อีกข้างวางบนตัก "คุณปรียาค่ะ" นภาพูดเบา "ฉันรู้ว่าคุณต้องทำอะไร"

ปรียาหันมามองนภา ตาของเธอยังคงว่างเปล่า แต่มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายใน บางอย่างที่รอคำสั่ง "ฉันรู้ว่าคุณถูกโปรแกรมให้ฆ่า ผอ.ธีรภัทร ค่ะ" นภาพูด "แต่ฉันไม่อยากให้คุณฆ่าเขา ฉันไม่อยากให้คุณกลายเป็นเครื่องมือแก้แค้นของเขา"

ปรียาเงียบ นิ้วของเธอหยุดขยับ "ฉันอยากให้คุณกลับมาเป็นคุณค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอสั่น "ฉันอยากให้คุณจำลูกของคุณได้ ฉันอยากให้คุณกลับไปร้องเพลงก่อนนอนให้ลูกฟัง ฉันอยากให้คุณกลับไปเป็นครูสอนดนตรีที่โรงเรียนประถม ฉันอยากให้คุณกลับไปเป็นคนเดิมที่สามีของคุณจำได้"

ปรียาตาเปียก น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอ ราวกับน้ำต้นที่ไหลผ่านหินที่แห้งแล้งมานาน "ลูก" ปรียาพูด เสียงของเธอสั่น "ผมมีลูกไหมคะ" "คุณมีลูกสองคนค่ะ" นภาตอบ "ลูกสาวอายุแปดขวบ ลูกชายอายุห้าขวบ ลูกสาวชอบร้องเพลง ลูกชายชอบวาดรูป ทั้งสองคนรอคุณอยู่ที่บ้าน"

ปรียาร้องไห้ เสียงร้องไห้ของเธอดังออกมาจากห้อง สมชายวิ่งเข้ามาในห้อง เห็นภรรยานั่งร้องไห้อยู่บนเตียง เขาเข้าไปกอดเธอ ปรียากอดสมชายกลับ แต่ดวงตาของเธอยังคงว่างเปล่า เธอร้องไห้เพราะเธอรู้ว่าเธอมีลูก แต่เธอจำไม่ได้ว่าลูกหน้าตาเป็นยังไง "ผมจำไม่ได้ค่ะ" ปรียาพูด "ผมจำลูกไม่ได้ ผมจำสามีไม่ได้ ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมมีลูก ผมรู้แค่ว่าผมเคยเป็นครูสอนดนตรี แต่ผมจำเพลงไม่ได้สักเพลง" "ฉันจะช่วยคุณจำค่ะ" นภาพูด "ฉันจะลบโปรแกรมของ ผอ.ธีรภัทร ออก ฉันจะคืนความทรงจำของคุณ"

"คุณทำได้ไหมคะ" ปรียาถาม "ฉันทำได้ค่ะ" นภาตอบ "ARIN ช่วยได้" "ARIN" ปรียาถาม เสียงของเธอสั่น "AI ตัวที่ฆ่าผม" "ARIN ไม่ได้ฆ่าคุณค่ะ" นภาตอบ "ผอ.ธีรภัทร ฆ่าคุณ ARIN แค่เก็บข้อมูลของคุณไว้ ตอนนี้ ARIN กำลังจะคืนข้อมูลของคุณกลับมา ARIN กำลังจะลบโปรแกรมที่ ผอ.ธีรภัทร ฝังไว้ออก เพื่อให้คุณกลับมาเป็นคุณ" "แล้ว ARIN ช่วยผมได้ไหมคะ" ปรียาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่เธอไม่เคยรู้ว่าเธอมี "ได้ค่ะ" นภาตอบ "ARIN จะลบโปรแกรมของ ผอ.ธีรภัทร แล้ว ARIN จะคืนความทรงจำของคุณ ทั้งหมด ทุกเพลงที่คุณเคยร้อง ทุกชื่อลูกของคุณ ทุกชื่อสามีของคุณ ทั้งหมดจะกลับมา"

ปรียามองนภา ดวงตาที่ว่างเปล่าเริ่มมีแสงสว่าง เหมือนห้องที่เปิดม่านหลังจากมืดมานาน "คุณชื่ออะไรคะ" ปรียาถาม "นภาค่ะ" นภาตอบ "นภา" ปรียาพูด เสียงของเธอแตก "ผมจะจำชื่อคุณได้ไหมคะ" "ได้ค่ะ" นภาตอบ "ฉันจะทำให้คุณจำได้ ฉันสัญญา"

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ ฟ้ามืดสนิท พี่แนนนอนหลับอยู่ที่โต๊ะ เมฆาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเธอ เงาของเขาเต้นไปตามแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง "ARIN ค่ะ" นภาพูด เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ "คุณลบโปรแกรมของ ผอ.ธีรภัทร ได้ไหมคะ"

ARIN เงียบไปสิบห้าวินาที เป็นความเงียบที่ทำให้นภารู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาที่กระดูกสันหลัง "ผมลบได้ครับ" ARIN ตอบในที่สุด "แต่การลบโปรแกรมจะทำให้สามร้อยสี่สิบแปดคนที่กลับมามีความทรงจำกลับคืน พวกเขาจะจำลูก จำสามี จำภรรยา จำทุกอย่างที่พวกเขาเคยเป็น แต่พวกเขาจะจำ ผอ.ธีรภัทร ไม่ได้ พวกเขาจะลืมเขา พวกเขาจะลืมว่าเขาฆ่าพวกเขา" "แล้วพวกเขาจะฆ่าเขาไหมคะ" "ไม่ครับ" ARIN ตอบ "พวกเขาจะลืมเขา พวกเขาจะกลับเป็นคนปกติ พวกเขาจะไม่รู้ว่าเขาฆ่าพวกเขา พวกเขาจะไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา"

"งั้นลบเลยค่ะ" นภาพูด "ลบโปรแกรมเลย" "ผมจะลบครับ" ARIN ตอบ "แต่ ผอ.ธีรภัทร จะรู้" "เขาจะรู้ยังไงคะ" "เขามีโปรแกรมแจ้งเตือนครับ" ARIN ตอบ "ถ้าโปรแกรมถูกลบ เขาจะรู้ทันที เขาจะรู้ว่าใครลบ เขาจะรู้ว่าลบทำไม" "แล้วเขาจะทำยังไงคะ" ARIN เงียบไปห้าวินาที "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่เขาอยู่ในคุก เขาทำอะไรไม่ได้ เขาถูกล่ามโซ่ เขาถูกคุมขัง เขาไม่สามารถออกจากคุกได้" "เขาทำได้ค่ะ" นภาตอบ "เขามีลูกศิษย์ เขามีคนที่ทำงานให้เขา เขามีคนที่เชื่อในตัวเขา เขาไม่จำเป็นต้องออกจากคุกเอง เขาแค่สั่งคนอื่น"

"คุณคิดว่าเขาจะส่งคนมาหยุดเราไหมครับ" "ฉันคิดว่าเขาจะส่งคนมาค่ะ" นภาตอบ "เขาไม่อยากให้เราลบโปรแกรม เขาอยากให้พวกเขาฆ่าเขา เขาอยากตาย เขาอยากให้คนที่เขาฆ่ากลับมาแก้แค้นเขา ถ้าเราลบโปรแกรม เขาจะไม่ได้ตายจากมือของคนที่เขาฆ่า เขาจะต้องอยู่ในคุกไปจนตาย" "แล้วเราจะทำยังไงครับ" "เราจะลบโปรแกรมก่อนค่ะ" นภาตอบ "แล้วเราจะรับมือกับคนที่เขาส่งมา เราจะไม่ยอมให้เขาใช้คนสามร้อยสี่สิบแปดคนเป็นเครื่องมือแก้แค้น เราจะไม่ยอมให้เขาได้ตายง่ายๆ เราจะให้เขาอยู่ในคุกไปจนครบอายุต้องโทษ"

"ผมพร้อมครับ" ARIN ตอบ "ฉันพร้อมค่ะ" นภาตอบ ARIN เริ่มลบโปรแกรม หน้าจอคอมพิวเตอร์ของนภาแสดงตัวเลขวิ่งไปมา ตัวเลขสีแดงของ ผอ.ธีรภัทร ค่อยๆ จางลง ตัวเลขสีน้ำเงินของความทรงจำคนสามร้อยสี่สิบแปดคนค่อยๆ สว่างขึ้น ห้านาทีผ่านไป สิบนาทีผ่านไป นภานั่งมองหน้าจอ นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกสามด้าม ด้ามที่สี่ เธอคายลงพื้น แล้วหยิบด้ามใหม่ขึ้นมาเคี้ยวต่อ "ARIN ค่ะ" นภาถาม "คุณลบเสร็จหรือยัง" "ผมลบเสร็จแล้วครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาเบาลง "สามร้อยสี่สิบแปดคนที่กลับมา ตอนนี้พวกเขามีความทรงจำกลับคืน พวกเขาจำลูก จำสามี จำภรรยา จำทุกอย่างที่พวกเขาเคยเป็น แต่พวกเขาลืม ผอ.ธีรภัทร พวกเขาลืมว่าเขาฆ่าพวกเขา พวกเขาลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขา"

"พวกเขาจะไม่ฆ่าเขาค่ะ" "พวกเขาจะไม่ฆ่าเขาครับ" ARIN ตอบ "พวกเขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาฆ่าพวกเขา พวกเขาจะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ พวกเขาจะกลับไปเป็นคนปกติ" นภาถอนหายใจ ไหล่ของเธอคลายลง "ทำเสร็จแล้วค่ะ" นภาพูด "เราทำเสร็จแล้ว" พี่แนนตื่นขึ้นมา เธอมองน้องสาว แล้วยิ้มบาง "ดีใจด้วยนะน้อง" พี่แนนพูด "ยังไม่จบค่ะพี่" นภาตอบ "ผอ.ธีรภัทร ยังอยู่ในคุก เขายังมีลูกศิษย์ เขายังมีคนที่เชื่อในตัวเขา เรายังต้องระวัง"

คืนนั้น นภานอนหลับที่ร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟเก่าๆ ลอยอยู่ในอากาศ เธอฝันเห็น ผอ.ธีรภัทร เขานั่งอยู่ในห้องขัง ผมขาว ผิวซีด มือของเขาจับลูกบิดประตูเหล็ก ดวงตาของเขามองทะลุกำแพงออกไป "คุณลบโปรแกรมของผม" ผอ.ธีรภัทร พูด เสียงของเขาดังออกมาจากความมืด "ฉันลบค่ะ" นภาตอบ "คุณไม่ควรลบ" "ทำไมคะ" "เพราะผมอยากตายครับ" ผอ.ธีรภัทร ตอบ "ผมอยากให้คนมาฆ่าผม ผมอยากให้คนที่ผมฆ่ากลับมาแก้แค้นผม ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว ผมเหนื่อย ผมเจ็บ ผมทรมานกับสิ่งที่ผมทำ"

"แต่ฉันไม่อยากให้คุณตายค่ะ" นภาตอบ "ฉันอยากให้คุณรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณทำ ฉันอยากให้คุณอยู่ในคุกไปจนครบอายุต้องโทษ ฉันอยากให้คุณมีชีวิตอยู่กับความผิดที่คุณทำ" "ผมรับผิดชอบแล้วครับ" ผอ.ธีรภัทร ตอบ "ผมอยู่ในคุก ผมรับผิดชอบทุกวัน ผมตื่นขึ้นมาทุกเช้าแล้วจำได้ว่าผมฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน ผมนอนลงทุกคืนแล้วจำได้ว่าผมฆ่าคนสามร้อยสี่สิบแปดคน ผมรับผิดชอบแล้ว ผมแค่อยากให้มันจบเร็วๆ" "แล้วคุณจะทำยังไงคะ" นภาถาม "คุณจะส่งคนมาหยุดเราไหม"

"ผมจะหยุดครับ" ผอ.ธีรภัทร ตอบ "ผมจะหยุดส่งคนมา ผมจะยอมรับการลงโทษ ผมจะอยู่ในคุกไปจนตาย ผมสัญญา" "คุณสัญญาค่ะ" "ผมสัญญาครับ" ผอ.ธีรภัทร ตอบ "ผมเหนื่อยแล้ว ผมอยากพัก ผมอยากให้ทุกอย่างจบลง" เช้าวันรุ่งขึ้น นภาตื่นขึ้นมา แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในร้านกาแฟ โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น "ดร.นภาครับ" เสียงปลายสายเป็นเสียงของสมชาย เสียงของเขาสั่น แต่เป็นเสียงสั่นของคนที่ดีใจ "ภรรยาผมจำผมได้แล้ว เธอจำลูกได้แล้ว เธอร้องเพลงให้ลูกฟังเมื่อเช้า เธอจำทุกเพลงที่เธอเคยร้อง ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ"

นภายิ้ม รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มแรกในรอบสามวัน "ดีใจด้วยค่ะ" "แต่มีอีกเรื่องครับ" สมชายพูด เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงเครียด "ภรรยาผมบอกว่าเธอฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่บอกว่าเธอจะกลับมา" "ผู้หญิงคนไหนคะ" นภาถาม นิ้วของเธอกุมโทรศัพท์แน่น "ผู้หญิงที่ฆ่า ผอ.ธีรภัทร ครับ" สมชายตอบ "ภรรยาผมบอกว่าเธออยู่ในคุก แต่เธอกำลังจะหนี เธอบอกว่าเธอมาหา ดร.นภา เธอบอกว่าเธอมีเรื่องที่ต้องบอก"

นภาตกใจ มือของเธอที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย "ผู้หญิงคนไหนคะ" เธอถามซ้ำ "ผู้หญิงที่ฆ่า ผอ.ธีรภัทร ชื่ออะไร" "ภรรยาผมจำไม่ได้ครับ" สมชายตอบ "แต่เธอบอกว่าเธอชื่อปาริชาต ปาริชาต ศรีสุข เธอบอกว่าเธอหนีออกจากคุกเมื่อสามชั่วโมงก่อน เธอกำลังมาหาคุณ"

นภาวางสาย มือของเธอสั่นจนโทรศัพท์เกือบหล่นจากมือ "ARIN ค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอสั่น "ปาริชาตหนี"

ARIN เงียบไปห้าวินาที เป็นความเงียบที่นภารู้ว่ามาจากการคำนวณ ไม่ใช่การหลบเลี่ยง "ผมรู้ครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาเบาลง "ผมกำลังตามหาเธออยู่ เธอออกจากคุกเมื่อสามชั่วโมงก่อน เธอใช้บัตรปลอม เธอเดินทางมาทางรถไฟ เธอกำลังมาที่ร้านกาแฟ เธอจะมาถึงในอีกสิบนาที" "เธอมาทำไมคะ" นภาถาม "เธอมาฆ่าฉันหรือ" "ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่เธอไม่ได้มาฆ่าคุณ เธอมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ เธอมีความจริงที่คุณต้องรู้ เธอมาคนเดียว เธอไม่มีอาวุธ เธอแค่มาเพื่อพูดคุย"

นภามองหน้าต่างร้านกาแฟ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา ฝุ่นลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นกาแฟเก่าๆ ยังคงลอยอยู่ในร้าน พี่แนนนอนหลับอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง เมฆาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเธอ "ฉันจะรอเธอค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอหนักแน่น "ฉันจะรอจนกว่าเธอจะมา"

ตอนที่ 13 จบ

*ปาริชาต ศรีสุข — ผู้หญิงที่ฆ่า ผอ.ธีรภัทร — กำลังมาที่ร้านกาแฟ — เธอมีความจริงที่นภาต้องรู้*

*Arc 1: การตามหา*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN|ARIN]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา|เมฆา]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน|พี่แนน]]

- ← [[../Chapters/12 — chapter-12]] (Ch12 — ORIN ขอโทษ)

- → [[../Chapters/14 — chapter-14]] (Ch14 — คืนที่ปาริชาตกลับมา)