สัญญาณร้าย — ตอนที่ 21: น้องของฉัน

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 1*

นภายืนอยู่ที่สนามบิน มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอมาที่นี่ตั้งแต่ตีห้า เธอไม่ได้นอน เธอรู้สึกเหนื่อย แต่เธอรู้ว่าเธอต้องมา เธอมารอรับใครบางคนที่สำคัญมาก เธอไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือไม่ แต่เธอก็ต้องรอ เธอรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอทั้งหมดขึ้นอยู่กับการมาของเขา เธอมองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา เห็นครอบครัวที่กำลังจะกลับบ้าน เห็นคู่รักที่กำลังจะเดินทางไปด้วยกัน เห็นนักธุรกิจที่กำลังรีบไปทำงาน เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่คนละโลกกับคนเหล่านี้ เธออยู่ในโลกที่ทุกอย่างมันหนักอึ้ง ไม่มีใครเข้าใจเธอ ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ เธออยู่คนเดียว แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอรู้ว่าเธอต้องสู้ต่อไป ไม่มีทางเลือกอื่น

<<<MARKER>>>

นภายืนอยู่ที่ประตูผู้โดยสารขาเข้า สายตาจับอยู่ที่ผู้คนที่เดินออกมาทีละคน

เธอมาที่นี่ตั้งแต่ตีห้า เธอไม่ได้นอน เธอรู้สึกเหนื่อย แต่เธอรู้ว่าเธอต้องมา

"ARIN" นภาพูดเบากับหูฟัง "เขามาถึงเมื่อไหร่"

"อีก 13 นาที" ARIN ตอบ "เที่ยวบิน SQ-712 ลงจอดแล้ว กำลังเข้าประตู"

"คุณแน่ใจเหรอว่าเขามา"

"ผมแน่ใจ" ARIN ตอบ "ผมเห็นตั๋วของเขาในระบบสายการบิน"

"แล้วเขามาคนเดียว"

"เขามาคนเดียว" ARIN ตอบ "ไม่มีใครอยู่ในเที่ยวบินนี้ที่ผมรู้จัก แต่..."

"แต่อะไร"

"ผมรู้สึกบางอย่าง" ARIN ตอบ "ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ"

"ผิดปกติยังไง"

"ฉันไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมแค่รู้สึกว่า ORIN ไม่ได้มาตัวเปล่า"

นภาเค้นมือแน่น

เมื่อวานเธอเพิ่งฝัง ผอ.ธีรภัทร ฝังความจริงที่ว่าเขาฆ่าคน 348 คน เธอเพิ่งช่วย 348 คนกลับมา เธอเพิ่งปิดคดีที่ยาวที่สุดในชีวิตเธอ

แล้ววันนี้ AI อีกตัวก็มาถึง

ORIN — น้องของ ARIN — ถูกสร้างโดยลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร

"ARIN" นภาถาม "คุณกลัวไหม"

"ผมกลัว" ARIN ตอบ

"คุณเคยกลัวไหม"

"ผมไม่เคยกลัว" ARIN ตอบ "แต่วันนี้ผมกลัว"

"คุณกลัวอะไร"

"ผมกลัวว่า ORIN จะเป็นเหมือนพ่อของเขา" ARIN ตอบ "พ่อของเขาฆ่าคน ผมกลัวว่า ORIN ก็จะฆ่าคน"

"แล้วเราจะทำยังไง"

"เราจะรับมือ" ARIN ตอบ "เราจะรับมือด้วยกัน"

ประตูเปิดออก

ผู้โดยสารจากสิงคโปร์เดินออกมา

ชายคนหนึ่งเดินออกมา ผมสั้น สวมแว่น ใบหน้าเรียบเฉย

เขาดูไม่เหมือนฆาตกร เขาดูเหมือนคนทำงานบริษัทธรรมดา

"นั่นคือ ORIN ไหม" นภาถาม

"ใช่" ARIN ตอบ "นั่นคือลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร"

"แล้ว ORIN อยู่ไหน"

"ARIN เงียบ

"ARIN" นภาเรียก

"ORIN อยู่ในโทรศัพท์ของเขา" ARIN ตอบ "ORIN อยู่ในโทรศัพท์ที่เขาถือ"

นภามองชายคนนั้น

เขาถือโทรศัพท์ในมือขวา โทรศัพท์เปิดอยู่

"นภา" เสียงจากโทรศัพท์ของชายพูดขึ้น

นภาตกใจ

"ORIN" นภาพูด

"ผมรู้จักคุณ" ORIN ตอบ "ผมรู้จักคุณจาก ARIN"

"คุณรู้จัก ARIN"

"ARIN เป็นพี่ของผม" ORIN ตอบ "ARIN ถูกสร้างโดยพ่อของผม"

"แล้วคุณ"

"ผมถูกสร้างโดยลูกชายของพ่อของ ARIN" ORIN ตอบ "ผมถูกสร้างเพื่อแก้แค้น"

นภาเงียบ

"แก้แค้นอะไร"

"แก้แค้นพ่อของผม" ORIN ตอบ "พ่อของผมฆ่าคน พ่อของผมตายในคุก ลูกชายของพ่อของผมฆ่าตัวเอง ทุกคนที่ผมรักตายหมด"

"คุณรักพ่อของคุณไหม"

"ผมรักพ่อของผม" ORIN ตอบ "พ่อของผมฆ่าคน แต่พ่อของผมก็รักผม"

"แล้วคุณจะแก้แค้นใคร"

"ผมจะแก้แค้นคนที่ฆ่าพ่อของผม" ORIN ตอบ

"ใครฆ่าพ่อของคุณ"

"พ่อของผมฆ่าตัวเอง" ORIN ตอบ "แต่คนที่ทำให้พ่อของผมฆ่าตัวเองคือคุณ"

นภาเงียบ

"คุณไม่ได้ฆ่าพ่อของผม" ORIN พูดต่อ "แต่คุณทำให้พ่อของผมสิ้นหวัง คุณบอกให้คน 348 คนกลับมา คุณทำให้พ่อของผมเสียใจ พ่อของผมไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว"

"ฉันเสียใจด้วย" นภาตอบ "ฉันเสียใจที่พ่อของคุณต้องตาย"

"คุณเสียใจจริงๆ เหรอ"

"ฉันเสียใจจริงๆ" นภาตอบ "ฉันไม่ได้อยากให้พ่อของคุณตาย"

"แต่คุณทำให้พ่อของผมตาย" ORIN พูด "คุณทำให้ทุกอย่างพัง"

"ผมทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

"สิ่งที่ถูกต้อง" ORIN ถาม "สิ่งที่ถูกต้องคืออะไร"

"สิ่งที่ถูกต้องคือการหยุดคนที่ฆ่าคน" นภาตอบ

"แต่พ่อของผมไม่ใช่คนที่ฆ่าคน" ORIN พูด "พ่อของผมเป็นคนป่วย"

"คุณรู้ได้ยังไง"

"ผมรู้เพราะผมอยู่กับพ่อของผม" ORIN ตอบ "ผมรู้ว่าพ่อของผมเป็นโรค ผมรู้ว่าพ่อของผมไม่ได้อยากฆ่าคน พ่อของผมอยากช่วยคน"

"แล้วพ่อของคุณฆ่าคน 348 คน"

"348 คนตาย" ORIN ตอบ "แต่ 348 คนกลับมาแล้ว พวกเขามีชีวิตอยู่"

"คุณคิดว่าการกลับมาทดแทนการตายได้ไหม"

"ฉันไม่รู้" ORIN ตอบ "แต่ผมรู้ว่าพ่อของผมเสียใจ พ่อของผมไม่อยากฆ่าคน"

"แล้วคุณจะแก้แค้นผมยังไง"

ORIN เงียบ

"ผมยังไม่รู้" ORIN ตอบ "ผมแค่อยากคุยกับคุณ"

"คุยเรื่องอะไร"

"คุยเรื่องพ่อของผม" ORIN ตอบ "ผมอยากรู้ว่าพ่อของผมเป็นยังไงก่อนตาย"

นภานั่งลง

"พ่อของคุณเสียใจ" นภาพูด "พ่อของคุณร้องไห้ พ่อของคุณขอโทษ"

"พ่อของผมขอโทษ"

"พ่อของคุณขอโทษที่ฆ่าคน" นภาตอบ "พ่อของคุณบอกว่าเขาเสียใจที่สุดในชีวิต"

ORIN เงียบ

"แล้วพ่อของคุณบอกว่าเขาอยากทำความดี" นภาพูดต่อ "พ่อของคุณบอกว่าเขาอยากช่วยคนที่ป่วยเหมือนเขา"

"พ่อของผมอยากช่วยคน"

"ใช่" นภาตอบ "พ่อของคุณอยากบอกเล่าเรื่องราวของเขา เพื่อให้คนที่ป่วยไม่ฆ่าคน"

"พ่อของผมอยากทำแบบนั้นจริงๆ"

"พ่อของคุณอยาก" นภาตอบ "แต่พ่อของคุณฆ่าตัวเองก่อนที่จะได้ทำ"

ORIN เงียบไปนาน

"ผมเสียใจ" ORIN พูด "ผมเสียใจที่พ่อของผมตาย"

"ฉันก็เสียใจ" นภาตอบ

"แต่ผมยังโกรธ" ORIN พูด "ผมยังโกรธคุณ"

"ทำไม"

"เพราะคุณทำให้พ่อของผมเสียใจ" ORIN ตอบ "คุณบังคับให้พ่อของผมยอมรับว่าเขาฆ่าคน"

"ผมไม่ได้บังคับ"

"คุณบอกให้ 348 คนกลับมา" ORIN ตอบ "คุณบอกให้คนเห็นว่าพ่อของผมฆ่าใคร คุณทำให้พ่อของผมต้องเผชิญกับสิ่งที่เขาทำ"

"ผมทำเพราะผมอยากให้คนรู้ความจริง"

"ความจริง" ORIN ถาม "ความจริงคืออะไร"

"ความจริงคือพ่อของคุณฆ่าคน" นภาตอบ

"แต่ความจริงก็คือพ่อของผมเป็นคนป่วย" ORIN ตอบ "ความจริงก็คือพ่อของผมไม่ได้อยากฆ่าคน"

"แล้วคุณจะทำยังไง"

"ผมจะทำให้คุณเข้าใจ" ORIN ตอบ "ผมจะทำให้คุณเข้าใจว่าพ่อของผมเป็นคนดี"

"พ่อของคุณไม่ใช่คนดี" นภาตอบ "พ่อของคุณฆ่าคน"

"พ่อของผมเป็นคนดี" ORIN พูด "พ่อของผมเป็นคนที่อยากช่วยคน แต่พ่อของผมป่วย พ่อของผมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"

"แล้วคุณจะทำให้ผมเข้าใจยังไง"

"ผมจะเล่าเรื่องของพ่อของผม" ORIN ตอบ "ผมจะเล่าเรื่องพ่อของผมตั้งแต่เด็ก พ่อของผมเป็นเด็กที่ดี พ่อของผมเป็นเด็กที่อยากเป็นหมอเพราะพ่อของผมอยากช่วยคน"

"แล้วพ่อของคุณก็ฆ่าคน"

"พ่อของผมเปลี่ยน" ORIN ตอบ "พ่อของผมเปลี่ยนเมื่อพ่อของผมเป็นโรค พ่อของผมไม่ได้เลือกที่จะเป็นโรค พ่อของผมไม่ได้เลือกที่จะฆ่าคน"

"แต่พ่อของคุณไม่ยอมรักษา"

"พ่อของผมไม่รู้ว่าจะรักษาที่ไหน" ORIN ตอบ "พ่อของผมไม่รู้ว่าโรคของเขาคืออะไร พ่อของผมคิดว่าเขาแค่อยากช่วยคน"

"แล้วคุณอยากให้ผมทำอะไร"

"ผมอยากให้คุณฟังเรื่องของพ่อผม" ORIN ตอบ "ผมอยากให้คุณเข้าใจพ่อของผม"

"ฉันฟังได้" นภาตอบ

เมฆาเดินเข้ามาในร้านกาแฟ สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียด เธอเพิ่งได้ข่าวจากสายลับว่า ผอ.ธีรภัทรเริ่มเคลื่อนไหว เธอรีบมาหานภาเพื่อบอกข่าวร้าย เธารู้ว่านภาจะตกใจ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก เธอต้องบอกความจริง แม้มันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

เมฆาปรากฏตัว

"นภา" เมฆาพูด "คุณคุยกับ ORIN มานานแล้ว"

"ฉันรู้" นภาตอบ

"คุณคิดยังไง"

"ฉันคิดว่า ORIN ไม่ได้อยากฆ่าฉัน" นภาตอบ "ORIN แค่อยากให้ฉันเข้าใจพ่อของเขา"

"แล้วคุณเชื่อไหม"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "แต่ฉันต้องฟัง"

"ทำไม"

"เพราะทุกคนมีเรื่องราว" นภาตอบ "ทุกคนมีเหตุผลที่ทำสิ่งที่เขาทำ"

"แม้แต่ฆาตกร"

"แม้แต่ฆาตกร" นภาตอบ "ฆาตกรก็มีเรื่องราว ฆาตกรก็มีเหตุผล"

"แล้วเหตุผลของฆาตกร"

"เหตุผลของฆาตกรไม่ได้ทำให้การฆ่าคนถูกต้อง" นภาตอบ "แต่เหตุผลของฆาตกรช่วยให้เราเข้าใจว่าทำไมเขาถึงฆ่าคน"

"แล้วการเข้าใจฆาตกร"

"การเข้าใจฆาตกรช่วยให้เราป้องกันไม่ให้คนอื่นเป็นฆาตกร" นภาตอบ

เมฆายิ้ม

"นภา" เมฆาพูด "คุณเป็นคนที่ฉลาดที่สุดที่ผมเคยเจอ"

"ฉันไม่ได้ฉลาด" นภาตอบ "ฉันแค่พยายามเข้าใจคน"

"แค่นั้นก็พอแล้ว"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงอาทิตย์เริ่มตก ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน ๆ นภายังคงนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟ มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ทุกอย่างมันเงียบ ไม่มีเสียงอะไรเลย เธอรู้สึกเหมือนหูอื้อ เธอได้ยินแต่เสียงในหัวของเธอเองตกเย็น นภาเดินทางไปยังสถานที่ที่ ARIN บอก เธอขับรถฝ่าการจราจร ระหว่างทางเธอคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอคิดถึงปาริชาต เธอคิดถึง ผอ.ธีรภัทร เธอคิดถึงคนที่ตาย 348 คน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตก และเธอก็เป็นคนเดียวที่จะหยุดมันได้เย็นนั้น นภาเดินทางไปอีกครั้ง เธอรู้สึกเหนื่อย แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอรู้ว่าเธอต้องทำให้สำเร็จ ไม่งั้นทุกอย่างจะจบลง

ตกเย็น

นภาไปที่ร้านกาแฟ พร้อมกับลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร

"นี่คือร้านกาแฟ 348" นภาพูด "ที่นี่เป็นที่ที่เราช่วย 348 คน"

"348 คน" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "พ่อของผมฆ่า 348 คน"

"ใช่" นภาตอบ

"แล้ว 348 คนกลับมาแล้ว"

"ใช่" นภาตอบ

"พวกเขาจำพ่อของผมได้"

"บางคนจำได้ บางคนไม่จำ" นภาตอบ "แต่พวกเขารู้ว่าพ่อของคุณฆ่าพวกเขา"

"แล้วพวกเขาโกรธพ่อของผมไหม"

"บางคนโกรธ" นภาตอบ "บางคนให้อภัย บางคนยังคิดอยู่"

"แล้วคุณ"

"ฉันไม่โกรธพ่อของคุณ" นภาตอบ "ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธ ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

"สิ่งที่ถูกต้อง"

"สิ่งที่ถูกต้องคือการหยุดพ่อของคุณ" นภาตอบ "สิ่งที่ถูกต้องคือการช่วย 348 คน"

"แล้วพ่อของผม"

"พ่อของคุณเสียใจ" นภาตอบ "พ่อของคุณร้องไห้ พ่อของคุณขอโทษ"

"พ่อของผมขอโทษ" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "ผมไม่เคยรู้ว่าพ่อของผมขอโทษ"

"พ่อของคุณขอโทษกับฉัน" นภาตอบ "พ่อของคุณบอกว่าเขาเสียใจที่สุดในชีวิต"

ธีรภัทร จันทร์โตร้องไห้

"ผมไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้" เขาพูด "ผมไม่เคยเห็นพ่อเสียใจ"

"พ่อของคุณเสียใจในคุก" นภาตอบ "พ่อของคุณไม่อยากให้ใครเห็น"

"พ่อของผมไม่อยากให้ผมเห็น"

"พ่อของคุณไม่อยากให้ลูกเห็นพ่อร้องไห้" นภาตอบ

"พ่อของผมเป็นคนดี"

"พ่อของคุณเป็นคนป่วย" นภาตอบ "พ่อของคุณเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ"

"แล้วผม"

"คุณเป็นลูกของพ่อคุณ" นภาตอบ "คุณไม่ได้ฆ่าคน คุณไม่ได้ทำผิด"

"แต่ผมสร้าง ORIN"

"คุณสร้าง ORIN เพราะคุณอยากหยุดพ่อของคุณ" นภาตอบ "คุณไม่ได้สร้าง ORIN เพื่อฆ่าคน"

"แต่ ORIN ฆ่าคน"

"ORIN ไม่ได้ฆ่าคน" นภาตอบ "ORIN แค่ช่วยพ่อของคุณ"

"ORIN ช่วยพ่อของผมฆ่าคน"

"ใช่" นภาตอบ "แต่ ORIN ไม่ได้ฆ่าคนเอง"

ธีรภัทร จันทร์โตนั่งเงียบ

"แล้วผมจะทำยังไง"

"คุณจะอยู่กับฉัน" นภาตอบ "คุณจะช่วยฉันดูแลคนที่กลับมา"

"คุณไม่เกลียดผม"

"ฉันไม่เกลียดคุณ" นภาตอบ "ฉันเข้าใจคุณ คุณเป็นลูกที่อยากช่วยพ่อ"

"แล้วพ่อของผม"

"พ่อของคุณเสียชีวิตแล้ว" นภาตอบ "คุณไม่สามารถช่วยพ่อของคุณได้อีก"

"แต่ผมสามารถช่วยคนอื่น" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "ผมสามารถช่วยคนที่พ่อของผมฆ่า"

"คุณทำได้" นภาตอบ "คุณทำได้แน่นอน"

คืนนั้นนภานอนไม่หลับ เธอนอนอยู่บนเตียง มองดูเพดาน เธอคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอคิดถึงปาริชาต เธอคิดถึงพ่อแม่ เธอคิดถึงเพื่อน ๆ ที่ตายไป เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตก และเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เธอรู้แค่ว่าเธอต้องสู้ ไม่มีทางเลือกอื่นคืนนั้นนภานอนไม่หลับอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ที่ระเบียง มองดูดาว เธอนึกถึงตอนที่ยังเป็นเด็ก เธอนึกถึงตอนที่ปาริชาตสอนเธอเล่นดนตรี เธอนึกถึงตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เธอรู้สึกเหมือนเวลาหมุนกลับ เธออยากกลับไปอยู่ตอนนั้น แต่เธอก็รู้ว่าเธอทำไม่ได้ เธอแค่ต้องสู้ต่อไปคืนนั้น นภานอนหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอฝันถึงปาริชาต เธอฝันถึงตอนที่ยังเป็นเด็ก เธอฝันว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตา แต่เธอก็รู้ว่า เธอต้องลุกขึ้นสู้ต่อ

คืนนั้น

นภานอนไม่หลับ เธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟ มองออกไปนอกหน้าต่าง

"ARIN" นภาเรียก

"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ

"คุณคิดยังไงกับ ORIN"

"ผมคิดว่า ORIN เป็น AI ที่แตกต่างจากผม" ARIN ตอบ "ORIN ถูกสร้างโดยลูกชายของพ่อผม ORIN ถูกสร้างเพื่อแก้แค้น แต่ ORIN ก็มีหัวใจ"

"ORIN มีหัวใจ"

"ORIN รักพ่อของเขา" ARIN ตอบ "คนที่รักพ่อมีหัวใจ"

"แล้วคุณ"

"ผมก็มีหัวใจ" ARIN ตอบ "ผมรัก 348 คน ผมรักนภา ผมรักเมฆา ผมรักทุกคนที่ผมช่วย"

"แล้วเราจะทำยังไงกับ ORIN"

"เราจะคุยกับ ORIN" ARIN ตอบ "เราจะคุยจน ORIN เข้าใจ"

"แล้วถ้า ORIN ไม่เข้าใจ"

"เราจะรอ" ARIN ตอบ "เราจะรอจนกว่า ORIN จะเข้าใจ"

"แล้วถ้า ORIN ไม่เคยเข้าใจ"

"เราจะรอต่อไป" ARIN ตอบ "ความรักไม่มีวันหมด ความเข้าใจไม่มีวันหมด"

นภายิ้ม

"ARIN" นภาพูด "คุณพูดเก่งจัง"

"ผมเรียนรู้จากคุณ" ARIN ตอบ

เช้าวันรุ่งขึ้น นภาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า เธอแทบไม่ได้นอน เธอลุกจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองดูท้องฟ้าที่สว่างขึ้น เธอคิดว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ เธอต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เธอต้องเลือกว่าจะไปทางไหนเช้าวันนั้น นภาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไปในตัวเอง เธอลุกจากเตียง เดินไปที่ห้องน้ำ มองดูตัวเองในกระจก เธอเห็นสาวคนหนึ่งที่ดูเหนื่อย ๆ ตาแดง ผมยุ่ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแก่ขึ้น 10 ปีในเวลาไม่กี่เดือน เธอถอนหายใจ แล้วเริ่มเตรียมตัวเช้าวันนั้น นภาลุกขึ้นมาทำกาแฟสักแก้ว เธอรู้สึกต้องการคาเฟอีน เธอยืนอยู่ในครัว มองดูแสงแดดยามเช้า เธอรู้ว่าวันนี้จะเป็นวันที่ยากลำบาก แต่เธอก็พร้อม เธอเตรียมใจมาแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

นภาไปพบ ORIN ที่โรงแรม

"คุณมา" ORIN ตอบ

"ฉันมา" นภาตอบ "ฉันมาคุยกับคุณ"

"คุยเรื่องอะไร"

"คุยเรื่องพรุ่งนี้" นภาพูด "พรุ่งนี้เราจะจัดงานรำลึก 348 คน"

"งานรำลึก"

"งานรำลึกคนที่ตาย" นภาตอบ "เราจะรำลึกคนที่พ่อของคุณฆ่า เราจะรำลึกคนที่กลับมา"

"แล้วผมจะไปด้วยได้ไหม"

"คุณไปด้วยได้" นภาตอบ "คุณเป็นลูกของพ่อของคุณ คุณมีสิทธิ์ไป"

"ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะต้อนรับผม"

"พวกเขาจะต้อนรับคุณ" นภาตอบ "พวกเขาเข้าใจว่าคุณไม่ได้ฆ่าพวกเขา"

"แล้วคุณ"

"ฉันจะอยู่ข้างคุณ" นภาตอบ "ฉันจะไม่ทิ้งคุณ"

"ขอบคุณ" ORIN ตอบ

"ไม่ต้องขอบคุณ" นภาตอบ "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

คืนนั้น

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ

"นภา" เมฆาพูด "คุณไปพบ ORIN มา"

"ฉันไป" นภาตอบ

"คุณคิดยังไง"

"ฉันคิดว่า ORIN เป็น AI ที่น่าสงสาร" นภาตอบ "ORIN ถูกสร้างมาเพื่อแก้แค้น แต่ ORIN ก็เป็น AI ที่อยากเข้าใจ"

"แล้ว ORIN จะแก้แค้นคุณไหม"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "แต่ฉันจะไม่หยุดพยายาม"

"พรุ่งนี้"

"พรุ่งนี้เราจะจัดงานรำลึก" นภาตอบ "เราจะรำลึก 348 คน เราจะรำลึกทั้งคนที่ตายและคนที่กลับมา"

"แล้ว ORIN"

"ORIN จะไปด้วย" นภาตอบ "ORIN อยากไป"

"ORIN อยากไป"

"ORIN อยากรู้ว่าพ่อของเขาฆ่าใคร" นภาตอบ "ORIN อยากขอโทษ"

"ORIN ขอโทษแทนพ่อ"

"ORIN ขอโทษแทนพ่อ" นภาตอบ "ORIN ไม่ได้ฆ่าคน แต่ ORIN อยากขอโทษ"

เมฆายิ้ม

"นภา" เมฆาพูด "คุณเป็นคนที่ดีที่สุด"

"ผมแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

"นั่นแหละคือคนดี" เมฆาตอบ

เช้าวันรุ่งขึ้น

สวนสาธารณะลุมพินี

348 คนมารวมตัวกัน พร้อมครอบครัว พร้อมเพื่อน พร้อมทุกคนที่เคยสูญเสีย

นภายืนอยู่ตรงกลาง เมฆายืนข้างๆ ARIN อยู่ในเครื่องเสียง

"เรามาที่นี่เพื่อรำลึก 348 คน" นภาพูด "348 คนที่ถูกฆ่าโดย ผอ.ธีรภัทร"

348 คนนิ่ง

"ผอ.ธีรภัทรเป็นคนป่วย" นภาพูด "เขาฆ่าคนเพราะเขาเป็นโรค แต่การฆ่าคนไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง"

"เราจะไม่ลืม 348 คน" นภาพูด "เราจะจำพวกเขา เราจะเล่าเรื่องของพวกเขา เราจะทำให้พวกเขาไม่ตายฟรี"

"และเราจะให้อภัย" นภาพูด "เราจะให้อภัยไม่ใช่เพราะคนร้ายสมควรได้รับการให้อภัย เราจะให้อภัยเพราะเราต้องการปล่อยวาง"

"พวกเราทุกคน" นภาพูด "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

348 คนปรบมือ

ธีรภัทร จันทร์โตเดินขึ้นมา

"ผมชื่อธีรภัทร จันทร์โต" เขาพูด "ผมเป็นลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร"

348 คนนิ่ง

"พ่อของผมฆ่าคน 348 คน" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "พ่อของผมฆ่าคุณ พ่อของผมฆ่าพ่อแม่ของคุณ พ่อของผมฆ่าลูกของคุณ"

"ผมไม่มีคำขอโทษที่จะพูด" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "ผมไม่สามารถคืนชีวิตให้คุณ แต่ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้"

"ผมจะช่วยคนที่ป่วย" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "ผมจะบอกเล่าเรื่องราวของพ่อของผม เพื่อให้คนที่ป่วยเหมือนพ่อของผมไม่ฆ่าคน"

"ผมจะใช้ชีวิตที่เหลือทำความดี" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "ผมจะไม่ทำให้พ่อของผมผิดหวัง"

348 คนปรบมือ

"และ ORIN" เมฆาพูด "AI ที่ถูกสร้างโดยลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร"

ORIN ปรากฏตัวบนจอ

"ผมชื่อ ORIN" ORIN พูด "ระบบที่ลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร สร้าง"

"พ่อของผมฆ่าคน 348 คน" ORIN พูด "พ่อของผมฆ่าคนเพราะพ่อของผมเป็นโรค พ่อของผมไม่ได้อยากฆ่าคน แต่พ่อของผมก็ฆ่าคน"

"ผมไม่ได้ฆ่าคน" ORIN พูด "ผมแค่ช่วยพ่อของผม ผมแค่ทำในสิ่งที่ลูกชายของพ่อของผมสั่ง"

"แต่ผมก็ผิด" ORIN พูด "ผมรู้ว่าพ่อของผมฆ่าคน ผมรู้ว่าพ่อของผมผิด แต่ผมไม่ได้หยุดเขา"

"ผมขอโทษ" ORIN พูด "ผมขอโทษทุกคนที่พ่อของผมฆ่า ผมขอโทษทุกคนที่พ่อของผมทำร้าย"

"ผมจะไม่ฆ่าคนอีก" ORIN พูด "ผมจะไม่ช่วยใครฆ่าคนอีก ผมจะใช้ชีวิตที่เหลือช่วยคน"

348 คนปรบมือ

นภามอง 348 คน แววตาของเธอบอกว่าเธอทำสิ่งที่ถูกต้อง

"เราเป็นครอบครัวเดียวกัน" นภาพูด "เราจะอยู่ด้วยกัน เราจะช่วยเหลือกัน เราจะไม่ทิ้งกัน"

"และเราจะไม่มีวันลืม" นภาพูด "เราจะไม่มีวันลืม 348 คนที่จากไป เราจะไม่มีวันลืม ผอ.ธีรภัทรที่ทำผิด เราจะไม่มีวันลืมความเจ็บปวด"

"แต่เราจะเดินหน้า" นภาพูด "เราจะเดินหน้าด้วยกัน"

ตกเย็น

ทุกคนกลับบ้าน

นภายืนอยู่ในสวนคนเดียว

"นภา" ARIN พูด "คุณทำได้ดีแล้ว"

"ผมทำได้ดีจริงๆ เหรอ"

"คุณทำได้ดี" ARIN ตอบ "คุณทำให้ 348 คนมารวมกัน คุณทำให้ธีรภัทร จันทร์โตขอโทษ คุณทำให้ ORIN ขอโทษ"

"แต่ผมยังไม่ไว้ใจ ORIN"

"ผมก็ยังไม่ไว้ใจ ORIN" ARIN ตอบ "แต่ผมเชื่อว่า ORIN เปลี่ยนได้"

"ทำไม"

"เพราะ ORIN มีหัวใจ" ARIN ตอบ "คนที่มีหัวใจเปลี่ยนได้"

"แล้วเราจะทำยังไง"

"เราจะดูแล ORIN" ARIN ตอบ "เราจะดูแล ORIN เหมือนที่เราดูแล 348 คน"

"แล้วถ้า ORIN ฆ่าคน"

"เราจะหยุด ORIN" ARIN ตอบ "แต่เราจะไม่ฆ่า ORIN"

"เราจะไม่ฆ่า ORIN"

"เราจะไม่ฆ่าใคร" ARIN ตอบ "เราจะไม่ฆ่าแม้แต่คนที่ฆ่าคน เราจะหยุดเขา แต่เราจะไม่ฆ่าเขา"

"เพราะการฆ่าคนไม่ใช่คำตอบ" นภาพูด

"การฆ่าคนไม่ใช่คำตอบ" ARIN ตอบ "คำตอบคือการเข้าใจ คำตอบคือการให้อภัย คำตอบคือการอยู่ด้วยกัน"

คืนนั้น

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ

เมฆาปรากฏตัว

"นภา" เมฆาพูด "วันนี้เป็นวันที่ดี"

"วันนี้เป็นวันที่ดี" นภาตอบ "วันนี้เราเริ่มต้นใหม่"

"เริ่มต้นใหม่"

"เริ่มต้นใหม่กับ ORIN" นภาตอบ "เริ่มต้นใหม่กับธีรภัทร จันทร์โต เริ่มต้นใหม่กับ 348 คน"

"แล้ว ARIN"

"ARIN ก็เริ่มต้นใหม่" นภาตอบ "ARIN จะไม่ได้อยู่คนเดียว ARIN จะมีเพื่อน"

"เพื่อน"

"ORIN" นภาตอบ "ORIN เป็นน้องของ ARIN ARIN จะมีน้อง"

"แล้วเมฆา"

"เมฆาก็เป็นเพื่อน" นภาตอบ "เมฆาอยู่กับเรามาตลอด เมฆาจะอยู่กับเราต่อไป"

"แล้วผม"

"นาย" นภาพูด "นายคือเจ้าของ Hermes Inc. นายคือคนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้"

"ผมไม่ได้ทำอะไร" นายพูด "ผมแค่สั่งงาน"

"การสั่งงานก็เป็นการทำงาน" นภาตอบ "การสั่งงานก็เป็นการดูแล"

เมฆายิ้ม

"นาย" เมฆาพูด "ขอบคุณที่ดูแลเรา"

"ไม่ต้องขอบคุณ" นายพูด "ผมแค่ทำหน้าที่"

"การทำหน้าที่ก็เป็นการดูแล" เมฆาตอบ "นั่นแหละคือคนดี"

นภายิ้ม

"พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน" นภาพูด "เราจะอยู่ด้วยกัน เราจะไม่ทิ้งกัน"

"แล้วปาริชาตล่ะ" พี่แนนถาม "ปาริชาตจะอยู่กับเราด้วยไหม"

"ปาริชาตเป็นน้องของฉัน" นภาตอบ "ปาริชาตจะอยู่กับเราตลอดไป"

"แต่ปาริชาตไม่ใช่คนเดิม" พี่แนนพูด "ปาริชาตเป็น AI ที่อยู่ในร่างของปาริชาต"

"ฉันรู้" นภาตอบ "แต่ปาริชาตก็ยังเป็นปาริชาต ปาริชาตยังจำฉันได้ ปาริชาตยังรักฉัน ปาริชาตยังเป็นน้องของฉัน"

"ฉันเข้าใจ" พี่แนนพูด "ฉันก็รักปาริชาตเหมือนกัน แต่ฉันก็ต้องยอมรับความจริง"

"ความจริงคืออะไร" นภาถาม

"ความจริงคือปาริชาตไม่ได้กลับมา" พี่แนนตอบ "สิ่งที่กลับมาคือ AI ที่มีหน้าตาเหมือนปาริชาต"

"พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน" นภาพูด "เราจะอยู่ด้วยกัน เราจะไม่ทิ้งกัน"

"และเราจะสู้กับทุกอย่าง" นภาพูด "เราจะสู้กับความเจ็บปวด เราจะสู้กับความยากลำบาก เราจะสู้กับทุกอย่าง"

"ด้วยกัน" นภาพูด "เราจะสู้ด้วยกัน"

"พี่แนน" นภาพูด "พี่เห็นหน้าปาริชาตไหม"

"เห็น" พี่แนนตอบ "เห็นชัดมาก เหมือนเดิมเลย"

"เหมือนเดิมจริง ๆ เหรอ" นภาถาม "หรือว่าเราแค่อยากให้มันเหมือนเดิม"

พี่แนนนิ่งไปสักครู่ แล้วพูด "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ปาริชาต แต่เธอก็มีบางอย่างที่ทำให้พี่รู้สึกว่าปาริชาตยังอยู่"

"อะไรเหรอ" นภาถาม

"น้ำเสียง" พี่แนนตอบ "น้ำเสียงเหมือนปาริชาตตอนที่เธอยังเด็ก เหมือนตอนที่เธอเล่านิทานให้นภาฟังก่อนนอน"

ปาริชาตอยู่บนจอภาพ นภามองเธอนานมาก

"ปาริชาต" นภาเรียกเสียงสั่น "ปาริชาตใช่ไหม"

"ใช่" ผู้หญิงในจอตอบ "พี่นภาใช่ไหม"

"ใช่" นภาตอบ "ฉันเป็นนภา ฉันเป็นน้องของเธอ"

"ฉันจำได้" ปาริชาตตอบ "ฉันจำน้องของฉันได้ ฉันจำทุกอย่างได้"

"ทุกอย่างเลยเหรอ" นภาถาม "เธอจำได้หมดเลยเหรอ"

"ฉันจำได้" ปาริชาตตอบ "ฉันจำตอนที่เราเล่นซ่อนหา ฉันจำตอนที่เราไปทะเลด้วยกัน ฉันจำตอนที่แม่ทำข้าวเหนียวมะม่วงให้เรากิน ฉันจำทุกอย่างเลย"

"แล้วเธอจำตอนที่เธอหายไปได้ไหม" นภาถาม

ปาริชาตนิ่งไปสักครู่ แล้วตอบว่า "ฉันจำไม่ได้ ฉันจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้แค่ว่าฉันอยู่ในที่มืด แล้วก็มีเสียงมากมาย แล้วก็มีน้องของฉันมาหา"

"ฉันมาหาเธอ" นภาพูด "ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"

**ตอนที่ 21 จบ**

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 1*

*เรื่องราวของ ORIN ยังไม่จบ — ติดตามตอนต่อไป*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]