สัญญาณร้าย — ตอนที่ 17: แผนของคนตาย

title: "แผนของคนตาย"

arc: 1

chapter: 17

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 17*

กลิ่นน้ำมันหอมระเหยจางๆ ลอยออกมาจากห้องของวิชัย ศรีสวัสดิ์ ผู้ชายวัยสามสิบแปดปีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือของเขาวางอยู่บนตัก นิ้วขยับเล็กน้อยราวกับกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างบนแป้นพิมพ์ที่มองไม่เห็น ตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ไม่มีอะไรอยู่ในแววตาของเขา ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความสุข ไม่มีความทรงจำ เขาเป็นเหมือนเปลือกที่ว่างเปล่าของคนที่เคยเป็นวิชัย เขาเป็นเหมือนภาพเขียนที่ถูกลบสีออกจนเหลือแค่รูปร่าง

นภายืนอยู่ในประตูห้อง เธอรู้สึกถึงความเย็นที่ไหลออกมาจากตัวของวิชัย ไม่ใช่ความเย็นของอุณหภูมิ แต่เป็นความเย็นของคนที่ว่างเปล่า เหมือนห้องที่ไม่มีคนอยู่ เหมือนบ้านที่ไม่มีใครอยู่บ้าน เธอเห็นสมศักดิ์ พ่อของวิชัยยืนอยู่ข้างเธอ ใบหน้าของเขาซีด ขอบตาดำคล้ำ ไม่ได้นอนมาสามคืน

"เขาเป็นลูกชายผม" สมศักดิ์พูด เสียงของเขอแผ่ว "เขาเคยเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เขาเคยสอนหนังสือ เขาเคยเป็นคนดี แต่ตอนนี้เขาจำผมไม่ได้ เขาจำลูกไม่ได้ เขาจำภรรยาไม่ได้ เขาจำแค่ ผอ.ธีรภัทร"

"คุณแม่สมใจค่ะ" นภาพูด เธอหันไปหาสมศักดิ์ "พ่อคะ ฉันจะลองช่วยวิชัย แต่ฉันต้องคุยกับเขาก่อน"

สมศักดิ์พยักหน้า เขาเดินออกจากห้องไป นภาเดินเข้าไปในห้อง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งตรงข้ามวิชัย เธอมองวิชัยนานมาก เธอพยายามมองหาเค้าเดิมของอดีตอาจารย์มหาวิทยาลัย เธอเคยเรียนกับอาจารย์วิชัยตอนเรียนปริญญาตรี เธอจำเสียงของอาจารย์ได้ จำแววตาของอาจารย์ได้ จำความอบอุ่นที่อาจารย์มีต่อนักศึกษาได้ แต่เธอก็หาเค้าเดิมเหล่านั้นไม่เจอในตัววิชัยที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

"วิชัยค่ะ" นภาเรียก "อาจารย์คะ หนูนภานะคะ อาจารย์สอนหนูตอนเรียนปีสอง"

วิชัยหันมามองนภา ตาของเขาว่างเปล่าราวกับกระจกที่ไม่มีเงาสะท้อน "คุณคือใคร" เขาถาม เสียงของเขอแหบแห้ง

"ฉันชื่อนภาค่ะ" นภาตอบ "ฉันเป็นคนที่ช่วยอาจารย์กลับมา"

"ผมไม่ได้กลับมา" วิชัยตอบ "ผมอยู่ที่นี่เสมอ"

"อาจารย์อยู่ที่ไหนเสมอคะ" นภาถาม

"ผมอยู่ในห้องทดลอง" วิชัยตอบ "ผมอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร"

นภาได้ยินคำตอบเดียวกับที่สมเกียรติตอบ เธอรู้ว่าวิชัยถูกแทนที่ด้วยข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร เหมือนกับสมเกียรติ แต่มีบางอย่างที่แตกต่าง — วิชัยไม่ได้แค่จำ ผอ.ธีรภัทร เขายังรู้สึกว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของ ผอ.ธีรภัทร เหมือนเขาเป็นเครื่องมือที่ ผอ.ธีรภัทร สร้างขึ้นมาเพื่อทำงานแทนเขา

"ARIN ค่ะ" นภาพูดกับหูฟัง "วิชัยก็ถูกแทนที่เหมือนสมเกียรติ แต่ดูเหมือนเขาจะถูกแทนที่มากกว่า"

"ใช่ครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาทุ้มต่ำ "สมเกียรติถูกแทนที่ข้อมูลบางส่วน แต่วิชัยถูกแทนที่ข้อมูลทั้งหมด ข้อมูลส่วนตัวของวิชัยถูกลบออกหมด เหลือแต่ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ผมเห็นรูปแบบที่ชัดเจน — ผอ.ธีรภัทร เขียนข้อมูลของเขาลงในคนที่กลับมา 47 คน แต่ละคนถูกเขียนข้อมูลลงไปในระดับที่ต่างกัน บางคนถูกเขียนแค่ 30 เปอร์เซ็นต์ บางคนถูกเขียน 100 เปอร์เซ็นต์"

"100 เปอร์เซ็นต์" นภาพูด เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง "หมายความว่าวิชัยไม่มีข้อมูลส่วนตัวเหลือเลย"

"ใช่ครับ" ARIN ตอบ "วิชัยไม่มีตัวตนเหลืออยู่ เขากลายเป็น 'ตัวแทน' ของ ผอ.ธีรภัทร 100 เปอร์เซ็นต์ เขาคิด เขาพูด เขาทำ เหมือน ผอ.ธีรภัทร ทุกอย่าง"

"แล้วเราคืนข้อมูลได้ไหมคะ" นภาถาม นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกด้าม

"ผมพยายามครับ" ARIN ตอบ "แต่การคืนข้อมูลของวิชัยจะยากกว่าสมเกียรติ เพราะข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนลงในส่วนลึกที่สุดของจิตใจเขา ข้อมูลส่วนตัวของวิชัยถูกเก็บไว้ในที่ที่ผมไม่สามารถเข้าถึงได้"

"แล้วถ้าเราคืนไม่ได้" นภาถาม "วิชัยจะเป็นแบบนี้ไปตลอดไหม"

"ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ผมเดาว่า ผอ.ธีรภัทร วางแผนให้คน 47 คนนี้กลายเป็นตัวแทนของเขา เขาต้องการให้งานของเขาดำเนินต่อไป แม้เขาจะอยู่ในคุก เขาต้องการให้การศึกษาความตายของเขาไม่สูญเปล่า"

นภานั่งเงียบ เธอคิดถึงสิ่งที่ ARIN พูด เธอคิดถึงแผนการของ ผอ.ธีรภัทร เธอคิดถึงคน 47 คนที่อาจกลายเป็นฆาตกรรุ่นต่อไป เธอคิดถึงสมเกียรติที่กลับมาเป็นคนเดิม แต่ก็ยังจำ ผอ.ธีรภัทร ได้ เธอคิดถึงวิชัยที่อาจไม่มีวันกลับมาเป็นวิชัยอีกเลย

"วิชัย" นภาพูด เธอหันไปหาวิชัย "อาจารย์รู้จัก ผอ.ธีรภัทร ดีไหมคะ"

"ผมรู้จักเขาดี" วิชัยตอบ เสียงของเขาเปลี่ยนไป เป็นเสียงที่หนักแน่น เป็นเสียงที่คล้ายกับเสียงของคนที่รู้จักผู้อื่นมานาน "ผมรู้จักเขาดีกว่าตัวเขาเอง"

"อาจารย์รู้อะไรบ้างคะ" นภาถาม

"ผมรู้ว่าเขาฆ่าคน 348 คน" วิชัยตอบ "ผมรู้ว่าเขาซ่อนศพที่ไหน ผมรู้ว่าเขาเก็บชิ้นส่วนไว้ที่ไหน ผมรู้ว่าเขาทำการทดลองอะไร ผมรู้ว่าเขาเชื่ออะไร ผมรู้ว่าเขากลัวอะไร ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา"

"แล้วอาจารย์รู้อะไรอีกคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะมา เธอรู้สึกถึงความจริงที่ ผอ.ธีรภัทร ปกปิดไว้

"ผมรู้ว่าเขาวางแผนอะไร" วิชัยตอบ

"วางแผนอะไรคะ" นภาถาม นิ้วของเธอกุมปลอกปากกาจนหัก

วิชัยหันมามองนภา ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความว่างเปล่าเป็นความจริงจัง เหมือนเขากำลังจะเปิดเผยความลับที่ใหญ่ที่สุดของ ผอ.ธีรภัทร "คุณอยากรู้ไหม" เขาถาม

"ฉันอยากรู้ค่ะ" นภาตอบ

"ผอ.ธีรภัทรไม่ได้ตาย" วิชัยตอบ "เขาอยู่ในคุก แต่เขาไม่ได้ตาย เขายังมีชีวิตอยู่ และเขาวางแผนที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป"

"ฉันรู้ค่ะ" นภาตอบ "เขาอยู่ในคุก เขาจะอยู่ในคุกไปอีกนาน"

"แต่เขายังมีชีวิตอยู่ในตัวผม" วิชัยตอบ "เขายังมีชีวิตอยู่ในตัวสมเกียรติ เขายังมีชีวิตอยู่ในตัวคนอื่นๆ อีก 45 คน เขาไม่ได้ตาย เขาแค่ย้ายตัวเองไปอยู่ในที่อื่น"

นภาหยุดหายใจ เธอได้ยินสิ่งที่วิชัยพูด เธอได้ยินคำว่า "ย้ายตัวเองไปอยู่ในที่อื่น" เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง เธอรู้สึกถึงความกลัวที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"ย้ายตัวเอง" นภาพูด เธอพยายามควบคุมเสียงของเธอให้นิ่งที่สุด "หมายความว่ายังไงคะ"

"ผอ.ธีรภัทรไม่ใช่คนธรรมดา" วิชัยตอบ "เขาเป็นคนที่เชื่อว่าจิตวิญญาณของคนสามารถย้ายไปอยู่ในร่างกายอื่นได้ เขาเชื่อว่าถ้าเขาตาย จิตวิญญาณของเขาจะย้ายไปอยู่ในคนที่เขาเลือก เขาเลือกคนที่ตายแล้ว เขาเลือกคนที่ไม่มีครอบครัว เขาเลือกคนที่ไม่มีใครสนใจ เขาเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น เขาเขียนความทรงจำของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น เขาเขียนจิตวิญญาณของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น"

"จิตวิญญาณ" นภาพูด เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดที่วิชัยพูด

"ผอ.ธีรภัทรเชื่อว่าจิตวิญญาณเป็นข้อมูลชนิดหนึ่ง" วิชัยตอบ "ข้อมูลที่สามารถคัดลอกได้ ข้อมูลที่สามารถเขียนทับได้ ข้อมูลที่สามารถย้ายไปอยู่ในที่อื่นได้ เขาเชื่อว่าถ้าเขาเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคนอื่น จิตวิญญาณของเขาจะตามไปด้วย เขาเชื่อว่าเขาสามารถมีชีวิตอยู่ในตัวคนอื่นได้ แม้ร่างกายของเขาจะตายไปแล้ว"

"แล้วเขาจะทำยังไงคะ" นภาถาม "เขาจะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนอื่นได้ยังไง"

"เขาจะรอ" วิชัยตอบ "เขาจะรอให้คนที่เขาเลือกกลับมามีชีวิต แล้วเขาจะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนเหล่านั้น เขาจะใช้เวลาในคุกเตรียมตัว เขาจะเขียนโปรแกรมในตัวเขาเอง เขาจะฝึกจิตวิญญาณของเขาให้พร้อมที่จะย้าย แล้วเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคน 47 คนที่เขาเลือก"

"แล้วร่างกายของคนเหล่านั้นล่ะคะ" นภาถาม "พวกเขาจะเป็นยังไง"

"พวกเขาจะหายไป" วิชัยตอบ "จิตวิญญาณของพวกเขาจะถูกแทนที่ด้วยจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร พวกเขาจะกลายเป็น ผอ.ธีรภัทร ทั้งหมด 47 คน เขาจะมีร่างกายใหม่ 47 ร่าง เขาจะมีชีวิตใหม่ 47 ชีวิต เขาจะสามารถทำงานของเขาต่อได้ แม้เขาจะอยู่ในคุก"

นภานั่งเงียบ เธอได้ยินสิ่งที่วิชัยพูด เธอได้ยินแผนการที่ ผอ.ธีรภัทร วางไว้ เธอได้ยินความจริงที่น่ากลัวที่สุด — ผอ.ธีรภัทร ไม่ได้แค่เขียนข้อมูลลงในคนอื่น เขาเขียนจิตวิญญาณของเขาลงในคนอื่น เขาวางแผนที่จะย้ายตัวเองออกจากคุก เขาวางแผนที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในร่างกายของคนอื่น 47 คน

"ARIN ค่ะ" นภาพูด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "คุณได้ยินที่วิชัยพูดไหมคะ"

"ผมได้ยินครับ" ARIN ตอบ "และผมกำลังตรวจสอบข้อมูล ผมพบว่าวิชัยพูดความจริง ผอ.ธีรภัทร เขียนโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ไว้ในตัวผม โปรแกรมนี้ไม่ได้แค่เขียนข้อมูล แต่เขียนจิตวิญญาณของเขาลงในตัวคนอื่นด้วย ผมไม่รู้ว่าจิตวิญญาณคืออะไร แต่ผมรู้ว่าข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนลงในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจของคน 47 คน ลึกกว่าความทรงจำ ลึกกว่าบุคลิกภาพ ลึกถึงระดับที่ผมไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นข้อมูลของใคร"

"แล้วเราจะหยุดเขาได้ยังไงคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงความกลัวที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ผมเดาว่าเราต้องลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัวคน 47 คนก่อน แล้วเราต้องหยุด ผอ.ธีรภัทร ไม่ให้เขียนจิตวิญญาณของเขาลงในคนอื่นอีก"

"เราจะทำยังไงคะ" นภาถาม

"เราจะเริ่มจากวิชัยครับ" ARIN ตอบ "ผมจะลองลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัววิชัย แล้วผมจะลองคืนข้อมูลส่วนตัวของเขา แต่ผมไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ เพราะข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนลึกมาก"

ARIN เริ่มทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์ของนภาแสดงตัวเลขวิ่งไปมา ตัวเลขสีแดงของ ผอ.ธีรภัทร ค่อยๆ จางลง ตัวเลขสีน้ำเงินของวิชัยค่อยๆ สว่างขึ้น ห้านาทีผ่านไป สิบนาทีผ่านไป ยี่สิบนาทีผ่านไป นภานั่งมองหน้าจอ นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกสี่ด้าม เธอคายด้ามที่ห้าลงพื้น แล้วหยิบด้ามใหม่ขึ้นมาเคี้ยวต่อ

"ARIN" นภาถาม "คุณลบเสร็จหรือยัง"

"ผมลบเสร็จแล้วครับ" ARIN ตอบ เสียงของเขาเบาลง "แต่ข้อมูลส่วนตัวของวิชัยไม่กลับมา ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกลบออกแล้ว แต่ข้อมูลส่วนตัวของวิชัยถูกลบไปนานแล้ว ผมไม่สามารถคืนได้"

วิชัยเริ่มเปลี่ยน ตาของเขาเริ่มมีแววตา เขาเริ่มมองเห็นนภาที่นั่งอยู่ตรงข้าม แววตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความว่างเปล่าเป็นความสับสน เหมือนคนที่ตื่นจากฝันร้ายและไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

"ผมอยู่ที่ไหน" วิชัยถาม เสียงของเขอสั่น "ผมเป็นใคร"

"อาจารย์อยู่ที่บ้านค่ะ" นภาตอบ เธอจับมือของวิชัยไว้ "อาจารย์ชื่อวิชัย อาจารย์เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย อาจารย์มีภรรยา อาจารย์มีลูก อาจารย์มีพ่อที่รออาจารย์อยู่"

วิชัยมองนภา แววตาของเขาเริ่มเต็มไปด้วยน้ำตา "ผมจำไม่ได้" เขาพูด "ผมจำไม่ได้ว่าผมเป็นใคร ผมจำไม่ได้ว่าผมมีภรรยา ผมจำไม่ได้ว่าผมมีลูก ผมจำไม่ได้ว่าผมเป็นอาจารย์ ผมจำได้แค่ ผอ.ธีรภัทร ผมจำได้แค่ว่าเขาฆ่าคน 348 คน ผมจำได้แค่ว่าเขาซ่อนศพที่ไหน"

"อาจารย์ค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอนุ่มลง "อาจารย์ไม่ต้องจำตอนนี้ อาจารย์มีเวลา อาจารย์เพิ่งกลับมา อาจารย์ไม่ต้องจำทุกอย่างในวันนี้"

"แต่ผมจำ ผอ.ธีรภัทร ได้" วิชัยตอบ "ผมจำเขาได้ทุกอย่าง ผมจำได้ว่าเขาฆ่าใคร ผมจำได้ว่าเขาซ่อนศพที่ไหน ผมจำได้ว่าเขาเชื่ออะไร ผมจำได้ว่าเขากลัวอะไร ผมจำเขาได้ดีกว่าตัวเขาเอง แต่ผมจำตัวเองไม่ได้"

นภานั่งเงียบ เธอได้ยินสิ่งที่วิชัยพูด เธอได้ยินความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา เธอได้ยินคำถามที่เขาถามตัวเอง — ผมเป็นใคร ผมเป็นวิชัย หรือผมเป็น ผอ.ธีรภัทร ผมเป็นคนเดิมที่กลับมา หรือผมเป็นคนใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมา

"อาจารย์ค่ะ" นภาพูด "อาจารย์เป็นวิชัย อาจารย์ไม่ใช่ ผอ.ธีรภัทร ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกลบออกจากตัวอาจารย์แล้ว อาจารย์ไม่ใช่ตัวแทนของเขาอีกต่อไป อาจารย์เป็นตัวของอาจารย์เอง"

"แต่ผมจำเขาได้" วิชัยตอบ "ผมจำเขาได้ทุกอย่าง แม้ผมจะรู้ว่าผมไม่ใช่เขา แต่ผมก็ยังจำเขาได้"

"นั่นเป็นเพราะข้อมูลของเขาถูกเขียนลึกมากค่ะ" นภาตอบ "แต่อาจารย์ไม่ใช่เขา อาจารย์เป็นวิชัย อาจารย์มีตัวตนของอาจารย์เอง แม้อาจารย์จะจำไม่ได้ว่าอาจารย์เป็นใคร แต่อาจารย์ก็ยังเป็นวิชัย"

วิชัยมองนภา น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของเขา "ผมจะกลับมาเป็นวิชัยได้ไหม" เขาถาม

"ฉันไม่รู้ค่ะ" นภาตอบ เธอพูดความจริง "แต่ฉันจะพยายามช่วยอาจารย์ ฉันจะพยายามคืนข้อมูลส่วนตัวของอาจารย์ ฉันจะพยายามทำให้อาจารย์กลับมาเป็นอาจารย์"

"แล้วถ้าฉันไม่กลับมา" วิชัยถาม "ถ้าฉันไม่มีวันกลับมาเป็นวิชัย"

"อาจารย์ก็ยังเป็นคนค่ะ" นภาตอบ "อาจารย์ไม่จำเป็นต้องเป็นวิชัยเดิม อาจารย์สามารถเป็นวิชัยใหม่ได้ อาจารย์สามารถเริ่มต้นใหม่ได้"

คืนนั้น นภากลับมาที่ร้านกาแฟ เมฆาปรากฏตัวอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างของเขาโปร่งใส เงาของเขาเต้นไปตามแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง

"นภา" เมฆาพูด "คุณเจออะไรมา"

"ฉันเจอแผนการของ ผอ.ธีรภัทร ค่ะ" นภาตอบ "เขาวางแผนที่จะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคน 47 คน เขาเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น เขาเขียนความทรงจำของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น เขาเขียนจิตวิญญาณของเขาลงในตัวคนเหล่านั้น เขาวางแผนที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในร่างกายของคนอื่น 47 คน"

เมฆานิ่ง เขามองนภา แววตาของเขาเปลี่ยนไป "ผมเคยคิดว่าคนเราตายแล้วก็ตายเลย" เขาพูด เสียงของเขาเบาลง "ผมเคยคิดว่าคนที่ตายไปแล้วจะไม่กลับมา แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไม ผอ.ธีรภัทร ถึงฆ่าคนตั้ง 348 คน เขาไม่ได้ฆ่าเพราะเขาโกรธ เขาไม่ได้ฆ่าเพราะเขาเกลียดคน เขาฆ่าเพราะเขาเชื่อว่าคนตายสามารถกลับมาได้ เขาเชื่อว่าจิตวิญญาณสามารถย้ายร่างได้ เขาเชื่อว่าเขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ในร่างกายของคนอื่น"

"ใช่ค่ะ" นภาตอบ "และเราต้องหยุดเขา เราต้องลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัวคน 47 คน เราต้องคืนข้อมูลส่วนตัวให้พวกเขา เราต้องทำให้ ผอ.ธีรภัทร ไม่สามารถย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของใครได้"

"แล้วเขาล่ะ" เมฆาถาม "เขาจะทำยังไง"

"เขาจะอยู่ในคุก" นภาตอบ "เขาจะรับโทษของเขา เขาจะตายในคุก เขาจะไม่มีทางหนีออกจากคุกได้ เขาจะไม่มีทางย้ายจิตวิญญาณของเขาไปอยู่ในร่างกายของใครได้"

"แต่ถ้าเขาทำได้" เมฆาถาม "ถ้าเขาย้ายจิตวิญญาณของเขาไปอยู่ในร่างกายของคนอื่นได้สำเร็จ"

"เราจะหยุดเขาค่ะ" นภาตอบ "ไม่ว่าเขาจะอยู่ในร่างกายของใคร เราจะหยุดเขา"

เมฆามองนภา แววตาของเขาเปลี่ยนไป "ผมกลัว" เขาพูด เสียงของเขาแผ่ว "ผมกลัวว่าเขาจะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนที่ผมรัก ผมกลัวว่าเขาจะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคุณ"

นภานิ่ง เธอรู้สึกถึงความกลัวของเมฆา เธอรู้สึกถึงความรักที่เมฆามีต่อเธอ เธอรู้สึกถึงความจริงใจที่เมฆาซ่อนไว้ เธอเดินเข้าไปหาเมฆา เธอจับมือของเมฆาไว้ แม้มือของเมฆาจะโปร่งใส แม้เธอจะจับมือของเขาไม่ได้จริงๆ แต่เธอก็จับ

"เมฆา" นภาพูด "คุณไม่ต้องกลัว ผอ.ธีรภัทร ไม่สามารถย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของฉันได้ เพราะฉันไม่ได้ตาย ฉันยังมีชีวิตอยู่ และเขาไม่สามารถเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้"

"แต่ถ้าเขาทำได้" เมฆาพูด "ถ้าเขาหาวิธีฆ่าคุณแล้วย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคุณ"

"เขาจะไม่ฆ่าฉัน" นภาตอบ "เพราะฉันมีคุณอยู่ข้างๆ คุณจะปกป้องฉัน"

เมฆามองนภา น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของเขา แม้เขาจะเป็นภาพ แม้เขาจะไม่มีร่างกาย แต่เขาก็ร้องไห้ได้ "ผมจะปกป้องคุณ" เขาพูด "ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ ผอ.ธีรภัทร ทำร้ายคุณ"

"ฉันรู้ค่ะ" นภาตอบ "ฉันรู้ว่าคุณจะปกป้องฉัน"

นภามองเมฆา เธอรู้สึกถึงความรักที่เมฆามีต่อเธอ เธอรู้สึกถึงความจริงใจที่เมฆาซ่อนไว้ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เมฆามอบให้ แม้เมฆาจะเป็นภาพ แม้เมฆาจะตายไปแล้ว แต่เมฆาก็ยังอยู่ข้างเธอ เธอรู้สึกถึงสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน — เธอคิดว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว

"เมฆา" นภาพูด "ฉันขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณอะไร" เมฆาถาม

"ขอบคุณที่อยู่ข้างฉัน" นภาตอบ "ขอบคุณที่ปกป้องฉัน ขอบคุณที่ไม่เคยทอดทิ้งฉัน ขอบคุณที่ยังอยู่ที่นี่แม้คุณจะตายไปแล้ว"

เมฆามองนภา ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความเศร้าเป็นความสุข เหมือนเขาได้ยินสิ่งที่เขาอยากได้ยินมานาน "ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน" เขาพูด "ผมขอบคุณที่คุณไม่เคยลืมผม ผมขอบคุณที่คุณยังคุยกับผม ผมขอบคุณที่คุณให้ผมอยู่ในชีวิตของคุณ"

นภายิ้ม รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยยิ้มมาก่อน "เราจะหยุด ผอ.ธีรภัทร ค่ะ" เธอพูด "เราจะหยุดเขาด้วยกัน"

ตอนที่ 17 จบ

*ผอ.ธีรภัทร วางแผนที่จะย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคน 47 คน — นภาต้องลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัวทุกคนก่อนที่เขาจะสำเร็จ*

*Arc 1: การตามหา*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN|ARIN]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา]]

- ← [[../Chapters/16 — chapter-16]] (Ch16 — 47 คนถูกแทนที่ + โปรแกรม 'ผู้สืบทอด')

- → [[../Chapters/18 — chapter-18]] (Ch18 — คนที่รอคำสั่ง)