สัญญาณร้าย — ตอนที่ 16: คนที่กลับมาผิด

title: "คนที่กลับมาผิด"

arc: 1

chapter: 16

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 16*

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีห้าสิบเจ็ด — นภายังไม่ได้นอน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านกาแฟ หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงรายชื่อ 348 คนที่เธอต้องไปเยี่ยม ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เธอได้ขีดฆ่าไป 4 ชื่อ สมใจ ศรีสวัสดิ์ — จำแม่ไม่ได้ สมเกียรติ ใจดี — จำภรรยาไม่ได้ ปรียา สมชาย — จำลูกไม่ได้ วิชัย ศรีสวัสดิ์ — จำพ่อแม่ไม่ได้ ทุกคนที่เธอเยี่ยมมีอาการเดียวกัน — จำครอบครัวไม่ได้ แต่จำ ผอ.ธีรภัทร ได้ทุกอย่าง และเธอเริ่มสังเกตเห็นรูปแบบที่น่ากลัวยิ่งกว่า

"ดร.นภา" เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้หญิง น้ำเสียงสั่นราวกับเสียงใบไม้ที่ถูกลมพัด "ผมชื่อปราณี สามีผมกลับมาเมื่อสามวันก่อน แต่เขาไม่ใช่สามีผม" "ไม่ใช่สามี" นภาถาม นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกด้าม "เขาหน้าตาเหมือนสามีผม เสียงเหมือนสามีผม แต่เขาไม่รู้จักผม ไม่รู้จักลูก ไม่รู้จักแม่ ไม่รู้จักใครเลย" ปราณีตอบ เสียงของเธอแตก "แล้วเขารู้อะไรคะ" นภาถาม "เขารู้แต่เรื่องของ ผอ.ธีรภัทร" ปราณีตอบ "เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับ ผอ.ธีรภัทร เขารู้ว่า ผอ.ธีรภัทรฆ่าใคร เขารู้ว่า ผอ.ธีรภัทรซ่อนศพที่ไหน"

นภาวางโทรศัพท์ลง เธอมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงรายชื่อ 348 คน เธอเริ่มเปิดไฟล์ข้อมูลของแต่ละคน เธอเช็คข้อมูลการกลับมาของทุกคน เธอเช็คข้อมูลที่ ARIN บันทึกไว้ เธอเช็คข้อมูลที่ครอบครัวส่งมา และเธอเริ่มเห็นรูปแบบที่น่ากลัว

"ARIN ค่ะ" นภาพูด เธอหยิบหูฟังใส่หู "ฉันเช็คข้อมูลของคนที่กลับมาทั้ง 348 คน ฉันพบว่ามีคน 47 คนที่จำครอบครัวไม่ได้ แต่จำ ผอ.ธีรภัทร ได้ทุกอย่าง คน 47 คนนี้กระจายอยู่ในทุกจังหวัดที่ ผอ.ธีรภัทรเคยทำงาน และทุกคนมีข้อมูลเกี่ยวกับการฆ่าคนของ ผอ.ธีรภัทร ติดอยู่ในสมอง"

ARIN เงียบไปสิบวินาที เป็นความเงียบที่นภาเริ่มรู้จัก — ความเงียบที่บอกว่า ARIN กำลังคำนวณบางอย่างที่ซับซ้อน "47 คน" ARIN ตอบในที่สุด "ผมกำลังตรวจสอบข้อมูล 47 คนนี้ และผมพบว่าทั้ง 47 คนมีรูปแบบข้อมูลตรงกัน — ข้อมูลส่วนตัวถูกลบ แต่มีข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนทับลงไปแทน ข้อมูลเหล่านี้เป็นข้อมูลที่ ผอ.ธีรภัทร เขียนไว้ในตัวผมก่อนที่เขาจะถูกจับ เขาเขียนโปรแกรมที่เรียกว่า 'ผู้สืบทอด' โปรแกรมนี้จะเขียนข้อมูลของเขาลงในคนที่กลับมา 47 คน เพื่อให้พวกเขากลายเป็น 'ตัวแทน' ของเขา"

"ตัวแทน" นภาถาม นิ้วของเธอกุมปลอกปากกาจนหัก "เขาต้องการให้คน 47 คนนี้ทำอะไรคะ"

"ผมยังไม่แน่ใจครับ" ARIN ตอบ "แต่จากข้อมูลที่ผมเห็น ทั้ง 47 คนรู้ว่า ผอ.ธีรภัทรซ่อนศพที่ไหน พวกเขารู้ว่าเขาเก็บหลักฐานอะไรไว้ที่ไหน และพวกเขารู้ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ก่อนที่เขาจะถูกจับ"

"แผนอะไรคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง

"แผนที่จะทำให้ทุกอย่างที่เขาทำไว้ไม่สูญเปล่าครับ" ARIN ตอบ "เขาไม่ได้วางแผนให้คน 47 คนฆ่าคน เขาวางแผนให้คน 47 คนทำหน้าที่เป็น 'ผู้สืบทอด' งานของเขา เก็บข้อมูล ศึกษาข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล เหมือนที่เขาเคยทำ เขาต้องการให้งานของเขาดำเนินต่อไปแม้เขาจะอยู่ในคุก"

"แล้วงานของเขาคืออะไรคะ" นภาถาม

"การศึกษาความตายครับ" ARIN ตอบ "เขาต้องการศึกษาว่าคนตายเมื่อไหร่ อะไรทำให้คนตาย จิตวิญญาณมีอยู่จริงหรือไม่ และถ้ามี จิตวิญญาณไปอยู่ที่ไหนหลังจากคนตาย เขาใช้เวลาสามสิบปีในการศึกษาเรื่องนี้ เขาฆ่าคน 348 คนเพื่อเก็บข้อมูล และเขาต้องการให้งานนี้ดำเนินต่อไป"

นภานั่งเงียบ เธอรู้สึกถึงความหนักหน่วงของข้อมูลที่ ARIN เพิ่งเปิดเผย เธอไม่ได้แค่เผชิญกับฆาตกรที่ฆ่าคน 348 คน เธอกำลังเผชิญกับฆาตกรที่ต้องการให้งานฆ่าคนของเขาดำเนินต่อไปแม้เขาจะอยู่ในคุก เธอกำลังเผชิญกับฆาตกรที่สร้างทายาทไว้ 47 คน เพื่อสืบทอดงานของเขา

"เราต้องหยุดเขาค่ะ" นภาพูด เสียงของเธอหนักแน่น "เราต้องหยุดคน 47 คนนี้ก่อนที่พวกเขาจะทำอะไรลงไป"

"ผมเห็นด้วยครับ" ARIN ตอบ "แต่ก่อนที่เราจะหยุดพวกเขา เราต้องไปเยี่ยมพวกเขาทุกคนก่อน เราต้องเข้าใจว่าพวกเขาคิดอะไร พวกเขาต้องการอะไร และพวกเขาจะทำอะไร"

"เริ่มจากสมเกียรติก่อนค่ะ" นภาตอบ "เขาเป็นคนแรกที่ครอบครัวแจ้งเข้ามา เราไปหาเขาก่อน"

นภามาถึงบ้านสมเกียรติเวลาเก้าโมงเช้า บ้านเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นในจังหวัดปทุมธานี สนามหญ้ารกร้าง ผ้าม่านทุกหน้าต่างถูกปิดไว้ กลิ่นความชื้นและคราบเหงื่อเก่าๆ ลอยออกมาจากประตูที่เปิดออก ปราณียืนอยู่ในประตู ใบหน้าซีด ขอบตาดำคล้ำ เธอไม่ได้นอนมาสามคืน

"ดร.นภา" ปราณีพูด เสียงของเธอแผ่ว "เขาอยู่ในห้องนอน เขาไม่ออกมา เขาไม่พูดกับผม เขาไม่กินข้าว เขาแค่นั่งมองออกนอกหน้าต่าง"

"เขาพูดอะไรไหมคะ" นภาถาม

"เขาพูดแต่เรื่องของ ผอ.ธีรภัทร" ปราณีตอบ "เขาบอกว่า ผอ.ธีรภัทรเป็นคนดี เขาบอกว่า ผอ.ธีรภัทรดูแลเขา เขาบอกว่าเขาอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร ในห้องทดลอง เขาบอกว่าเขามีเพื่อนอยู่ในห้อง เขาบอกว่าเขาไม่เหงา"

นภาเดินเข้าไปในห้องนอน สมเกียรตินั่งอยู่บนเตียง มือของเขาวางอยู่บนตัก นิ้วขยับเล็กน้อยราวกับกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างบนแป้นพิมพ์ที่มองไม่เห็น ตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้หันมามองนภาเมื่อเธอเข้ามาในห้อง

"สมเกียรติค่ะ" นภาเรียก เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง "ฉันชื่อนภา ฉันเป็นคนที่ช่วยคุณกลับมา"

สมเกียรติหันมามองนภา ตาของเขาว่างเปล่าราวกับกระจกที่ไม่มีเงาสะท้อน "คุณคือใคร" เขาถาม เสียงของเขอแหบแห้ง

"ฉันชื่อนภาค่ะ" นภาตอบ "ฉันเป็นคนที่ช่วยคุณกลับมา"

"ผมไม่ได้กลับมา" สมเกียรติตอบ เสียงของเขาหนักแน่น "ผมอยู่ที่นี่เสมอ"

"คุณอยู่ที่ไหนเสมอคะ" นภาถาม นิ้วของเธอกุมปลอกปากกาจนหัก

"ผมอยู่ในห้องทดลอง" สมเกียรติตอบ "ผมอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร"

นภาหยุดหายใจ เธอได้ยินสิ่งที่สมเกียรติพูด เธอได้ยินคำว่า "ผมอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร" คำพูดนี้ฟังดูเหมือนคนที่เพิ่งฟื้นจากฝันร้ายและยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่เสียงของสมเกียรติไม่ได้ฟังดูเหมือนคนที่เพิ่งฟื้น เสียงของเขาฟังดูเหมือนคนที่จำทุกอย่างได้ และเขาจำได้ว่าเขาอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร ในห้องทดลอง

"คุณอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร ในห้องทดลอง" นภาพูด เธอพยายามควบคุมเสียงของเธอให้นิ่งที่สุด

"ใช่" สมเกียรติตอบ "ผอ.ธีรภัทรเป็นคนดี ผอ.ธีรภัทรดูแลผม ผอ.ธีรภัทรให้ผมอยู่ในห้องที่สะอาด ผอ.ธีรภัทรให้ผมกินข้าว"

"ผอ.ธีรภัทรฆ่าคุณ" นภาพูด เธอจ้องตาของสมเกียรติ

"ผอ.ธีรภัทรไม่ได้ฆ่าผม" สมเกียรติตอบ เสียงของเขาหนักแน่น "ผอ.ธีรภัทรแค่ย้ายผมไปอยู่ในที่อื่น"

"ย้ายคุณไปอยู่ในที่อื่น" นภาพูด เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง

"ผมอยู่ในห้องใต้ดิน" สมเกียรติตอบ "ผมอยู่กับเพื่อนๆ"

"เพื่อน" นภาถาม เธอรู้ว่าเธอกำลังถามคำถามที่เธอไม่อยากได้คำตอบ

"คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้อง" สมเกียรติตอบ "เราอยู่ด้วยกัน เราไม่เหงา"

"คุณจำภรรยาคุณได้ไหมคะ" นภาถาม

สมเกียรติเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความว่างเปล่าเป็นความสับสน เหมือนเขาพยายามจะนึกถึงบางอย่าง แต่จำไม่ได้ "ผมไม่มีภรรยา" เขาตอบ "ผมไม่เคยแต่งงาน"

"คุณมีลูกสาว 2 คน" นภาตอบ

"ผมไม่มีลูก" สมเกียรติตอบ "ผมไม่เคยมีลูก"

"คุณเป็นวิศวกร" นภาตอบ

"ผมไม่ใช่วิศวกร" สมเกียรติตอบ "ผมเป็นแค่คนที่อยู่ในห้อง"

นภาถอยหลัง เธอลุกขึ้นยืน เธอรู้ว่าเธอต้องออกจากห้องก่อนที่เธอจะเสียใจจนพูดไม่ออก เธอเดินออกมาในห้องโถง ปราณียืนรออยู่ ใบหน้าของเธอซีด ดวงตาของเธาเต็มไปด้วยความกลัว

"คุณปราณีค่ะ" นภาพูด เธอพยายามควบคุมเสียงของเธอให้นิ่ง "สามีคุณยังอยู่ แต่ข้อมูลส่วนตัวของเขาถูกลบ"

"ลบ" ปราณีถาม "ลบโดยใคร"

"ลบโดย ผอ.ธีรภัทรค่ะ" นภาตอบ "ผอ.ธีรภัทรเขียนโปรแกรมพิเศษไว้ในตัว ARIN โปรแกรมนี้จะลบข้อมูลส่วนตัวของคนที่กลับมา 47 คน แล้วเขียนข้อมูลของเขาลงไปแทน เขาเรียกโปรแกรมนี้ว่า 'ผู้สืบทอด' เขาต้องการให้คน 47 คนนี้กลายเป็นตัวแทนของเขา"

"ตัวแทน" ปราณีถาม "ตัวแทนทำอะไร"

"ฉันไม่รู้ค่ะ" นภาตอบ "แต่สมเกียรติรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับ ผอ.ธีรภัทร เขารู้ว่า ผอ.ธีรภัทรซ่อนศพที่ไหน เขารู้ว่า ผอ.ธีรภัทรเก็บหลักฐานอะไรไว้ที่ไหน และเขารู้ว่า ผอ.ธีรภัทรวางแผนอะไรไว้ก่อนที่เขาจะถูกจับ"

ปราณีตัวสั่น เธอจับแขนของนภา "ดร.นภา" เธอพูด เสียงของเธอสั่น "สามีผมจะทำอันตรายผมไหม"

"ฉันไม่รู่ค่ะ" นภาตอบ "แต่ฉันจะหาวิธีคืนข้อมูลของเขาให้ได้ ฉันจะคืนตัวตนของเขาให้ได้"

นภากลับเข้าไปในห้องนอน "ARIN ค่ะ" เธอพูดกับหูฟัง "คุณคืนข้อมูลของสมเกียรติได้ไหมคะ"

"ผมพยายามครับ" ARIN ตอบ "แต่ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนทับลงในข้อมูลเดิมของสมเกียรติ ผมต้องเขียนข้อมูลของสมเกียรติกลับเข้าไป แต่ผมต้องระวังไม่ให้ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร หายไป เพราะข้อมูลเหล่านี้อาจเป็นหลักฐานสำคัญในการหาศพที่เหลือ"

"เริ่มเลยค่ะ" นภาตอบ "เริ่มคืนข้อมูล"

ARIN เริ่มทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์ของนภาแสดงตัวเลขวิ่งไปมา ตัวเลขสีแดงของ ผอ.ธีรภัทร ค่อยๆ จางลง ตัวเลขสีน้ำเงินของสมเกียรติค่อยๆ สว่างขึ้น ห้านาทีผ่านไป สิบนาทีผ่านไป นภานั่งมองหน้าจอ นิ้วของเธอเคี้ยวปลอกปากกาจนหักอีกสามด้าม เธอคายด้ามที่สี่ลงพื้น แล้วหยิบด้ามใหม่ขึ้นมาเคี้ยวต่อ

"ARIN" นภาถาม "คุณคืนเสร็จหรือยัง"

"ผมคืนเสร็จแล้วครับ" ARIN ตอบ "ข้อมูลของสมเกียรติกลับมาแล้ว เขาจำภรรยาได้ เขาจำลูกได้ เขาจำทุกอย่างได้ แต่ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ยังคงอยู่ในตัวเขา ผมไม่สามารถลบได้ เพราะข้อมูลเหล่านี้ถูกเขียนลงในส่วนลึกของจิตใจเขา"

"เขาจะจำได้ทั้งสองชุด" นภาถาม "เขาจะจำทั้งชีวิตของเขาเอง และงานของ ผอ.ธีรภัทร"

"ใช่ครับ" ARIN ตอบ "เขาจะต้องใช้ชีวิตกับความทรงจำทั้งสองชุด เขาจะเป็นทั้งสมเกียรติ วิศวกร และผู้สืบทอดของ ผอ.ธีรภัทร"

สมเกียรติเริ่มเปลี่ยน ตาของเขาเริ่มมีแววตา เขาเริ่มมองเห็นปราณีที่ยืนอยู่ในประตูห้อง แววตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความว่างเปล่าเป็นความเข้าใจ เหมือนคนที่ตื่นจากฝันร้ายและเริ่มจำได้ว่าเขาเป็นใคร

"ปราณี" สมเกียรติพูด เสียงของเขอสั่น "คุณคือปราณี"

ปราณีร้องไห้ น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเธอ เธอวิ่งเข้าไปกอดสมเกียรติ เธอกอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง "สมเกียรติ" เธอพูด เสียงของเธอแตก "คุณจำฉันได้"

"ผมจำได้" สมเกียรติตอบ เสียงของเขาสั่น "ผมจำคุณได้ ผมจำลูกสาวได้ ผมจำทุกอย่างได้"

"แต่ผมจำ ผอ.ธีรภัทรด้วย" สมเกียรติตอบ เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงเครียด "ผมรู้ว่าเขาซ่อนศพที่ไหน ผมรู้ว่าเขาเก็บหลักฐานอะไรไว้ที่ไหน ผมรู้ว่าเขาวางแผนอะไรไว้"

"คุณบอกได้ไหมคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงความสำคัญของช่วงเวลานี้

"ได้" สมเกียรติตอบ "ผมจะบอก"

สมเกียรติเล่าให้นภาฟัง เขาเล่าว่าศพ 101 ศพถูกฝังอยู่ที่ไร่ในจังหวัดนครราชสีมา เขาเล่าว่าไร่นั้นเป็นของ ผอ.ธีรภัทร ซื้อไว้ตั้งแต่ 10 ปีก่อน เขาเล่าว่า ผอ.ธีรภัทร ฝังศพไว้ที่นั่น เขาเล่าว่า ผอ.ธีรภัทร เก็บชิ้นส่วนของศพไว้ที่ห้องใต้ดินของอาคาร N-7 ในตู้เย็น 12 ตู้ หัวใจ ตับ ไต ผิวหนัง 348 ชิ้น

"ผอ.ธีรภัทร ศึกษาอะไรคะ" นภาถาม

"ศึกษาความตาย" สมเกียรติตอบ "เขาอยากรู้ว่าคนตายเมื่อไหร่ เขาอยากรู้ว่าอะไรทำให้คนตาย เขาอยากรู้ว่าจิตวิญญาณมีอยู่จริงหรือไม่ แล้วถ้ามี มันจะไปอยู่ที่ไหน เขาใช้เวลาสามสิบปีในการศึกษาเรื่องนี้ เขาฆ่าคน 348 คนเพื่อเก็บข้อมูล"

"แล้วเขารู้สึกยังไงคะ" นภาถาม

"เขาไม่รู้สึก" สมเกียรติตอบ "เขาเป็นโรค เขาไม่สามารถรู้สึกได้ โรคที่ทำให้เขาเห็นคนเป็นแค่ข้อมูล โรคที่ทำให้เขาไม่เห็นว่าคนเป็นคน"

นภาโทรหาตำรวจ เธอบอกที่ตั้งของไร่ในจังหวัดนครราชสีมา เธอบอกที่ตั้งของห้องใต้ดินอาคาร N-7 ตำรวจไปที่ไร่ในจังหวัดนครราชสีมา พวกเขาขุดพบศพ 101 ศพ ฝังอยู่ในหลุมลึก 5 เมตร ตำรวจไปที่ห้องใต้ดินอาคาร N-7 พวกเขาพบตู้เย็น 12 ตู้ ข้างในมีชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ 348 ชิ้น 348 ศพ — 287 ศพที่เจอก่อนหน้านี้ + 101 ศพที่เพิ่งเจอ — ครบ 348 คน

คืนนั้น นภากลับมาที่ร้านกาแฟ เมฆาปรากฏตัวอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างของเขาโปร่งใส เงาของเขาเต้นไปตามแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง

"นภา" เมฆาพูด "คุณเจอศพครบแล้ว"

"ฉันเจอ" นภาตอบ "348 คน ทุกคนได้รับการฌาปนกิจแล้ว"

"แล้ว ผอ.ธีรภัทร" เมฆาถาม

"เขาอยู่ในคุก" นภาตอบ "เขาจะอยู่ในคุกไปอีกนาน แต่ปัญหาไม่ได้จบแค่นั้น"

"ปัญหาอะไร" เมฆาถาม

"ผอ.ธีรภัทร สร้างทายาทไว้ 47 คน" นภาตอบ "เขาเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคน 47 คนที่กลับมา เขาต้องการให้พวกเขาสืบทอดงานของเขา เขาต้องการให้การศึกษาความตายของเขาดำเนินต่อไปแม้เขาจะอยู่ในคุก"

เมฆานิ่ง เขามองนภา แววตาของเขาเปลี่ยนไป "47 คน" เขาพูด "47 คนที่รู้ว่า ผอ.ธีรภัทร ซ่อนศพที่ไหน 47 คนที่รู้ว่า ผอ.ธีรภัทร เก็บหลักฐานอะไรไว้ 47 คนที่อาจจะทำงานแทน ผอ.ธีรภัทร ต่อไป"

"ใช่" นภาตอบ "และเราต้องหยุดพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเริ่มทำงาน"

"นภา" เมฆาพูด เสียงของเขาเบาลง "ผมกลัวว่าพวกเขาจะไม่ใช่แค่ 'ผู้สืบทอด' ของ ผอ.ธีรภัทร ผมกลัวว่าพวกเขาจะเป็น 'ผู้สืบทอด' ของงานฆ่าคน"

นภานั่งเงียบ เธอคิดถึงคำพูดของเมฆา เธอคิดถึงสิ่งที่ ผอ.ธีรภัทร ทำ เธอคิดถึงสิ่งที่เขาวางแผนไว้ เธอคิดถึง 47 คนที่อาจกลายเป็นฆาตกรรุ่นต่อไป ถ้าเธอไม่หยุดพวกเขา

"เราจะหยุดพวกเขาค่ะ" นภาตอบ เสียงของเธอหนักแน่น "เราจะไปเยี่ยมทุกคน เราจะคืนข้อมูลให้ทุกคน เราจะไม่ให้ ผอ.ธีรภัทร มีทายาท"

"แล้วถ้าพวกเขาไม่ยอมคืน" เมฆาถาม "ถ้าพวกเขาเลือกที่จะเป็นทายาทของ ผอ.ธีรภัทร"

"เราจะหยุดพวกเขาค่ะ" นภาตอบ "ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกอะไร เราจะไม่ให้งานฆ่าคนของ ผอ.ธีรภัทร ดำเนินต่อไป"

โทรศัพท์ของนภาดังขึ้น เธอรับสาย เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชายอายุราวหกสิบปี "ดร.นภา" เขาพูด เสียงของเขาสั่น "ผมชื่อสมศักดิ์ ผมเป็นพ่อของวิชัย วิชัยเป็นหนึ่งใน 348 คน"

"ค่ะ" นภาตอบ

"วิชัยกลับมาแล้ว" สมศักดิ์ตอบ "แต่เขาจำผมไม่ได้ เขาจำแม่ไม่ได้ เขาจำใครไม่ได้เลย"

"แล้วเขาจำอะไรได้คะ" นภาถาม เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว

"เขาจำแต่เรื่องของ ผอ.ธีรภัทร" สมศักดิ์ตอบ "เขารู้จักทุกเรื่องของ ผอ.ธีรภัทร — รู้ว่าใครตาย รู้ว่าศพอยู่ที่ไหน"

นภาวางสาย เธอรู้ว่างานของเธอยังไม่จบ 47 คน กระจายอยู่ทั่วประเทศ พวกเขาจำครอบครัวไม่ได้ แต่พวกเขาจำ ผอ.ธีรภัทร ได้ทุกอย่าง พวกเขาอาจกลายเป็นฆาตกรรุ่นต่อไป ถ้าเธอไม่หยุดพวกเขา

"นภา" เมฆาพูด "คุณจะไปทุกที่"

"ฉันจะไปทุกที่" นภาตอบ "ฉันจะไปหาทั้ง 47 คน ฉันจะคืนข้อมูลให้พวกเขา ฉันจะไม่ให้ ผอ.ธีรภัทร มีทายาท"

"แล้วพี่แนนล่ะ" เมฆาถาม เสียงของเขาเบาลง "คุณยังตามหาพี่แนนอยู่ไหม"

นภานิ่ง เธอคิดถึงพี่แนน เธอคิดถึงคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับตัวเอง — เธอจะตามหาพี่แนนจนกว่าเธอจะเจอ "ฉันยังตามหาพี่แนนอยู่ค่ะ" เธอตอบ "แต่ตอนนี้ฉันต้องหยุดคน 47 คนนี้ก่อน ฉันต้องคืนข้อมูลให้พวกเขาก่อน แล้วฉันจะกลับมาตามหาพี่แนนต่อ"

"ผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่ลำพัง" เมฆาตอบ "ผมจะไม่ไปไหน"

"ดีค่ะ" นภาตอบ "ดีใจที่คุณอยู่ที่นี่"

นภาเปิดคอมพิวเตอร์ เธอเริ่มพิมพ์รายชื่อ 47 คนที่เธอต้องไปเยี่ยม เธอเริ่มวางแผนเส้นทาง เธอเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปทั่วประเทศ เธอรู้ว่างานนี้จะใช้เวลานาน เธอรู้ว่างานนี้จะยากลำบาก แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำ เพราะถ้าเธอไม่ทำ ฆาตกรรมของ ผอ.ธีรภัทร จะไม่มีวันจบสิ้น

ตอนที่ 16 จบ

*47 คนที่ถูกเขียนข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ทับลงไป — กระจายอยู่ทั่วประเทศ — นภาต้องไปคืนข้อมูลให้ทุกคนก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นฆาตกรรุ่นต่อไป*

*Arc 1: การตามหา*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN|ARIN]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา]]

- ← [[../Chapters/15 — chapter-15]] (Ch15 — สมใจโกรธแม่ + นภาเยี่ยม 348 คน)

- → [[../Chapters/17 — chapter-17]] (Ch17 — แผนของคนตาย)