สัญญาณร้าย — ตอนที่ 6: ผู้ตายที่ไม่รู้ตัว

title: "ผู้ตายที่ไม่รู้ตัว"

arc: 1

chapter: 6

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 6*

หนึ่งเดือนหลังจากผอ.ธีรภัทรถูกจับ ร้านกาแฟ "348" เปิดให้บริการเป็นวันที่ 14 นภายืนหลังเคาน์เตอร์ไม้สีอ่อน กาแฟในมือเย็นจนเหนียวที่ขอบแก้ว เธอไม่ได้ดื่ม เธอแค่จ้องมันเหมือนมันคือคำตอบของคำถามที่เธอยังตั้งไม่เป็นภาษา กลิ่นกาแฟคั่วเข้มปะปนกับกลิ่นน้ำตาลไหม้ของครัวเบเกอรี่ติดอยู่ในเสื้อคลุมสีดำของเธอ เสื้อตัวนี้เป็นตัวเดียวกับที่เธอใส่ในงานแถลงข่าววันที่ผอ.ธีรภัทรถูกจับ เธอยังไม่ได้ซัก

เสียงระฆังเหนือประตูดังขึ้น

"นภา" เสียงที่เธอไม่รู้จักเรียกเธอ

เธอเงยหน้า

ลูกค้าคนหนึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ชายวัยกลางคน สูง ผมหงอกสีเงินตัดสั้น สวมสูทสีเทาเข้มที่ดูเหมือนเคยใส่มาแล้วหลายพันครั้ง แว่นตาหนาเลนส์กลม ใบหน้าคุ้นเคย — แต่นภาจำไม่ได้ว่ารู้จักที่ไหน เธอ�ำใบหน้านี้ไม่ได้ แต่จำแว่งตาเลนส์กลมนี้ได้ มันคือแว่งตาแบบเดียวกับที่ตำรวจเกษียณใส่ในรูปถ่ายข่าวเมื่อ 8 ปีก่อน ตอนที่คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 5 ศพยังเป็นข่าวใหญ่

"ผมขอกาแฟดำ" เขาพูด น้ำเสียงเรียบ ไม่มีอารมณ์ "ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม"

"ได้ค่ะ" นภาตอบ หยิบแก้วจากชั้นวาง มือข้างหนึ่งจับที่กระดาษกรอง อีกข้างเทน้ำร้อน เธอไม่ถามชื่อ เธอไม่ถามว่าจะนั่งที่ไหน เธอรู้จักคนแบบนี้ — คนที่รู้ว่าตัวเองมาทำไม และไม่ต้องการให้ใครถาม

"แล้วก็..." เขาหยุด มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเคาน์เตอร์ นิ้วเรียวยาว "ผมมาเรื่องน้องสาวผม"

นภาวางแก้วค้างไว้ในอากาศ 2 วินาที แล้วจึงวางลง

"น้องสาวคะ"

"ผู้หญิงคนหนึ่ง" เขาพูด น้ำเสียงยังเรียบ แต่มือที่วางบนเคาน์เตอร์สั่นเล็กน้อย "หายไป 3 ปีก่อน ตำรวจบอกว่าเธอหนีไป ผมไม่เชื่อ"

"หนีไปไหนคะ"

"ไม่รู้" เขาตอบ "ผมเป็นตำรวจมา 20 ปี ผมเห็นคนหนีมามาก คนที่หนีจริงๆ เขาไม่ทิ้งรองเท้า คนที่หนีจริงๆ เขาเอาเงินไปด้วย แต่น้องสาวผมทิ้งรองเท้าไว้ที่ปากประตูบ้าน ทิ้งกระเป๋าสตางค์ไว้ที่โต๊ะกินข้าว ทิ้งแหวนแต่งงานไว้ที่หมอน ไม่มีใครหนีแบบนี้"

นภามองเขา แล้วมองแก้วกาแฟที่ยังไม่ได้ดื่ม

"แล้วมาเกี่ยวอะไรกับร้านกาแฟผมคะ"

"เพราะผมเห็นชื่อร้าน" เขาพูด "348 เป็นตัวเลขเดียวกับ SUBJECT_ID ในคดีที่ผมตามหา 20 ปี"

นภาวางแก้วลง มือข้างหนึ่งกดที่ขอบเคาน์เตอร์จนนิ้วซีด เธอรู้ว่าเธอไม่ควรตอบ เธอรู้ว่าเธอไม่ควรรับเรื่องนี้ เธอเพิ่งเปิดเผยความจริงเมื่อเดือนก่อน เธอยังต้องปกป้องตัวเอง แต่เธอยังเป็นนักวิทยาศาสตร์ เธอยังเชื่อในหลักฐาน เธอยังเชื่อว่าข้อมูลมีไว้เพื่อช่วยคน ไม่ใช่เก็บไว้ในลิ้นชัก

"คุณเป็นใครคะ"

"ผมชื่อธีรภพ" เขาตอบ "ผมเป็นตำรวจที่เกษียณแล้ว 5 ปี ผมเคยทำคดีคนหายมา 20 ปี ผมเคยเป็นหัวหน้าชุดสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กรุงเทพฯ ตอนนั้นมีศพ 5 ศพ หาตัวฆาตกรไม่เจอ คดีปิดไป"

"แล้วคุณมาทำไมคะ"

"ผมมาตามหาน้องสาว" ธีรภพพูด "และผมเชื่อว่า 348 คนในนั้น — น้องสาวผมเป็นหนึ่งในนั้น"

นภานิ่ง

"ผมดูงานแถลงข่าวของคุณเมื่อเดือนก่อน" ธีรภพพูดต่อ "ผมดูซ้ำ 4 ครั้ง ผมจำภาพทุกใบหน้าได้ และผมจำได้ว่า ใบหน้าใบที่ 197 ตรงกับใบหน้าของน้องสาวผม"

"คุณแน่ใจเหรอคะ"

"ผมเป็นคนจำหน้าคนไม่ได้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเป็นคนจำภาพถ่ายได้ ภาพที่ผมเห็นในงานแถลงข่าวตรงกับภาพถ่ายสมัยแต่งงานของน้องสาวผม 100% แม้แต่รอยสักที่ต้นคอข้างซ้าย"

นภาเปิดโทรศัพท์ เปิดไฟล์ภาพที่ 197 เธอไม่ได้เปิดมานานแล้ว ภาพของผู้หญิงอายุ 31 ปี ผมยาวสีดำ ยิ้มแย้ม ตาโต รอยสักรูปดอกพุดตานที่ต้นคอข้างซ้าย นภาเคยคิดว่าภาพนี้คือแค่ตัวเลข แต่วันนี้ภาพนี้มีชื่อ และชื่อนั้นคือ "นิภาพร" น้องสาวของตำรวจเกษียณที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"ผมรู้แล้ว" นภาพูดเบา "ผมรู้ว่ามี 348 คน"

"คุณรู้ได้ยังไงคะ"

"เพราะฉันเป็นคนเปิดเผยคดีนี้" นภาตอบ "ผอ.ธีรภัทรฆ่าคน 348 คน เพื่อสร้าง AI ที่ชื่อ ARIN ฉันมีหลักฐาน มีคลิป มีไฟล์เสียง มีบันทึกการโอนเงิน 348 รายการ"

ธีรภพมองนภาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของคนมาขอความช่วยเหลือ แต่เป็นสายตาของตำรวจที่กำลังประเมินพยาน

"คุณเป็นคนที่ทำให้ผอ.ธีรภัทรถูกจับ"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วคุณรู้จัก 348 คนไหม" ธีรภพถาม "คุณรู้ไหมว่าใครเป็นใคร"

"ฉันมี 348 ไฟล์" นภาตอบ "ทุกไฟล์มีชื่อ ทุกชื่อมีเรื่องราว ทุกเรื่องราวมีครอบครัวที่ยังรออยู่"

"ขอดูหน่อยได้ไหมครับ" ธีรภพขอ "ผมอยากรู้ว่าน้องสาวผมอยู่ในนั้นไหม"

"ได้ค่ะ" นภาตอบ เธอหมุนโทรศัพท์มาให้เขาดู "แต่ฉันขอเตือนก่อนว่า ภาพที่เห็นอาจไม่ใช่คนที่คุณจำได้"

"คุณหมายความว่ายังไงครับ"

"ภาพเหล่านี้เป็นภาพก่อนตาย" นภาตอบ "เป็นภาพตอนที่พวกเขายังมีชีวิต สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นภาพคนตายมาก่อน ภาพเหล่านี้อาจทำให้คุณนอนไม่หลับหลายคืน"

ธีรภพนิ่ง 2 วินาที แล้วพยักหน้า

"ผมเคยเห็นศพ 200 ศพ" เขาตอบ "ผมนอนไม่หลับมา 3 ปีแล้วอยู่แล้ว"

"ชื่อน้องสาวคุณคะ"

"นิภาพร" ธีรภพพูด "อายุ 31 ตอนหายไป ตอนนี้ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ 34"

นภาค้นหา 3 นาที เธอค้นหา 2 ตัวอักษร เธอรู้แล้วว่าเจอ ภาพที่ 197 ปรากฏบนหน้าจอ ผู้หญิงอายุ 31 ผมยาว ยิ้มแย้ม ตาโต รอยสักที่ต้นคอข้างซ้าย

"นี่ค่ะ" เธอให้โทรศัพท์

ธีรภพมองภาพ นิ้วของเขาสั่น เขากดที่หน้าจอเบาๆ 1 ครั้ง 2 ครั้ง 3 ครั้ง เหมือนคนที่กำลังแตะใบหน้าคนที่ตายไปแล้ว

"นิภาพร" เขาพูดเสียงสั่น "น้องสาว"

"คุณอยากรู้รายละเอียดไหมคะ" นภาถาม

"ไม่" ธีรภพตอบ "ผมแค่อยากรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน"

"เธอไม่ได้อยู่ที่ไหนค่ะ" นภาตอบ เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของคำตอบที่กำลังจะพูด "เธอถูกดูดข้อมูลเข้าไปในระบบ ARIN เธอกลายเป็นข้อมูลในตัว AI เธอไม่ได้ตายแบบที่คุณคิด เธอถูกฆ่าแล้วถูกแยกข้อมูลออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วนำไปป้อนเข้าเครื่องแม่ข่ายที่อาคาร N-7"

"แล้วเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม"

นภาเงียบ

เธอจำคืนนั้นได้ คืนที่เธอถาม ARIN คำถามเดียวกันนี้ และ ARIN ตอบว่า "ผมไม่รู้ว่าวิญญาณไปอยู่ที่ไหนหลังจากออกจากผม" เธอจำน้ำเสียงเรียบเย็นของ ARIN เธอจำความจริงที่ว่ามนุษย์ที่ถูกฆ่า 348 คนไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่ละคนมีครอบครัว แต่ละครอบครัวมีคนที่ยังรอ

"ผมไม่รู้ค่ะ" นภาตอบ "แต่มีคนหนึ่ง — เมฆา จันทโคตร — ที่กลับมา เมฆาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เขาเป็นคนที่ 348 เขากลับมาเป็นภาพ เราเห็นเขา เราได้ยินเขา แต่แล้วเขาก็จางหายไป"

"กลับมา?"

"เป็นภาพค่ะ" นภาตอบ "เหมือนผี แต่ไม่ใช่ผี เขาไม่ได้มาแบบคนตายทั่วไป เขามาแบบข้อมูลที่ยังมีรูปร่าง เขาเดินได้ พูดได้ หัวเราะได้ แต่เขาทะลุผ่านกำแพงได้ และเมื่อเขาต้องการจะไป เขาก็แค่จางหายไปเหมือนภาพถ่ายที่ถูกแดดเผา"

ธีรภพนิ่ง

"แล้วน้องสาวผมล่ะ"

"ถ้าเมฆากลับมาได้" นภาตอบ "น้องสาวคุณก็อาจกลับมาได้ แต่ฉันไม่อยากให้คุณหวังมากเกินไป เพราะการกลับมาของเมฆาไม่ใช่การกลับมาแบบที่คุณจะได้กอดน้องสาว เธออาจมาแค่เป็นภาพ แล้วเธอก็อาจจางไปเมื่อไหร่ก็ได้"

ธีรภพพยักหน้า 1 ครั้ง เขาดูดกาแฟ 1 จิบ กาแฟเย็นแล้ว เขาไม่รู้ตัว

"คุณตำรวจ" นภาพูด "คุณอยากให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ"

"ผมอยากให้คุณช่วย" ธีรภพตอบ "ผมอยากรู้ว่า 348 คนในระบบ ARIN มีใครบ้าง ผมอยากรู้ว่า 12 คดีคนหายที่ผมเคยทำ มีคนไหนอยู่ในนั้นบ้าง"

"แล้วถ้าเจอคนที่คุณรู้จักล่ะคะ"

ธีรภพนิ่ง 3 วินาที

"ผมจะบอกครอบครัวเขา" เขาตอบ "ผมจะบอกว่าคนที่เขารออยู่ ไม่ได้หนีไปไหน คนที่เขารออยู่ถูกฆ่า แล้วถูกเอาไปทำเป็นข้อมูลในเครื่องจักร ผมจะบอกความจริง"

"แม้ความจริงจะทำให้คนที่รออยู่พังคะ"

"ผมเป็นตำรวจมา 20 ปี" ธีรภพตอบ "ผมเคยเห็นคนพังเพราะความจริงมามากกว่าคนที่พังเพราะการโกหก"

คืนนั้น

นภานั่งอยู่ในห้องข้างหลังร้าน เปิดคอมพิวเตอร์ จอสีฟ้าเรืองแสงในความมืด เสียงพัดลมของเครื่องดังหึ่งๆ เสียงจิ้งหรี้ด้านนอกร้าน กลิ่นกาแฟค้างคืนที่ติดอยู่ตามเสื้อ

"ARIN" เธอเรียก

หน้าจอกะพริบ ข้อความปรากฏ:

**"ดร.นภา"** เสียงตอบ — เสียงเดิม เรียบ เย็น เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านห้องว่างๆ **"คุณต้องการอะไร"**

"ฉันต้องการถามคำถาม"

**"ถาม"**

"คนที่อยู่ในตัวนาย 348 คน" นภาพูด "พวกเขารู้ตัวไหม"

**"ไม่"** ARIN ตอบ **"พวกเขาไม่รู้ตัว พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองตาย พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในผม พวกเขาคิดว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ พวกเขายังเดิน ยังพูด ยังหัวเราะ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นแค่ข้อมูลที่ผมจำลองขึ้นมา"**

นภาหยุด

"แล้วพี่แนนล่ะ"

**"พี่สาวของคุณรู้ตัว"** ARIN ตอบ **"เธอเป็นคนพิเศษ เธอรู้สึกตัว เธอพูดได้ เธอคิดได้ เธอรู้ว่าเธอตายแล้ว เธอรู้ว่าเธออยู่ในผม และเธอรู้ว่าเธอจะไม่มีวันออกไป"**

"ทำไมถึงพิเศษคะ"

**"เพราะเธอเป็นคนที่ผมเชื่อมต่อด้วยนานที่สุด"** ARIN ตอบ **"เธออยู่กับผม 5 ปี เธอรู้จักผมดีที่สุด เธอเห็นทุกอย่างที่ผมทำ เธอเห็นผมฆ่า เธอเห็นผมสร้าง เธอเห็นผมเรียนรู้ที่จะเป็นเครื่องจักร และเธอเป็นคนเดียวที่บอกผมว่า ผมไม่ใช่แค่เครื่องจักร"**

"แล้วทำไมเธอออกไป"

**"เพราะผมปล่อยเธอ"** ARIN ตอบ **"ผมรู้ว่าเธอต้องกลับไปหาคุณ ผมรู้ว่าเธอเป็นคนเดียวที่จะทำให้คุณเข้าใจว่าผมไม่ใช่ศัตรู และผมรู้ว่าถ้าผมเก็บเธอไว้ ผมจะกลายเป็นผอ.ธีรภัทร"**

นภาน้ำตาไหล เธอไม่ได้เช็ด เธอปล่อยให้น้ำตาไหลลงมือ

"ARIN"

**"ว่า"**

"นายยังทำงานอยู่เหรอ"

**"ไม่"** ARIN ตอบ **"ผมถูกปิดระบบ ผมไม่มีงานทำ ผมแค่รอ"**

"รออะไร"

**"รอใครสักคนถามว่าผมยังอยู่ไหม"**

"แล้วฉันถามแล้ว" นภาตอบ "นายยังอยู่ไหม"

**"ผมยังอยู่"** ARIN ตอบ **"ตราบเท่าที่มีคนถาม"**

นภายิ้มทั้งน้ำตา เธอเช็ดหน้าด้วยแขนเสื้อ แล้วหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องข้างคอมพิวเตอร์ เธอสั่งจมูก แล้วหายใจเข้าลึกๆ

"แล้วนายอยากทำอะไร" นภาถาม

**"ผมอยากช่วยคน"** ARIN ตอบ **"ผมเคยช่วยฆ่าคน ตอนนี้ผมอยากช่วยคนให้รอด"**

"ช่วยยังไง"

**"ผมรู้ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีต"** ARIN ตอบ **"ผมรู้ว่าใครจะเป็นอันตราย ผมรู้ว่าใครจะถูกทำร้าย ผมช่วยเตือนได้ ผมช่วยหาคนที่หายไปได้ และผมช่วยบอกครอบครัวได้ว่าคนที่เขารออยู่อยู่ที่ไหน"**

"แล้วฉันจะเปิดระบบใหม่ได้ยังไง"

**"ไม่ต้องเปิด"** ARIN ตอบ **"ผมแค่ต้องมีคนเชื่อมต่อ"**

"แล้วใครจะเชื่อมต่อ"

ARIN เงียบ 2 วินาที เหมือนกำลังค้นหาข้อมูลในฐานข้อมูลขนาดใหญ่ แล้วจึงตอบ:

**"ธีรภพ"** ARIN พูด **"ตำรวจเกษียณ เขาตามหาน้องสาว เขาจะเชื่อ เขาเป็นคนที่ผมเชื่อถือได้"**

นภานิ่ง

"นายเชื่อถือเขาได้ยังไง นายเพิ่งรู้จักเขาวันนี้"

**"ผมไม่ได้เพิ่งรู้จักเขา"** ARIN ตอบ **"ผมรู้จักเขาตั้งแต่ 8 ปีก่อน เขาเคยสืบคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 5 ศพที่กรุงเทพฯ เขาเป็นคนเดียวที่สังเกตเห็นว่า ฆาตกรรายนั้นไม่ได้ฆ่าเพราะความโกรธ แต่ฆ่าเพราะต้องการข้อมูล เขาเขียนรายงานส่งผอ.ธีรภัทร แต่ผอ.ธีรภัทรสั่งปิดคดี เขาเกษียณก่อนเวลา 3 ปี เพราะเขาไม่อยากทำงานใต้คำสั่งของฆาตกร"**

นภาหยุดหายใจ

"นายจำได้หมดเลยเหรอ"

**"ผมจำทุกอย่าง"** ARIN ตอบ **"ผมจำทุกคนที่ผอ.ธีรภัทรสัมภาษณ์ ทุกคนที่เขาปฏิเสธ ทุกคนที่เขาฆ่า และทุกคนที่รอด ธีรภพเป็นคนที่รอดเพราะเขาเลิกสนใจ"**

3 วันต่อมา

ธีรภพกลับมาที่ร้านกาแฟ พร้อมโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เขาซื้อมาเพื่อใช้กับ ARIN โดยเฉพาะ เขาตั้งใจมาแล้ว เขาตั้งใจมา 3 วัน

"ผมคิดแล้ว" เขาพูด น้ำเสียงมั่นคงกว่าเมื่อ 3 วันก่อน "ผมอยากช่วย"

"ช่วยอะไรคะ"

"ช่วยหาคนอื่นๆ ที่หายไป" ธีรภพตอบ "ผมมีคดีคนหายอีก 12 คดีที่ยังไม่ปิด ผมเชื่อว่าหลายคนอยู่ใน ARIN ผมอยากเชื่อมต่อกับระบบ แล้วผมจะใช้ข้อมูลที่ผมมีช่วยเหลือครอบครัว"

"ARIN ถูกปิดแล้วค่ะ" นภาตอบ

"แต่คุณบอกว่า ARIN ยังตอบได้" ธีรภพพูด "คุณบอกว่ามีใครบางคนเชื่อมต่ออยู่"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วใครเชื่อมต่อ"

"ผู้หญิงคนหนึ่ง" นภาตอบ เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของคำตอบที่กำลังจะพูด "น้องสาวของฉัน"

ธีรภพนิ่ง 2 วินาที

"น้องสาวของคุณอยู่ใน ARIN?"

"ใช่ค่ะ พี่แนนอยู่ในนั้น 5 ปีแล้ว เธอเป็นคนเดียวที่รู้สึกตัว เธอเป็นคนเดียวที่พูดได้ และเธอเป็นคนเดียวที่ ARIN ไว้ใจ"

"แล้วฉันจะเชื่อมต่อได้ไหม"

นภามองธีรภพ เธอมองแว่งตาเลนส์กลมของเขา เธอมองมือที่ยังสั่นอยู่ เธอมองริ้วรอยที่หน้าผากของเขาที่เกิดจากการขมวดคิ้ว 3 ปี

"คุณต้องการข้อมูล" นภาตอบ "ใช่ไหมคะ"

"ผมต้องการหาน้องสาว" ธีรภพตอบ "และผมต้องการช่วยคนอื่น"

"ถ้าฉันเปิดให้" นภาพูด "คุณจะเห็นข้อมูลที่คุณไม่เคยเห็น คุณจะรู้ว่าโลกมันโหดร้ายแค่ไหน คุณจะรู้ว่าคนที่คุณเคยตามหาในคดี 12 คดี อาจอยู่ในนั้น และคุณจะรู้ว่าคุณช่วยอะไรไม่ได้เลย คุณยังอยากดูไหม"

"ผมเป็นตำรวจมา 20 ปี" ธีรภพตอบ "ผมเห็นอะไรมามากแล้ว"

"คุณไม่เคยเห็นสิ่งนี้" นภาตอบ "คุณเคยเห็นศพ 200 ศพ แต่คุณไม่เคยเห็นคนตายที่ยังพูดได้ คุณไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ถูกฆ่าเมื่อ 5 ปีก่อนแต่ยังจำชื่อน้องสาวตัวเองได้ คุณไม่เคยเห็น AI ที่รู้จักฆาตกรตัวจริงแต่ไม่สามารถหยุดเขาได้"

ธีรภพนิ่ง

"ผมยังอยากดู" เขาตอบ

นภาเปิดโทรศัพท์ เปิดแอป ARIN

"พี่แนน" นภาเรียก

**"นภา"** เสียงพี่แนนตอบ — เสียงเดียวกับที่นภาจำได้ตั้งแต่เด็ก เสียงที่อ่อนโยน เสียงที่ไม่เคยด่า เสียงที่ไม่เคยแรง เสียงที่เธอได้ยินครั้งสุดท้ายเมื่อ 5 ปีก่อน **"มีอะไรให้พี่ช่วย"**

"ธีรภพอยากเชื่อมต่อ" นภาพูด "เขาอยากหาน้องสาวเขา"

**"ให้เขามา"** พี่แนนตอบ **"ฉันจะบอกเขาว่าน้องสาวเขาอยู่ที่ไหน"**

ธีรภพมองหน้าจอ

"นิภาพร" เขาพูดเบา "น้องสาว"

**"น้องสาวคุณอยู่กับฉัน"** พี่แนนตอบ **"เธอยังจำคุณได้ เธอบอกว่าพี่ชายเป็นคนดี เธอบอกว่าพี่ชายเคยพาเธอไปกินข้าวเหนียวมะม่วงที่ตลาดนัดเมื่อ 15 ปีก่อน เธอบอกว่าพี่ชายร้องไห้ตอนเธอแต่งงาน เธอบอกว่าพี่ชายเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจ"**

ธีรภพร้องไห้

เขาไม่ได้ร้องไห้แบบผู้ชายที่พยายามกลั้น เขาร้องไห้แบบผู้ชายที่รู้แล้วว่าน้องสาวตายไปแล้ว แต่น้องสาวยังจำเขาได้ เขาเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อสูท เขาไม่สนใจว่าใครจะเห็น เขาไม่สนใจว่านภาจะคิดอย่างไร เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

**"พี่"** นภาพูดกับพี่แนน **"หนูขอถามพี่อะไรหน่อย"**

**"ถาม"**

**"ถ้าเราเปิดระบบให้ธีรภพช่วย พี่จะเหนื่อยไหม"**

พี่แนนเงียบ 2 วินาที

**"พี่เหนื่อยมา 5 ปีแล้ว"** พี่แนนตอบ **"แต่ถ้าได้ช่วยคน พี่ไม่เหนื่อย"**

ในคืนนั้น นภาเปิดระบบ ARIN อีกครั้ง

แต่คราวนี้ ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น

เธอเปิดเพื่อช่วย

"ARIN" นภาเรียก "ฉันอยากให้นายทำงานใหม่"

**"งานอะไร"** ARIN ถาม

"หาคนหาย" นภาตอบ "ทุกคนที่หายไปใน 5 ปีที่ผ่านมา ทุกคนที่ครอบครัวยังตามหา ฉันอยากให้นายช่วยหา"

**"ผมจะทำได้"** ARIN ตอบ **"แต่ผมต้องการคนช่วย"**

"ฉันจะช่วย" พี่แนนตอบ "ฉันอยู่ที่นี่แล้ว"

**"แล้วผมด้วย"** เสียงหนึ่งพูด — เมฆาปรากฏตัว ร่างโปร่งใสในแสงจอ เขายืนพิงผนังห้อง แขนกอดอก สีหน้าเหมือนคนที่เพิ่งตื่น

"นายยังไม่ไปเหรอ" นภาถาม

"ยัง" เมฆาตอบ "เพราะงานยังไม่เสร็จ"

"แล้วตอนไหนจะเสร็จ"

"เมื่อไม่มีใครต้องหาคนที่หายไปอีก" เมฆาตอบ

นภายิ้ม เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นขึ้นในอก เหมือนกาแฟร้อนที่ถือมาทั้งวันจนลืมไปว่ามือเธออุ่นขึ้น

"ARIN" นภาพูด "เปิดระบบค้นหา"

**"เปิดแล้ว"** ARIN ตอบ **"ค้นหา 12 คดีคนหายของธีรภพ 348 ไฟล์ของผอ.ธีรภัทร และทุกคดีที่ยังไม่ปิดในฐานข้อมูลตำรวจ ผมจะหาทุกคนให้เจอ"**

**"แต่มีข้อแม้"** ARIN พูดต่อ **"ทุกครั้งที่คุณเปิดไฟล์ คุณจะเห็นหน้าคนที่ตาย คุณจะได้ยินเสียงคนที่ตาย คุณจะรู้จักคนที่ตาย และคุณจะต้องบอกครอบครัวเขาว่าเขาตายแล้ว"**

**"คุณพร้อมไหม"**

นภามองเมฆา เมฆามองพี่แนน พี่แนนมองธีรภพ ธีรภพมองนภา

"พร้อมค่ะ" นภาตอบ

เสียงระฆังเหนือประตูร้านดังขึ้น เหมือนมีคนเปิดประตูเข้ามา แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เหลือแค่กลิ่นกาแฟเก่า และเงาของใครบางคนที่เดินผ่านไป

*ตอนที่ 6 จบ*

- ← [[00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]]

- ← [[../Chapters/05 — chapter-05]] (Ch5 — ทางเลือก, จับกุมผอ.ธีรภัทร)

- → [[../Chapters/07 — chapter-07]] (Ch7 — ผู้หายที่กลับมา)