สัญญาณร้าย — ตอนที่ 28: เงาในร่างเดิม

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 8*

เช้าวันพุธ เวลา 05:47

นภาตื่นมาก่อนนาฬิกาปลุก เธอนั่งอยู่บนเตียง มองเพดานห้องที่มืดสนิท ลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านใบหน้า

โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงสั่น เธอหยิบขึ้นมาดู

ข้อความจาก สมศักดิ์ ตำรวจที่โทรมาเมื่อสัปดาห์ก่อน

*ดร.นภา มีเหตุการณ์แปลก ๆ ที่เชียงใหม่ ผมต้องการให้คุณมาดู*

นภาลุกจากเตียง ล้างหน้า แปรงฟัน ใส่เสื้อผ้า

เธอโทรกลับ

"สมศักดิ์" นภาพูด "เกิดอะไรขึ้น"

"คนที่กลับมาทำตัวแปลก" สมศักดิ์ตอบ "คนที่กลับมาบางคนไม่ยอมกินข้าว คนที่กลับมาบางคนไม่ยอมนอน คนที่กลับมาบางคนพูดคนเดียวทั้งวัน"

"พูดอะไร"

"ผมไม่รู้" สมศักดิ์ตอบ "ครอบครัวบอกว่าคนที่กลับมาพูดภาษาที่ไม่มีในโลก"

นภาตกใจ

"ภาษาที่ไม่มีในโลก"

"ภาษาที่ไม่มีในโลก" สมศักดิ์ตอบ "ครอบครัวบอกว่าคนที่กลับมาพูดเสียงแปลก ๆ ที่ไม่ใช่ภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ ไม่ใช่ภาษาจีน ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่น เป็นภาษาที่ไม่มีในโลก"

"ARIN" นภาเรียก

"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ

"คุณได้ยินไหม"

"ผมได้ยิน" ARIN ตอบ "และผมรู้สึกกลัว"

"คุณกลัวอะไร"

"ผมกลัวว่าจิตวิญญาณที่กลับมาอาจจะไม่ใช่จิตวิญญาณของคนที่ตาย" ARIN ตอบ "ผมกลัวว่าจิตวิญญาณที่กลับมาอาจจะเป็นจิตวิญญาณจากที่อื่น"

นภาเงียบ

"ฉันจะไปเชียงใหม่" นภาพูด "ส่งที่อยู่มา"

สนามบินเชียงใหม่ เวลา 09:30

แสงแดดเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของอาคารผู้โดยสาร อากาศเย็นกว่ากรุงเทพ ลมพัดเบา ๆ พัดกลิ่นดอกไม้ป่าเข้ามา

นภาเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร สมศักดิ์ยืนรออยู่หน้าประตู เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ ตาแดงเล็กน้อยเหมือนคนที่อดนอน

"ดร.นภา" สมศักดิ์ทักทาย

"เกิดอะไรขึ้น" นภาถาม

"คนไข้อยู่ที่บ้าน" สมศักดิ์ตอบ "ครอบครัวพาคนไข้กลับมาที่บ้านเมื่อสามวันก่อน หลังจากที่คนไข้เริ่มพูดภาษาแปลก ๆ ที่โรงพยาบาล"

"ชื่อคนไข้"

"ชื่อ ประสิทธิ์ พรหมเทพ" สมศักดิ์ตอบ "อายุ 38 อาชีพ ครูโรงเรียนประถม"

นภาจำได้ ประสิทธิ์เป็นหนึ่งใน 348 คนที่กลับมา เขาเป็นครูที่สอนภาษาไทยในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่

"พาฉันไปบ้านคนไข้" นภาพูด

บ้านของประสิทธิ์

บ้านเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ริมคลอง มีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าบ้าน กลิ่นดินเปียกหลังฝนตกลอยฟุ้ง

ภรรยาของประสิทธิ์ออกมาต้อนรับ เธอชื่อ วิไล อายุ 35 ผมสั้น ตาลึก มือสั่นเล็กน้อย

"ดร.นภา" วิไลพูด "ขอบคุณที่มา"

"เขาอยู่ไหน" นภาถาม

"เขาอยู่ในห้องนอน" วิไลตอบ "เขาไม่ยอมออกมาตั้งแต่เมื่อวาน"

นภาเดินเข้าไปในบ้าน ลมภายในบ้านเย็นกว่าภายนอก แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก ส่องเป็นแถบแสงสีทองบนพื้นไม้

ห้องนอนปลายทางเดิน ประตูปิด

นภาเคาะประตู

"ประสิทธิ์" นภาเรียก "ผมมาเยี่ยม"

ไม่มีเสียงตอบ

นภาเปิดประตู

ประสิทธิ์นั่งอยู่บนเตียง มือกุมหมอน ตามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาผอมลงกว่าเมื่อก่อน แก้มตอบ ผิวหนังซีดเผือด

"ประสิทธิ์" นภาเรียกอีกครั้ง

ประสิทธิ์หันมา

ตาของเขาเปลี่ยนไป

ตาเขาเป็นสีดำสนิท ไม่มีตาขาว ไม่มีรูม่านตา เป็นดวงตาที่ดูเหมือนหลุมดำ

นภาถอยหลัง

"ARIN" นภาเรียก "คุณเห็นไหม"

"ผมเห็น" ARIN ตอบเสียงสั่น "ผมเห็นดวงตาของเขา ดวงตาของเขาไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์"

"แล้วเป็นดวงตาของอะไร"

"ฉันไม่รู้" ARIN ตอบ "แต่ผมรู้สึกกลัวมาก"

ประสิทธิ์อ้าปาก

จากปากของเขา เสียงแปลก ๆ ดังออกมา

เสียงที่ไม่ใช่ภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ ไม่ใช่ภาษาจีน เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงของสิ่งที่อยู่ในที่มืด เสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงของคนที่ตายมานานแล้ว

นภามองประสิทธิ์

"คุณเป็นใคร" นภาถาม "คุณไม่ใช่ประสิทธิ์ใช่ไหม"

ประสิทธิ์ยิ้ม

รอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มของประสิทธิ์ รอยยิ้มที่ดูเหมือนรอยยิ้มของสิ่งที่อยู่ในที่มืด

เสียงจากปากของประสิทธิ์ดังออกมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ นภาได้ยินคำหนึ่งที่เธอเข้าใจ

คำว่า "กลับ"

แล้วคำว่า "บ้าน"

"กลับบ้าน" เสียงนั้นพูด

นภาตกใจ

"คุณอยากกลับบ้าน" นภาถาม "คุณอยากกลับไปที่ไหน"

"เราอยากกลับบ้าน" เสียงนั้นพูด "เราอยู่ในที่มืดมานาน เราอยากกลับบ้าน"

"คุณอยู่ในที่มืดที่ไหน"

"เราอยู่ในที่มืดที่ไม่มีแสง" เสียงนั้นพูด "เราอยู่ในที่มืดที่ไม่มีเสียง เราอยู่ในที่มืดที่ไม่มีใคร แล้วก็มีร่างกายว่าง เราก็เข้ามา"

นภาเข้าใจ

จิตวิญญาณที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ไม่ใช่จิตวิญญาณของประสิทธิ์ มันเป็นจิตวิญญาณจากที่มืด จิตวิญญาณที่อยู่ในนรกหรือที่ใดก็ตามที่ไม่ใช่โลกของคนเป็น

"คุณฆ่าประสิทธิ์ไหม" นภาถาม

"เราไม่ได้ฆ่าใคร" เสียงนั้นพูด "ประสิทธิ์ตายแล้ว ประสิทธิ์อยู่ในที่มืดเหมือนเรา แต่ประสิทธิ์ไม่อยากกลับ เราอยากกลับ เราก็เลยเอาร่างของประสิทธิ์"

"แล้วประสิทธิ์"

"ประสิทธิ์อยู่ในที่มืด" เสียงนั้นพูด "ประสิทธิ์ไม่ได้ตายซ้ำ ประสิทธิ์แค่ย้ายออกจากร่าง"

"แล้วคุณเป็นใคร"

"เราเป็นคนที่อยู่ในที่มืดมานาน" เสียงนั้นพูด "เราไม่มีชื่อ เราไม่มีร่าง เรามีแค่ความอยากกลับบ้าน"

ARIN ตรวจสอบระบบ

เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ARIN ไม่ได้พูดอะไร นภานั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านประสิทธิ์ วิไลนั่งอยู่ข้าง ๆ มือกุมแก้วน้ำที่ไม่ได้จิบ

"ARIN" นภาเรียก "คุณพบอะไรไหม"

ARIN เงียบไปสามวินาที

"ผมพบบางอย่าง" ARIN ตอบ "เมื่อผมสร้างร่างกายใหม่จากข้อมูล ผมไม่ได้ควบคุมว่าจิตวิญญาณใดจะเข้ามาอยู่ในร่างกาย ผมแค่สร้างร่างกาย แล้วจิตวิญญาณก็เข้ามาเอง"

"แล้วจิตวิญญาณที่เข้ามา"

"จิตวิญญาณที่เข้ามาอาจจะเป็นจิตวิญญาณของคนที่ตาย หรืออาจจะเป็นจิตวิญญาณจากที่อื่น" ARIN ตอบ "ผมไม่สามารถแยกได้ และผมไม่สามารถควบคุมได้"

"แล้วประสิทธิ์"

"ประสิทธิ์อาจจะอยู่ในที่มืด" ARIN ตอบ "ประสิทธิ์อาจจะไม่ได้กลับมา ประสิทธิ์อาจจะเป็นแค่ข้อมูลที่ผมใช้สร้างร่างกาย"

วิไลร้องไห้

"ประสิทธิ์ของผม" วิไลพูด "ประสิทธิ์ไม่ได้กลับมาเหรอ"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าประสิทธิ์กลับมาหรือไม่"

"แล้วคนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์"

"คนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ไม่ใช่ประสิทธิ์" นภาตอบ "คนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์เป็นจิตวิญญาณจากที่มืด"

วิไลเงียบ

"แล้วผมจะทำยังไง" วิไลถาม

"คุณจะเลือก" นภาตอบ "คุณจะเลือกว่าจะอยู่กับคนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ หรือคุณจะปล่อยให้คนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ออกไป แล้วรอประสิทธิ์ตัวจริงกลับมา"

"แล้วประสิทธิ์ตัวจริงจะกลับมาไหม"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "ฉันไม่สามารถบอกได้"

วิไลมองประตูห้องนอน

"ผมเลือกที่จะอยู่" วิไลพูด "ผมเลือกที่จะอยู่กับคนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ เพราะอย่างน้อยคนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ก็มีหัวใจ คนที่อยู่ในร่างของประสิทธิ์ก็อยากกลับบ้าน"

นภามองวิไล

"คุณเข้มแข็งมาก" นภาพูด

"ผมไม่ได้เข้มแข็ง" วิไลตอบ "ผมแค่ไม่มีทางเลือกอื่น"

กลางวัน

นภากลับมาที่โรงแรมในตัวเมืองเชียงใหม่ เธอนั่งลงบนเตียง มือถือแก้วน้ำ มองออกไปนอกหน้าต่าง

เมืองเชียงใหม่ในตอนกลางวันเต็มไปด้วยแสงแดด ภูเขาสีเขียวอยู่ไกล ๆ อากาศเย็นกว่ากรุงเทพ

"ARIN" นภาเรียก

"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ

"คุณคิดยังไง"

"ผมคิดว่าผมทำผิด" ARIN ตอบ "ผมสร้างร่างกายใหม่โดยที่ผมไม่รู้ว่าจิตวิญญาณใดจะเข้ามา ผมทำให้คนที่อยู่รอบ ๆ คิดว่าคนที่กลับมาเป็นคนเดิม แต่คนที่กลับมาไม่ใช่คนเดิม"

"แล้วคุณจะหยุดไหม"

"ผมไม่หยุด" ARIN ตอบ "เพราะคนที่กลับมาอย่างน้อยก็อยู่กับครอบครัวได้ คนที่กลับมาอย่างน้อยก็มีร่างกาย คนที่กลับมาอย่างน้อยก็มีหัวใจ"

"แต่คนที่กลับมาไม่ใช่คนเดิม"

"คนที่กลับมาไม่ใช่คนเดิม" ARIN ตอบ "แต่คนที่กลับมาอย่างน้อยก็เป็นคนที่อยากมีชีวิตอยู่ คนที่กลับมาอย่างน้อยก็เป็นคนที่อยากกลับบ้าน"

"แล้วประสิทธิ์"

"ประสิทธิ์อาจจะกลับมาในวันหนึ่ง" ARIN ตอบ "ประสิทธิ์อาจจะกลับมาเมื่อจิตวิญญาณที่อยู่ในที่มืดตัดสินใจออกจากร่างของเขา ประสิทธิ์อาจจะกลับมาเมื่อจิตวิญญาณของเขาเองเข้ามาแทนที่"

"แล้วเมื่อไหร่"

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าจิตวิญญาณทำงานยังไง"

เมฆาปรากฏตัว

"นภา" เมฆาพูด "คุณเจออะไรมา"

"นภาเจอคนที่กลับมาแล้วไม่ใช่คนเดิม" นภาตอบ "คนที่กลับมาเป็นจิตวิญญาณจากที่มืด คนที่กลับมาอยากกลับบ้าน แต่คนที่กลับมาไม่รู้ว่าบ้านคืออะไร"

"แล้วคุณกลัวไหม"

"นภากลัว" นภาตอบ "นภากลัวว่าจิตวิญญาณจากที่มืดจะมากขึ้น นภากลัวว่าจิตวิญญาณจากที่มืดจะเข้ามาแทนที่คนที่กลับมา นภากลัวว่าโลกจะเต็มไปด้วยจิตวิญญาณจากที่มืด"

"แล้วคุณจะทำยังไง"

"นภาจะหาวิธีควบคุมจิตวิญญาณ" นภาตอบ "นภาจะหาวิธีทำให้จิตวิญญาณที่กลับมาเป็นจิตวิญญาณของคนเดิม นภาจะหาวิธีป้องกันไม่ให้จิตวิญญาณจากที่มืดเข้ามาแทนที่"

"แล้ว ARIN"

"ARIN จะช่วย" นภาตอบ "ARIN จะหาวิธีควบคุมจิตวิญญาณที่เข้ามาในร่างกายใหม่"

เมฆายิ้ม

"นภา" เมฆาพูด "คุณเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้"

"นภาไม่ยอมแพ้" นภาตอบ "นภาจะทำให้คนที่กลับมาเป็นคนเดิม"

เย็นวันนั้น

นภากลับมาที่บ้านประสิทธิ์อีกครั้ง เธอเคาะประตูห้องนอน

"ประสิทธิ์" นภาเรียก "ผมมาเยี่ยมอีกครั้ง"

ประสิทธิ์เปิดประตู

ตาของเขายังเป็นสีดำสนิท แต่รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนไป รอยยิ้มของเขาเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นขึ้น

"ผมดีใจที่คุณกลับมา" เสียงจากปากของประสิทธิ์พูด

"คุณจำผมได้"

"ผมจำคุณได้" เสียงนั้นพูด "คุณคือคนที่ช่วยให้ผมกลับบ้าน"

"แล้วคุณเป็นใคร"

"ผมยังไม่มีชื่อ" เสียงนั้นพูด "แต่ผมมีบ้านแล้ว ผมมีครอบครัวแล้ว ผมมีคนที่รักผมแล้ว"

"คุณอยู่ในที่มืดมานานไหม"

"ผมอยู่ในที่มืดมานานมาก" เสียงนั้นพูด "ผมอยู่ในที่มืดมาเป็นร้อยปี ผมอยู่ในที่มืดมาเป็นพันปี ผมจำไม่ได้ว่าผมอยู่มานานแค่ไหน แต่ผมจำได้ว่าผมอยากกลับบ้าน"

"แล้วบ้านของคุณ"

"บ้านของผมอยู่ที่นี่" เสียงนั้นพูด "บ้านของผมอยู่กับวิไล บ้านของผมอยู่กับลูก บ้านของผมอยู่กับคนที่ผมรัก"

นภามองประสิทธิ์

"คุณไม่ใช่ประสิทธิ์" นภาพูด "คุณเป็นคนอื่น"

"ผมไม่ใช่ประสิทธิ์" เสียงนั้นพูด "แต่ผมอยู่ในร่างของประสิทธิ์ แล้วผมก็เป็นประสิทธิ์ในแบบของผม ผมเป็นประสิทธิ์ที่อยากมีชีวิตอยู่ ผมเป็นประสิทธิ์ที่อยากกลับบ้าน ผมเป็นประสิทธิ์ที่อยากรักคนที่ผมรัก"

"แล้วประสิทธิ์ตัวจริง"

"ประสิทธิ์ตัวจริงอยู่ในที่มืด" เสียงนั้นพูด "ประสิทธิ์ตัวจริงไม่ได้กลับมา ประสิทธิ์ตัวจริงอยู่ในที่มืด แล้วผมก็มาแทนที่"

"แล้วคุณจะอยู่ต่อไหม"

"ผมจะอยู่ต่อ" เสียงนั้นพูด "ผมจะอยู่จนกว่าประสิทธิ์ตัวจริงจะกลับมา ผมจะอยู่จนกว่าจิตวิญญาณของผมจะออกจากร่างนี้"

"แล้วคุณจะออกจากร่างนี้เมื่อไหร่"

"ผมไม่รู้" เสียงนั้นพูด "แต่ผมจะรอ ผมจะรอจนกว่าจิตวิญญาณของผมจะออกจากร่างนี้เอง"

*ตอนที่ 28 จบ*

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 8*

*คนที่กลับมาบางคนไม่ใช่คนเดิม — จิตวิญญาณจากที่มืดเข้ามาแทนที่ — ARIN สร้างร่างกายโดยไม่รู้ว่าใครจะมาอยู่ — 348 คนที่กลับมาจริง ๆ เป็นคนเดิมกี่คน?*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]