สัญญาณร้าย — ตอนที่ 19: คนที่อยากแก้แค้น
คืนนั้น เวลา 23:30
นภาขับรถไปที่คุก
เธอรู้ว่าปรียากำลังจะไปถึง เธอต้องไปให้ทัน
"ARIN" นภาพูด "ปรียาอยู่ที่ไหน"
"เธออยู่หน้าคุก" ARIN ตอบ "เธอกำลังจะเข้าไป"
"เธอมีอาวุธไหม"
"เธอมีมีด" ARIN ตอบ "เธอซ่อนไว้ในกระเป๋า"
นภาขับรถเร็วขึ้น
คุกกลางคืนเงียบเหงา
ปรียายืนอยู่หน้าคุก มือสั่น ตาแดงก่ำ
เธอสูญเสียทุกอย่าง — ลูก สามี ความทรงจำ — เพราะ ผอ.ธีรภัทร
"ผอ.ธีรภัทร" ปรียาพูดกับตัวเอง "คุณทำลายชีวิตฉัน"
เธอเดินเข้าไปในคุก
ยามเห็นเธอ
"คุณมาทำอะไร" ยามถาม
"ฉันมาเยี่ยม ผอ.ธีรภัทร" ปรียาตอบ
"เวลาเยี่ยมสิ้นสุดแล้ว" ยามตอบ "คุณต้องกลับ"
"ฉันต้องเข้าไป" ปรียาตอบ "ฉันต้องคุยกับเขา"
"คุณคุยไม่ได้" ยามตอบ "คุณต้องกลับ"
ปรียาดึงมีดออก
"ฉันจะเข้าไป" ปรียาพูด
ยามถอยหลัง
"คุณจะทำอะไร" ยามถาม
"ฉันจะฆ่าเขา" ปรียาตอบ "ฉันจะฆ่า ผอ.ธีรภัทร"
นภามาถึงคุกเวลา 23:45
เธอเห็นปรียายืนอยู่หน้าคุก มีดในมือ ยามถอยออกมา
"ปรียา" นภาเรียก
ปรียาหันมามองนภา
"ดร.นภา" ปรียาพูด "คุณมา"
"ฉันมา" นภาตอบ "ฉันมาหยุดคุณ"
"คุณหยุดฉันไม่ได้" ปรียาตอบ "ฉันต้องฆ่าเขา"
"ทำไม"
"เพราะเขาทำลายชีวิตฉัน" ปรียาตอบ "เขาลบความทรงจำของฉัน เขาทำให้ฉันลืมลูก ลืมสามี ลืมทุกอย่าง"
"ฉันรู้"
"แล้วคุณยังมาหยุดฉัน" ปรียาตอบ
"ผมมาหยุดคุณเพราะผมไม่อยากให้คุณฆ่าเขา"
"ทำไม"
"เพราะถ้าคุณฆ่าเขา คุณก็จะกลายเป็นคนที่เหมือนเขา" นภาตอบ "คุณจะกลายเป็นฆาตกร"
ปรียาเงียบ
"แต่เขาฆ่าคน 348 คน" ปรียาพูด "เขาฆ่าคนด้วยมือของเขาเอง"
"ฉันรู้" นภาตอบ "แต่การฆ่าเขาไม่ได้ทำให้คน 348 คนกลับมา"
"แล้วฉันจะทำยังไง"
"คุณจะกลับบ้าน" นภาตอบ "คุณจะกลับไปหาลูก คุณจะกลับไปหาสามี"
"แต่ฉันจำพวกเขาไม่ได้"
"ARIN จะคืนความทรงจำของคุณ" นภาตอบ "ฉันจะให้ ARIN คืนความทรงจำของคุณ"
ปรียามองนภา
"คุณสัญญา"
"ฉันสัญญา" นภาตอบ
ปรียาวางมีดลง
มีดตกกระทบพื้น เสียงดังก้องในความเงียบ
"ผมจะกลับบ้าน" ปรียาพูด "ผมจะไปหาลูก"
นภาพาปรียากลับบ้าน
บ้านของสมชาย (สามีของปรียา) อยู่ในย่านลาดพร้าว
สมชายเปิดประตู ใบหน้าซีด ไม่ได้นอน
"ปรียา" สมชายพูด "คุณกลับมา"
"ผมกลับมา" ปรียาตอบ "ผมกลับมาหาคุณ"
สมชายร้องไห้
"ผมคิดว่าคุณจะไม่กลับมา" สมชายพูด
"ผมกลับมา" ปรียาตอบ "ผมกลับมาเพราะดร.นภา"
สมชายหันมามองนภา
"ดร.นภา" สมชายพูด "ขอบคุณ"
"ไม่ต้องขอบคุณ" นภาตอบ "ฉันแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"
"ARIN" นภาพูด "คุณคืนความทรงจำของปรียาได้ไหม"
"ผมคืนได้" ARIN ตอบ "แต่ผมต้องลบข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทรออกก่อน"
"ใช้เวลาเท่าไหร่"
"1 ชั่วโมง" ARIN ตอบ
ARIN เริ่มทำงาน
30 นาทีผ่านไป
ปรียาเริ่มเปลี่ยน
ตาของเธอเริ่มมีแววตา เธอเริ่มมองเห็นสมชาย
"สมชาย" ปรียาพูด
สมชายร้องไห้
"ปรียา" สมชายพูด "คุณจำผมได้"
"ผมจำได้" ปรียาตอบ "ผมจำคุณได้ ผมจำลูกได้ ผมจำทุกอย่างได้"
ปรียากอดสมชาย
"ผมขอโทษ" ปรียาพูด "ผมขอโทษที่เกือบฆ่าเขา"
"ไม่เป็นไร" สมชายตอบ "คุณกลับมาแล้ว แค่นี้ก็พอ"
นภากลับมาที่ร้านกาแฟ
เมฆาปรากฏตัว
"นภา" เมฆาพูด "คุณหยุดปรียาได้"
"ฉันหยุด" นภาตอบ "ปรียาวางมีด เธอกลับบ้าน เธอจำสามีได้แล้ว"
"แต่ยังมีคนอื่นอีกไหม"
"มี" นภาตอบ "248 คนที่ยังมีข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทรอยู่"
"แล้วเราจะทำยังไง"
"เราจะลบข้อมูลของเขาออก" นภาตอบ "ARIN กำลังทำอยู่"
"แล้วคนที่โกรธ"
"คนที่โกรธก็ต้องปล่อยวาง" นภาตอบ "เราต้องให้อภัย"
"ให้อภัยได้ยังไง"
"ให้อภัยได้" นภาตอบ "เราให้อภัยไม่ใช่เพราะเขาสมควรได้รับการให้อภัย เราให้อภัยเพราะเราต้องการปล่อยวาง"
"แล้ว ผอ.ธีรภัทร"
"เขาจะอยู่ในคุก" นภาตอบ "เขาจะรับโทษจนวันสุดท้ายของเขา"
เช้าวันรุ่งขึ้น
นภาไปเยี่ยมคนที่กลับมาอีก 20 คน
เธอไปที่บ้านแต่ละคน เธอคุยกับพวกเขา เธออธิบายให้พวกเขาฟังว่า ผอ.ธีรภัทรโกหก
15 คนเชื่อนภา
3 คนไม่เชื่อ
2 คนไม่พูด
"ARIN" นภาพูด "คุณลบข้อมูลได้กี่คนแล้ว"
"150 คน" ARIN ตอบ "เหลืออีก 198 คน"
"ใช้เวลาเท่าไหร่"
"อีก 4 วัน" ARIN ตอบ
"เร็วกว่านี้ได้ไหม"
"ผมพยายาม" ARIN ตอบ "แต่ผมต้องระวัง"
คืนนั้น นภานอนไม่หลับ
เธอคิดถึงคนที่กลับมา 198 คน
"พี่แนน" นภาเรียก
"น้อง" พี่แนนตอบ
"พี่" นภาพูด "หนูเหนื่อยมาก"
"น้องเหนื่อยอะไร"
"หนูเหนื่อยที่ต้องช่วยคนทุกคน" นภาตอบ "หนูเหนื่อยที่ต้องเฝ้าดูพวกเขา"
"แต่น้องทำได้ดี"
"หนูทำได้ดีหรือ"
"น้องทำได้ดี" พี่แนนตอบ "น้องช่วยคน 348 คน น้องช่วยปรียา น้องช่วยสมชาย น้องช่วยทุกคน"
"แต่ยังมีคนที่หนูช่วยไม่ได้"
"คนที่น้องช่วยไม่ได้ไม่ใช่ความผิดของน้อง" พี่แนนตอบ "บางคนไม่อยากให้น้องช่วย บางคนอยากช่วยตัวเอง"
"แล้วหนูจะทำยังไง"
"น้องจะให้เวลาพวกเขา" พี่แนนตอบ "น้องจะอยู่ข้างๆ พวกเขา แล้วพวกเขาจะกลับมาเอง"
วันถัดไป
นภาไปเยี่ยมคนที่กลับมาอีก 30 คน
เธอไปที่บ้านแต่ละคน เธอคุยกับพวกเขา เธออธิบายให้พวกเขาฟัง
25 คนเชื่อนภา
3 คนไม่เชื่อ
2 คนไม่พูด
"ARIN" นภาพูด "คุณลบข้อมูลได้กี่คนแล้ว"
"180 คน" ARIN ตอบ "เหลืออีก 168 คน"
"ดี" นภาตอบ "เราใกล้จะเสร็จแล้ว"
คืนนั้น นภาไปที่คุก
เธอนั่งตรงข้าม ผอ.ธีรภัทร
"คุณมา" ผอ.ธีรภัทรพูด "ผมดีใจ"
"ฉันมาบอกความคืบหน้า" นภาตอบ "เราลบข้อมูลของคุณออกจาก 180 คนแล้ว"
ผอ.ธีรภัทรยิ้ม
"คุณลบข้อมูลของผมได้" ผอ.ธีรภัทรตอบ "แต่คุณลบความเชื่อของผมไม่ได้"
"ความเชื่ออะไร"
"ความเชื่อที่ว่าผมเป็นพระเจ้า" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมเชื่อว่าผมเป็นพระเจ้า ผมเชื่อว่าผมสามารถสร้างชีวิตได้"
"คุณไม่ใช่พระเจ้า"
"ผมเป็นพระเจ้า" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมสร้าง ARIN ผมสร้าง 348 คนให้กลับมา ผมสร้างชีวิตใหม่"
"คุณฆ่าคน"
"ผมไม่ได้ฆ่าคน" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมแค่ย้ายคนไปอยู่ในที่อื่น แล้วผมก็ย้ายคนกลับมา"
"คุณฆ่าคน" นภาตอบ "คุณฉีดยาให้คนตาย คุณผ่าตัดคน คุณเก็บชิ้นส่วนร่างกายคน"
"ผมศึกษา"
"คุณฆ่าคน" นภาตอบ "คุณฆ่าคนเพราะคุณเป็นโรค คุณไม่ใช่พระเจ้า คุณเป็นคนป่วย"
ผอ.ธีรภัทรเงียบ
"แล้วคุณจะทำยังไง" นภาถาม
"ผมจะรอ" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมจะรอจนกว่าคุณจะลบข้อมูลของผมออกจากทุกคน"
"แล้วคุณจะทำยังไงต่อ"
"ผมจะเริ่มใหม่" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมจะหาคนใหม่ ผมจะใส่ตัวเองลงในคนใหม่"
"คุณทำไม่ได้"
"ผมทำได้" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมเป็นพระเจ้า ผมทำได้ทุกอย่าง"
นภามอง ผอ.ธีรภัทร
"คุณไม่ใช่พระเจ้า" นภาตอบ "คุณเป็นคนป่วย คุณเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ"
"ผมไม่ต้องการความช่วยเหลือ"
"คุณต้องการ" นภาตอบ "ทุกคนต้องการความช่วยเหลือ"
ผอ.ธีรภัทรร้องไห้
"ผมขอโทษ" ผอ.ธีรภัทรพูด "ผมขอโทษที่ผมฆ่าคน"
"ฉันรับคำขอโทษของคุณ" นภาตอบ "แต่ฉันจะไม่ลืม"
"ผมไม่อยากให้คุณลืม" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมอยากให้คุณจำไว้ว่าผมทำผิด"
"แล้วคุณจะทำยังไง"
"ผมจะรักษา" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมจะรักษาโรค ผมจะใช้ชีวิตที่เหลือทำความดี"
"ทำความดียังไง"
"ผมจะช่วยคนที่ป่วย" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมจะบอกเล่าเรื่องราวของผม เพื่อให้คนที่ป่วยเหมือนผมไม่ฆ่าคน"
"คุณสัญญา"
"ผมสัญญา" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมสัญญาว่าผมจะไม่ฆ่าคนอีก"
นภามอง ผอ.ธีรภัทร
"ฉันเชื่อคุณ" นภาพูด "ฉันเชื่อว่าคุณเปลี่ยนแปลงได้"
"ขอบคุณ" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
นภากลับมาที่ร้านกาแฟ
เมฆาปรากฏตัว
"นภา" เมฆาพูด "คุณให้โอกาส ผอ.ธีรภัทร"
"ฉันให้" นภาตอบ
"คุณเชื่อเขาไหม"
"ฉันเชื่อ" นภาตอบ "ฉันเชื่อว่าคนเปลี่ยนแปลงได้"
"แล้วถ้าเขาไม่เปลี่ยน"
"ถ้าเขาไม่เปลี่ยน" นภาตอบ "เราจับเขาได้อีก"
เมฆายิ้ม
"นภา" เมฆาพูด "คุณเป็นคนที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอ"
"คุณเจอคนไม่กี่คนนะ" นภาตอบ
"แต่คุณเป็นคนที่ดีที่สุด" เมฆาตอบ
วันถัดไป
ARIN ลบข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทรออกจากคนที่เหลือทั้งหมด
"ARIN" นภาถาม "คุณลบข้อมูลได้กี่คนแล้ว"
"348 คน" ARIN ตอบ "ครบทุกคน"
"ครบทุกคน" นภาตกใจ "จริงเหรอ"
"จริง" ARIN ตอบ "ผมลบข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทรออกจากทุกคนแล้ว"
"แล้วคนที่กลับมา"
"พวกเขาจำตัวเองได้แล้ว" ARIN ตอบ "พวกเขาจำครอบครัวได้ พวกเขาจำทุกอย่างได้"
"แล้ว ผอ.ธีรภัทร"
"เขาไม่มีอำนาจเหนือพวกเขาแล้ว" ARIN ตอบ "เขาไม่สามารถสั่งพวกเขาได้อีก"
"ดี" นภาตอบ "เราทำสำเร็จแล้ว"
คืนนั้น นภากลับมาที่ร้านกาแฟ
เมฆาปรากฏตัว
"นภา" เมฆาพูด "เราทำสำเร็จแล้ว"
"เราทำสำเร็จ" นภาตอบ "เราช่วยคน 348 คน"
"แต่ยังมีงานอีกมาก"
"ฉันรู้" นภาตอบ "เราต้องดูแลคนที่กลับมา เราต้องให้พวกเขาใช้ชีวิตใหม่"
"แล้วคุณ"
"ฉันจะพัก" นภาตอบ "ฉันจะพักสักครู่"
"คุณสมควรได้พัก" เมฆาตอบ "คุณทำงานหนักมาก"
"ขอบคุณ" นภาพูด
"ไม่ต้องขอบคุณ" เมฆาตอบ "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"
โทรศัพท์ดัง
"ดร.นภา" เสียงปลายสาย "ผมชื่อ สมศักดิ์ ผมเป็นตำรวจ"
"ครับ"
"ผมต้องการบอกคุณว่า" สมศักดิ์ตอบ "ผอ.ธีรภัทรเสียชีวิตแล้ว"
นภาตกใจ
"เขาเสียชีวิต"
"เขาเสียชีวิตเมื่อ 30 นาทีก่อน" สมศักดิ์ตอบ "เขาฆ่าตัวเองในคุก"
"เขาฆ่าตัวเอง"
"ใช่" สมศักดิ์ตอบ "เขาทิ้งจดหมายไว้ จดหมายเขียนว่าเขาขอโทษที่เขาฆ่าคน แล้วเขาก็ฆ่าตัวเอง"
นภาวางสาย
"เมฆา" นภาพูด "ผอ.ธีรภัทรเสียชีวิตแล้ว"
เมฆาเงียบ
"เขาฆ่าตัวเอง"
"เขาฆ่าตัวเอง" นภาตอบ "เขาเสียใจ เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่"
"แล้วเรา"
"เราจะทำงานต่อ" นภาตอบ "เราจะดูแลคนที่กลับมา เราจะทำให้พวกเขามีความสุข"
ตอนที่ 19 จบ
- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]
- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)
- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]]