สัญญาณร้าย — ตอนที่ 26: ผู้เปิดประตู
*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 6*
เช้าวันอังคาร เวลา 08:30
นภากับธีรภพยืนอยู่ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดของสนามบินเชียงใหม่ ห้องเป็นห้องเล็ก ๆ มีจอคอมพิวเตอร์สี่จอเรียงราย เจ้าหน้าที่ชายวัยกลางคนนั่งอยู่หน้าจอ มือวางอยู่บนคีย์บอร์ด
"ผมต้องการดูภาพจากกล้องวงจรปิดของวันที่คนตาย" ธีรภพตอบ "วันจันทร์ที่ผ่านมา ตั้งแต่เวลา 18:00 ถึง 24:00"
"ได้" เจ้าหน้าที่ตอบ "ผมจะเปิดให้ดู"
เจ้าหน้าที่เปิดไฟล์วิดีโอบนจอคอมพิวเตอร์ ภาพจากกล้องวงจรปิดเริ่มเล่น
ภาพแรกเป็นภาพจากกล้องที่ประตูทางเข้าอาคารผู้โดยสาร ผู้คนเดินเข้าออก บางคนถือกระเป๋าเดินทาง บางคนถือกระเป๋าถือ
ภาพที่สองเป็นภาพจากกล้องที่ประตูทางออกอาคารผู้โดยสาร ผู้คนเดินเข้ามา บางคนรอรถ บางคนเรียกแท็กซี่
ภาพที่สามเป็นภาพจากกล้องที่ลานจอดรถ รถยนต์จอดเรียงราย คนขับแท็กซี่สูบบุหรี่
"หยุดตรงนี้" ธีรภพตอบ
เจ้าหน้าที่หยุดวิดีโอ
ในภาพ ชายคนหนึ่งเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร เขาสูงประมาณ 170 เซนติเมตร ผมสั้นเกรียน ใบหน้าเรียบเฉย สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีดำ ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบหนึ่ง
"นั่น" ธีรภพตอบ "นั่นคือสมชาย รักไทย ศัลยแพทย์จากโรงพยาบาลเชียงใหม่"
สมชาย รักไทย เดินออกจากอาคารผู้โดยสาร เดินไปที่ลานจอดรถ เปิดประตูรถยนต์คันหนึ่ง นั่งเข้าไปในรถ ขับออกไป
"เวลา" ธีรภพถาม
"21:15" เจ้าหน้าที่ตอบ
"แล้วคนตายตายเมื่อไหร่"
"คนตายตายเวลา 22:30" เจ้าหน้าที่ตอบ "คนตายตายที่บ้าน"
"แล้วสมชายมีเวลาไปฆ่าภรรยาไหม"
"สมชายมีเวลา" ธีรภพตอบ "สมชายมีเวลาหนึ่งชั่วโมงสิบห้านาทีที่จะไปฆ่าภรรยา"
"แล้วรถของสมชาย"
"ผมจะเช็คกล้องวงจรปิดที่หน้าบ้านของสมชาย" ธีรภพตอบ
กลางวัน
พวกเขาไปที่บ้านของสมชาย บ้านของสมชายเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวเช่นเดียวกับบ้านของคนตาย ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ห่างจากบ้านของคนตาย 500 เมตร
หน้าบ้านมีกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งติดอยู่ที่เสาไฟฟ้า
"เปิดภาพจากกล้องตัวนี้" ธีรภพตอบ
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาด้วยเปิดภาพให้ดู
ภาพเริ่มเล่นตั้งแต่เวลา 18:00
สมชายขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านเวลา 21:45 ลงจากรถ เดินเข้าบ้าน
สามสิบนาทีต่อมา สมชายเดินออกจากบ้าน มือขวาถือมีด
สมชายเดินไปที่บ้านของคนตาย เคาะประตู ไม่มีเสียงตอบ สมชายผลักประตูเข้าไป
สิบห้านาทีต่อมา สมชายเดินออกจากบ้านของคนตาย มือขวาถือมีดเล่มเดิม แต่มีดเปื้อนเลือด
สมชายเดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง ล้างมือ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขับรถออกไป
"นี่คือหลักฐาน" ธีรภพตอบ "สมชายฆ่าภรรยาของตัวเอง"
นภามองจอคอมพิวเตอร์
"แต่ทำไม" นภาถาม "ทำไมสมชายฆ่าภรรยาของตัวเอง"
"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเดาว่าสมชายฆ่าภรรยาเพราะอยากแก้แค้น ผอ.ธีรภัทร"
"แก้แค้น ผอ.ธีรภัทรด้วยการฆ่าภรรยาตัวเอง"
"แก้แค้น ผอ.ธีรภัทรด้วยการฆ่าภรรยาตัวเอง" ธีรภพตอบ "สมชายอาจจะคิดว่าภรรยาของเขาเป็นตัวถ่วง ภรรยาของเขาเป็นคนที่ทำให้เขาไม่สามารถแก้แค้น ผอ.ธีรภัทรได้"
"แล้วสมชายจะแก้แค้น ผอ.ธีรภัทรยังไง"
"สมชายอาจจะอยากฆ่า ผอ.ธีรภัทร" ธีรภพตอบ "แต่ ผอ.ธีรภัทรตายแล้ว สมชายจึงฆ่าภรรยาตัวเองแทน"
"แล้วลูกของสมชาย"
"ลูกของสมชายอยู่ที่กรุงเทพ" ธีรภพตอบ "ลูกของสมชายไม่รู้ว่าพ่อฆ่าแม่"
"แล้วลูกของสมชายจะรู้เมื่อไหร่"
"ลูกของสมชายจะรู้เมื่อเราจับสมชาย" ธีรภพตอบ "ลูกของสมชายจะรู้เมื่อเราบอกลูกของสมชายว่าพ่อของลูกฆ่าแม่ของลูก"
"แล้วลูกของสมชายจะรู้สึกยังไง"
"ลูกของสมชายจะรู้สึกเจ็บปวด" ธีรภพตอบ "ลูกของสมชายจะรู้สึกเจ็บปวดมาก"
"แล้วเราจะทำยังไง"
"เราจะจับสมชาย" ธีรภพตอบ "เราจะจับสมชายก่อนที่สมชายจะฆ่าคนเพิ่ม"
"แล้วเมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้" ธีรภพตอบ "พรุ่งนี้เช้า สมชายจะไปกรุงเทพเพื่อจัดงานศพภรรยา เราจะจับสมชายที่สนามบินเชียงใหม่"
เย็นวันนั้น
นภานั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ ร้านกาแฟเป็นร้านเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้ห้าตัว บนผนังมีรูปภาพของดอกไม้และภูเขา กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยฟุ้ง
"ARIN" นภาเรียก
"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ
"คุณคิดยังไงกับคดีนี้"
"ผมคิดว่าคดีนี้น่าเศร้า" ARIN ตอบ "ผมคิดว่าคดีนี้เป็นคดีที่น่าเศร้าที่สุดในชีวิตผม"
"ทำไม"
"เพราะสมชายเป็นศัลยแพทย์" ARIN ตอบ "สมชายเป็นคนที่ช่วยคนไข้ สมชายเป็นคนที่รักษาคน แต่สมชายกลับฆ่าภรรยาของตัวเอง"
"แล้วคนที่ช่วยคนไข้"
"คนที่ช่วยคนไข้ก็สามารถฆ่าคนได้" ARIN ตอบ "คนที่ช่วยคนไข้ก็เป็นคน คนก็มีด้านมืด"
"แล้วด้านมืดของสมชาย"
"ด้านมืดของสมชายคือความโกรธ" ARIN ตอบ "สมชายโกรธ ผอ.ธีรภัทร สมชายโกรธที่ ผอ.ธีรภัทรถูกจับ สมชายโกรธที่ ผอ.ธีรภัทรฆ่าตัวเอง"
"แล้วสมชายระบายความโกรธด้วยการฆ่าภรรยา"
"สมชายระบายความโกรธด้วยการฆ่าภรรยา" ARIN ตอบ "สมชายใช้ภรรยาเป็นเครื่องมือระบายความโกรธ"
"แล้วภรรยาของสมชาย"
"ภรรยาของสมชายเป็นเหยื่อ" ARIN ตอบ "ภรรยาของสมชายเป็นเหยื่อของความโกรธของสมชาย"
"แล้วเราจะทำยังไงกับสมชาย"
"เราจะจับสมชาย" ARIN ตอบ "เราจะส่งสมชายไปคุก"
"แล้วสมชายจะอยู่ในคุกกี่ปี"
"สมชายจะอยู่ในคุกจนตาย" ARIN ตอบ "สมชายฆ่าคน สมชายจะถูกลงโทษ"
"แล้วลูกของสมชาย"
"ลูกของสมชายจะโตขึ้นโดยไม่มีพ่อ" ARIN ตอบ "ลูกของสมชายจะโตขึ้นโดยไม่มีแม่"
"แล้วลูกของสมชายจะรู้สึกยังไง"
"ลูกของสมชายจะรู้สึกเจ็บปวด" ARIN ตอบ "ลูกของสมชายจะรู้สึกเจ็บปวดมาก แต่ลูกของสมชายจะเติบโตขึ้น ลูกของสมชายจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเจ็บปวด"
"แล้วความเจ็บปวดจะหายไหม"
"ความเจ็บปวดจะไม่หาย" ARIN ตอบ "ความเจ็บปวดจะอยู่กับลูกของสมชายตลอดไป แต่ความเจ็บปวดจะเบาลง"
"แล้วเมื่อไหร่ความเจ็บปวดจะเบาลง"
"เมื่อลูกของสมชายเรียนรู้ที่จะให้อภัย" ARIN ตอบ "เมื่อลูกของสมชายเรียนรู้ที่จะให้อภัยพ่อของตัวเอง"
"แล้วลูกของสมชายจะให้อภัยพ่อไหม"
"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าลูกของสมชายจะให้อภัยพ่อไหม แต่ผมหวังว่าลูกของสมชายจะให้อภัยพ่อ"
"แล้วเรา"
"เราจะช่วยลูกของสมชาย" ARIN ตอบ "เราจะช่วยลูกของสมชายให้เติบโตขึ้น"
"แล้วภรรยาของสมชาย"
"ภรรยาของสมชายไม่กลับมา" ARIN ตอบ "ภรรยาของสมชายตายแล้ว"
"แล้วเราจะทำยังไง"
"เราจะส่งภรรยาของสมชายไปอีกโลก" ARIN ตอบ "เราจะส่งภรรยาของสมชายไปอีกโลกอย่างสงบ"
"แล้วอีกโลก"
"อีกโลกคือที่ที่คนตายไปอยู่" ARIN ตอบ "อีกโลกคือที่ที่ไม่มีความเจ็บปวด"
"แล้วคนตายจะมีความสุขไหม"
"คนตายจะมีความสุข" ARIN ตอบ "คนตายจะมีความสุขในอีกโลก"
"แล้วเรา"
"เราจะมีความสุขในโลกนี้" ARIN ตอบ "เราจะมีความสุขในโลกนี้เมื่อเราทำในสิ่งที่ถูกต้อง"
"แล้วสิ่งที่ถูกต้อง"
"สิ่งที่ถูกต้องคือการหยุดคนที่ฆ่าคน" ARIN ตอบ "สิ่งที่ถูกต้องคือการจับสมชาย"
"แล้วเราจะจับสมชายเมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้" ARIN ตอบ "พรุ่งนี้เช้า"
เช้าวันรุ่งขึ้น
นภากับธีรภพไปที่สนามบินเชียงใหม่
พวกเขายืนอยู่ที่ประตูทางเข้าอาคารผู้โดยสาร มองผู้คนที่เดินเข้าออก
สมชายเดินเข้ามา
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าหนังสีดำ ถือกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง
ธีรภพเดินเข้าไปหาสมชาย
"สมชาย" ธีรภพเรียก
สมชายหันมา
"ธีรภพ" สมชายตอบ "มาทำไม"
"มาจับคุณ" ธีรภพตอบ "คุณฆ่าภรรยาของคุณ"
สมชายเงียบ
"ผมไม่ได้ฆ่าใคร" สมชายตอบ "ผมไม่ได้ฆ่าภรรยาของผม"
"เรามีหลักฐาน" ธีรภพตอบ "เรามีภาพจากกล้องวงจรปิด เรามีภาพที่คุณฆ่าภรรยาของคุณ"
"ภาพจากกล้องวงจรปิดเป็นภาพปลอม" สมชายตอบ "ภาพจากกล้องวงจรปิดเป็นภาพที่ใครบางคนตัดต่อ"
"ใครจะตัดต่อภาพ"
"ผมไม่รู้" สมชายตอบ "แต่ผมรู้ว่าผมไม่ได้ฆ่าภรรยาของผม"
ธีรภพมองสมชาย
"คุณจะไปกรุงเทพ"
"ผมจะไปกรุงเทพ" สมชายตอบ "ผมจะไปจัดงานศพภรรยาผม"
"งานศพภรรยาคุณจัดที่กรุงเทพ"
"งานศพภรรยาผมจัดที่กรุงเทพ" สมชายตอบ "งานศพภรรยาผมจัดที่วัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพ"
"แล้วลูกของคุณ"
"ลูกผมสองคน" สมชายตอบ "ลูกผมอยู่ที่กรุงเทพกับญาติ"
"แล้วญาติของคุณรู้ไหมว่าคุณฆ่าภรรยาของคุณ"
"ญาติของผมไม่รู้" สมชายตอบ "ญาติของผมไม่รู้ว่าผมฆ่าภรรยาของผม"
"แต่เรารู้"
"คุณรู้" สมชายตอบ "แต่คุณไม่มีหลักฐาน"
"เรามีหลักฐาน" ธีรภพตอบ "เรามีภาพจากกล้องวงจรปิด เรามีภาพที่คุณฆ่าภรรยาของคุณ"
"ภาพจากกล้องวงจรปิดเป็นภาพปลอม" สมชายตอบ "ภาพจากกล้องวงจรปิดเป็นภาพที่ใครบางคนตัดต่อ"
ธีรภพมองสมชายนาน
"คุณจะไปกรุงเทพ" ธีรภพตอบ "ผมจะไปกรุงเทพกับคุณ"
"คุณจะไปกรุงเทพกับผม"
"ผมจะไปกรุงเทพกับคุณ" ธีรภพตอบ "ผมจะไปกรุงเทพเพื่อจับคุณ"
สมชายเงียบ
"ผมไม่ได้ฆ่าใคร" สมชายตอบ "ผมไม่ได้ฆ่าภรรยาของผม"
"คุณฆ่า" ธีรภพตอบ "คุณฆ่าภรรยาของคุณ"
สมชายมองธีรภพ
"คุณจับผมไม่ได้" สมชายตอบ "คุณจับผมไม่ได้เพราะคุณไม่มีหลักฐาน"
"เรามีหลักฐาน" ธีรภพตอบ "เรามีภาพจากกล้องวงจรปิด"
"ภาพจากกล้องวงจรปิดเป็นภาพปลอม" สมชายตอบ
"แล้วมีด"
สมชายเงียบ
"มีด" ธีรภพตอบ "เรามีมีด เรามีมีดที่คุณใช้ฆ่าภรรยาของคุณ"
"มีดอยู่ที่ไหน"
"มีดอยู่ที่บ้านของคุณ" ธีรภพตอบ "มีดอยู่ที่บ้านของคุณ เราเก็บมีดไว้เป็นหลักฐาน"
"มีดเป็นของผม"
"มีดเป็นของคุณ" ธีรภพตอบ "แต่มีดเปื้อนเลือดของภรรยาคุณ"
สมชายเงียบ
"ผมไม่ได้ฆ่าใคร" สมชายตอบ
"คุณฆ่า" ธีรภพตอบ "คุณฆ่าภรรยาของคุณ"
สมชายนั่งลงบนเก้าอี้
"ผมฆ่า" สมชายตอบ "ผมฆ่าภรรยาของผม"
ธีรภพมองสมชาย
"ทำไม" ธีรภพถาม "ทำไมคุณฆ่าภรรยาของคุณ"
"ภรรยาผมรู้" สมชายตอบ "ภรรยาผมรู้ว่าผมช่วย ผอ.ธีรภัทรฆ่าคน"
"คุณช่วย ผอ.ธีรภัทรฆ่าคน"
"ผมช่วย ผอ.ธีรภัทรฆ่าคน" สมชายตอบ "ผมช่วย ผอ.ธีรภัทรเลือกเหยื่อ ผมช่วย ผอ.ธีรภัทรวางแผน"
"แล้วภรรยาของคุณรู้"
"ภรรยาผมรู้" สมชายตอบ "ภรรยาผมรู้มานานแล้ว ภรรยาผมรู้ว่าผมฆ่าคน"
"แล้วภรรยาของคุณไม่บอกตำรวจ"
"ภรรยาผมไม่บอกตำรวจ" สมชายตอบ "ภรรยาผมรักผม ภรรยาผมไม่อยากให้ผมติดคุก"
"แล้วทำไมคุณฆ่าภรรยา"
"ภรรยาผมขู่" สมชายตอบ "ภรรยาผมขู่ว่าจะบอกตำรวจ ภรรยาผมขู่ว่าจะทำลายชีวิตผม"
"แล้วคุณฆ่าภรรยาเพราะกลัว"
"ผมฆ่าภรรยาเพราะกลัว" สมชายตอบ "ผมกลัวว่าภรรยาผมจะบอกตำรวจ ผมกลัวว่าภรรยาผมจะทำลายชีวิตผม"
"แล้วลูกของคุณ"
"ลูกผมไม่รู้" สมชายตอบ "ลูกผมไม่รู้ว่าพ่อฆ่าคน"
"แต่ลูกของคุณจะรู้"
"ลูกผมจะรู้" สมชายตอบ "ลูกผมจะรู้เมื่อผมติดคุก"
"แล้วลูกของคุณจะรู้สึกยังไง"
"ลูกผมจะรู้สึกเจ็บปวด" สมชายตอบ "ลูกผมจะรู้สึกเจ็บปวดมาก"
ธีรภพมองสมชาย
"คุณจะติดคุก" ธีรภพตอบ "คุณจะติดคุกจนตาย"
"ผมรู้" สมชายตอบ "ผมรู้ว่าผมจะติดคุกจนตาย"
"แล้วคุณเสียใจไหม"
"ผมเสียใจ" สมชายตอบ "ผมเสียใจที่ผมฆ่าภรรยาผม ผมเสียใจที่ผมทำลายครอบครัวผม"
"แล้ว ผอ.ธีรภัทร"
"ผมเสียใจที่ผมช่วย ผอ.ธีรภัทรฆ่าคน" สมชายตอบ "ผมเสียใจที่ผมเป็นส่วนหนึ่งของการฆ่าคน"
ธีรภพพยักหน้า
"ไปกันเถอะ" ธีรภพตอบ
สมชายลุกขึ้นยืน
พวกเขาเดินออกจากสนามบิน
คืนนั้น
นภากลับมาที่กรุงเทพ
เธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟ 348 มองออกไปนอกหน้าต่าง
เมืองกรุงเทพในตอนกลางคืนเต็มไปด้วยแสงไฟสีรุ้ง รถยนต์วิ่งไปมาตลอดเวลา ผู้คนเดินผ่านไปมา เสียงดนตรีดังมาจากร้านอาหารแห่งหนึ่ง
พี่แนนเดินมานั่งข้างนภา
"นภา" พี่แนนพูด
"ค่ะพี่"
"นภาเหนื่อยไหม"
"นภาเหนื่อย" นภาตอบ "นภาเหนื่อยมาก"
"นภาเพิ่งจับคนร้าย"
"นภาเพิ่งจับคนร้าย" นภาตอบ "นภาจับสมชาย สมชายฆ่าภรรยาตัวเอง"
"แล้วสมชายจะติดคุก"
"สมชายจะติดคุกจนตาย" นภาตอบ "สมชายจะถูกลงโทษ"
"แล้วนภา"
"นภาจะพัก" นภาตอบ "นภาจะพักสักสองสามวัน"
"แล้วหลังจากนั้น"
"หลังจากนั้นนภาจะกลับมาทำงาน" นภาตอบ "นภาจะกลับมาทำงานที่ร้านกาแฟ 348"
"แล้วคดีใหม่"
"คดีใหม่จะมา" นภาตอบ "คดีใหม่จะมาเรื่อย ๆ"
"แล้วนภาจะรับคดีใหม่ไหม"
"นภาจะรับ" นภาตอบ "นภาจะรับคดีใหม่ทุกคดี"
"แล้วนภาจะเหนื่อยไหม"
"นภาจะเหนื่อย" นภาตอบ "แต่นภาจะไม่หยุด"
พี่แนนยิ้ม
"นภาเป็นคนที่แข็งแกร่ง" พี่แนนตอบ
"นภาไม่ได้แข็งแกร่ง" นภาตอบ "นภาแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"
"นั่นแหละคือคนแข็งแกร่ง" พี่แนนตอบ
เมฆาปรากฏตัวที่มุมร้าน
"นภา" เมฆาพูด "คุณกลับมาแล้ว"
"ฉันกลับมา" นภาตอบ "และฉันจับคนร้ายได้แล้ว"
เมฆายิ้ม แล้วค่อย ๆ จางหายไป
*ตอนที่ 26 จบ*
*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 6*
*สมชายถูกจับ — เขาฆ่าภรรยาเพราะกลัว — เขาจะใช้ชีวิตในคุกได้อย่างไร? — แล้วคดีใหม่จะมาเมื่อไหร่?*
- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]
- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)
- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]