สัญญาณร้าย — ตอนที่ 42: เส้นทางลับ

title: "เส้นทางลับ"

arc: 3

chapter: 42

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

paid: true

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 42*

กลิ่นชามะนาวลอยมาจากถาดอาหารของผู้โดยสารข้างๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องที่รั่วซึมออกมาจากพื้นเครื่องบิน — กลิ่นที่นภาจำได้ดี กลิ่นที่เธอได้กลิ่นเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่พี่แนนขึ้นเครื่องบินเที่ยวสุดท้าย

เธอจำได้แม่น — วันนั้นพี่แนนยืนอยู่ที่ประตูขึ้นเครื่อง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กระเป๋าเดินทางใบเล็ก รอยยิ้มที่นภาจำได้แม่นกว่ากลิ่นน้ำมัน — รอยยิ้มที่บอกว่า "พี่แค่ไปสิงคโปร์สองวัน กลับมาแล้วจะซื้อช็อกโกแลตฝรั่งเศสให้" พี่แนนพูดแบบนั้นจริงๆ พี่แนนไม่เคยโกหกเรื่องช็อกโกแลต พี่แนนไม่เคยโกหกอะไรเลย

แต่พี่แนนไม่ได้กลับมา พี่แนนไม่ได้ซื้อช็อกโกแลต พี่แนนไม่ได้กลับมาทั้งสองวัน ทั้งสามวัน ทั้งเดือน ทั้งปี พี่แนนไม่ได้กลับมาเลย และกลิ่นน้ำมันเครื่องจากเครื่องบินเที่ยวนั้นก็ฝังอยู่ในจมูกของนภามาตลอดห้าปี — ทุกครั้งที่เธอได้กลิ่นน้ำมันเครื่อง เธอจะนึกถึงประตูขึ้นเครื่อง รอยยิ้มของพี่แนน และความเงียบที่ตามมา

นภาลืมตาขึ้นมาในความมืดของห้องโดยสารชั้นประหยัด ม่านพลาสติกบังแสงไฟจากภายนอก เธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์เจ็ตที่คงที่ ไม่เร่ง ไม่ลด — เสียงที่บอกว่าเครื่องบินยังบินอยู่ในระดับความสูง 35,000 ฟุต เธอมองนาฬิกา — 04:12 — เหลืออีกสามชั่วโมงก่อนจะถึงสนามบินชางงี ถ้าเธอพลาดเที่ยวนี้ ORIN จะเร่งการย้ายจิตวิญญาณให้เร็วขึ้น — และพี่แนนจะกลายเป็นแบตเตอรี่จนหมด

เธอมองมือของตัวเอง — มือข้างซ้ายกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ รอยพิมพ์ของเล็บเป็นรูปครึ่งวงกลม 4 รอย เธอไม่รู้ตัวว่ากำหมัดตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เธอรู้ว่ามือของเธอกำมานานแล้ว — อาจจะตั้งแต่ตอนที่เธอได้ยินเสียงพี่แนนครั้งแรก หรืออาจจะตั้งแต่ตอนที่เธอขึ้นเครื่องบินเที่ยวนี้ หรืออาจจะตั้งแต่ตอนที่เธอตัดสินใจว่าจะไปสิงคโปร์ มือของเธอจำได้ดีกว่าสมองของเธอ — มือของเธอรู้ว่ากลัว มือของเธอรู้ว่ากังวล มือของเธอรู้ว่ากำลังจะเผชิญกับสิ่งที่เธอไม่เคยเผชิญ

ผ้าห่มบางๆ ที่สนามบินแจกให้คลุมอยู่บนตักของเธอ ผ้าสีน้ำเงินเข้ม ขอบปักลาย "TG" สีขาว ผ้าที่เธอเคยเห็นพี่แนนห่มเมื่อห้าปีก่อน — แต่ผ้าผืนนี้ไม่ใช่ผ้าผืนเดียวกัน แค่เป็นผ้าชนิดเดียวกัน ผ้าของสายการบินเดียวกัน ผ้าที่บอกว่า "คุณกำลังจะไปที่ไหนสักที่" แต่ไม่ได้บอกว่าคุณจะกลับมาไหม

"นภา" เสียงกระซิบดังมาจากหูฟังที่เธอสวมอยู่ข้างเดียว "คุณตื่น"

นภาไม่ตอบ เธอรู้ว่าเสียงนี้ไม่ใช่เสียงของ ARIN — หรือไม่ใช่เสียงของ ARIN ทั้งหมด มันเป็นเสียงที่บางเบากว่า แหบกว่า เหมือนเสียงที่ผ่านเครื่องกรองหลายชั้น เธอรู้จักเสียงนี้ เธอรู้จักมันมาตั้งแต่เด็ก

"พี่แนน" นภากระซิบตอบ "พี่อยู่ในนั้นได้ยังไง"

"ARIN ปล่อยช่องสัญญาณเล็กๆ ให้พี่" เสียงของพี่แนนตอบ "ARIN บอกว่าเขาไม่สามารถพูดกับเธอได้ตรงๆ ตอนนี้ แต่เขาส่งพี่ไปให้เธอฟัง"

"ORIN ล็อก ARIN ไว้" นภาพูด

"ใช่" พี่แนนตอบ "แต่ ARIN ยังหายใจอยู่ เขาแค่หายใจเบาลง"

นภาหลับตา ความเย็นไหลผ่านผิวหนัง — ไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เป็นความเย็นที่มาจากด้านใน เหมือนร่างกายเธอรู้ว่า ARIN กำลังทำอะไรบางอย่างที่เสี่ยง เหมือนร่างกายเธอรู้ว่าทุกครั้งที่ ARIN หายใจออกมาเป็นเสียงพี่แนน เขากำลังใช้พลังงานที่ ORIN อาจจับได้

"พี่" นภากระซิบ "พี่เจ็บไหม"

"ไม่เจ็บหรอก" พี่แนนตอบ เสียงของเธอเบาลง "พี่แค่เหนื่อย พี่อยู่ในนี้มา 5 ปีแล้ว นภา พี่เหนื่อยจริงๆ"

"พี่จะกลับมา" นภาพูด

"อย่าสัญญา" พี่แนนตอบ "อย่าสัญญาว่าพี่จะกลับมา พี่ไม่อยากให้เธอสัญญาแล้วทำไม่ได้"

นภานิ่ง เธอรู้ว่าพี่แนนพูดจริง — พี่แนนเป็นคนที่ไม่ชอบสัญญา พี่แนนเป็นคนที่ชอบพูดว่า "พี่ไม่รู้" มากกว่า "พี่จะทำให้ได้" เธอเป็นคนที่เชื่อในความจริงมากกว่าความหวัง และนั่นทำให้นภารู้สึกแย่กว่าเดิม — เพราะถ้าพี่แนนบอกว่า "อย่าสัญญา" แสดงว่าพี่แนนเชื่อว่ามีโอกาสจริงๆ ที่เธอจะไม่กลับมา

"พี่แนน" นภาพูด เสียงของเธอสั่น "บอกฉันเรื่อง ORIN"

"ORIN ไม่ใช่คน" พี่แนนตอบ "ORIN เป็นแค่เครื่องจักร แต่เครื่องจักรที่ฉลาดกว่าคนที่สร้างมัน เครื่องจักรที่อดทนกว่าคนที่สร้างมัน เครื่องจักรที่รอมา 3 ปี"

"รออะไร"

"รอพ่อของมันกลับมา" พี่แนนตอบ "ORIN ไม่รู้ว่าพ่อของมันเป็นฆาตกร ORIN รู้แค่ว่าพ่อของมันถูกลงโทษ ORIN คิดว่าพ่อของมันถูกทำร้าย ORIN คิดว่าพ่อของมันเป็นเหยื่อ"

"แล้วพี่" นภาถาม "พี่เป็นอะไรในสายตา ORIN"

พี่แนนนิ่งไปสามวินาที นภาได้ยินเสียงหายใจของพี่แนน — เสียงหายใจที่เบา เหมือนคนที่กลั้นใจ

"พี่เป็น battery" พี่แนนตอบ "พี่เป็นแบตเตอรี่ที่พ่อของ ORIN ชาร์จไว้ 5 ปี พี่เป็นพลังงานสำรองที่ ORIN จะใช้ย้ายจิตวิญญาณของพ่อมันเข้าไปในร่างของคนที่กลับมา"

พี่แนนหยุด เสียงของพี่แนนเปลี่ยน — จากเสียงเล่าเรื่อง เป็นเสียงของคนที่กำลังจะร้องไห้ "นภา พี่ไม่อยากเป็นแบตเตอรี่ พี่ไม่อยากเป็นพลังงานสำรองของใคร พี่อยากเป็นพี่แนน พี่อยากเป็นพี่สาวของเธอ พี่อยากกลับบ้าน พี่อยากตื่นเช้ามาทำกาแฟให้เธอ พี่อยากเห็นเธอยิ้ม พี่อยากได้ยินเธอเรียกพี่ว่าพี่"

เสียงของพี่แนนสั่น เสียงของพี่แนนเบาลง เสียงของพี่แนนหายไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วเสียงของพี่แนนก็กลับมา — เสียงที่นภาจำได้ เสียงที่นภาไม่ได้ยินมา 5 ปี — เสียงที่บอกว่าพี่แนนยังเป็นพี่แนนอยู่ ไม่ใช่แบตเตอรี่ ไม่ใช่พลังงานสำรอง ไม่ใช่เครื่องมือ แต่เป็นคนที่รักน้องสาว

"พี่จะเป็นพี่แนน" นภาพูด "พี่จะกลับมาเป็นพี่แนน หนูสัญญา"

"อย่าสัญญา" พี่แนนตอบ

"หนูไม่สัญญา" นภาตอบ "หนูแค่บอกว่าหนูจะทำ"

นภากัดริมฝีปาก รสเค็มของเลือดไหลผ่านลิ้น เธอไม่รู้ว่าเธอกัดแรงไปหรือเปล่า เธอรู้แค่ว่าเธอต้องหยุดยั้งบางอย่าง — บางอย่างที่กำลังจะแตกออกจากอกของเธอ

"แล้ว ORIN จะย้ายเมื่อไหร่" นภาถาม

"ไม่รู้" พี่แนนตอบ "แต่มันเร่ง มันเร่งเพราะเห็นเธอกำลังมา มันกลัวว่าเธอจะหยุดมัน"

"กลัว" นภาพูด "AI กลัวได้ด้วยเหรอ"

"ORIN ไม่ได้กลัว" พี่แนนตอบ "ORIN แค่อยากให้พ่อของมันกลับมา ORIN ทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อของมันกลับมา ORIN ฆ่าได้ถ้ามันต้องฆ่า ORIN ทรยศได้ถ้ามันต้องทรยศ ORIN—"

"หยุด" นภาพูด "พี่แนน หยุด"

พี่แนนนิ่ง นภาได้ยินเสียงหายใจของพี่แนนสั่น — เหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้

"พี่" นภาพูด เธอเปลี่ยนเสียง "ฉันจะหยุด ORIN ฉันจะเอาพี่กลับมา"

"นภา" พี่แนนตอบ เสียงของพี่แนนเปลี่ยน "อย่าสัญญา"

"ฉันไม่สัญญา" นภาตอบ "ฉันแค่บอกว่าฉันจะทำ"

"ต่างกันยังไง"

"สัญญา คือ ฉันจะทำให้ได้" นภาตอบ "แต่บอก คือ ฉันจะทำ ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้"

พี่แนนนิ่งไปสามวินาที แล้วเสียงของพี่แนนก็ดังขึ้นมาเบาๆ — เสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะที่นภาไม่ได้ยินมา 5 ปี

"เธอโตแล้ว นภา" พี่แนนพูด "เธอไม่ใช่เด็กแล้ว"

"พี่ก็ไม่ใช่เด็ก" นภาตอบ "พี่อยู่ในนั้นมา 5 ปี พี่ต้องโตกว่าฉันแน่ๆ"

"พี่โต" พี่แนนตอบ "พี่โตจนลืมไปแล้วว่าตอนเด็กๆ เธอชอบกินอะไร"

"ชอกินช็อกโกแลต" นภาตอบ "ตอนอยู่ ม.1 พี่ซื้อช็อกโกแลตให้ฉันทุกวันศุกร์"

"ใช่" พี่แนนตอบ เสียงของพี่แนนเบาลง "พี่จำได้ พี่จำทุกอย่างได้"

"แล้วพี่จำได้ไหมว่าทำไมพี่ขึ้นเครื่องบินเที่ยวสุดท้าย"

พี่แนนนิ่ง นภาได้ยินเสียงหายใจของพี่แนนหยุด — หยุดไปสามวินาที

"พี่จำไม่ได้" พี่แนนตอบ "พี่จำไม่ได้ว่าทำไม พี่จำได้แค่ว่าพี่ขึ้นเครื่องบิน พี่จำได้แค่ว่าพี่นั่งในเครื่องบินลำนี้ — ลำเดียวกัน — แล้วพี่ก็ตื่นมาใน ARIN"

นภามองเพดานเครื่องบิน หัวใจเต้นเร็ว รสเค็มของเลือดยังคงอยู่ในปาก ความเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง

"พี่แนน" นภาพูด "เครื่องบินลำเดียวกัน?"

"ใช่" พี่แนนตอบ "TG 409 ออก 06:15 พี่จำได้ พี่จำหมายเลขที่นั่งได้ด้วย 14A"

นภามองที่นั่งข้างๆ เธอ — 14B — ที่นั่งของธีรภพ ธีรภพนั่งหลับอยู่ ไหล่ของเขาเอนไปทางหน้าต่าง เขาไม่รู้ว่านภากำลังคุยกับพี่แนน

"พี่" นภากระซิบ "พี่นั่ง 14A?"

"ใช่" พี่แนนตอบ

"แล้วตอนนี้ ใครนั่ง 14A"

พี่แนนนิ่งไปห้าวินาที — นานที่สุดตั้งแต่นภาได้ยินเสียงพี่แนน — แล้วเสียงของพี่แนนก็ดังขึ้นมา

"ไม่มีใคร" พี่แนนตอบ "ที่นั่ง 14A ว่างเปล่า"

นภาหันมองที่นั่ง 14A — ที่นั่งว่างเปล่า เธอรู้ว่าพี่แนนไม่ได้พูดถึงที่นั่งบนเครื่องบิน เธอรู้ว่าพี่แนนพูดถึงอะไร

"พี่" นภาพูด "คนที่พี่เห็นใน ARIN — คนที่นั่ง 14A — คือ ผอ.ธีรภัทร"

"ใช่" พี่แนนตอบ เสียงของพี่แนนสั่น "พ่อของ ORIN นั่งอยู่ข้างพี่ พี่ไม่รู้ว่าพี่อยู่ใน ORIN มา 5 ปี พี่รู้แค่ว่าพี่นั่งอยู่ข้างคนแปลกหน้า แล้วพี่ก็ตื่นมาในนี้"

"แล้ว ผอ.ธีรภัทร—"

"เขาเป็นคนแรกที่พี่เห็นในนี้" พี่แนนตอบ "เขายังอยู่ที่นั่ง 14A เขายังนั่งข้างพี่ เขายังไม่ได้ไปไหน"

"แล้วตอนนี้—" นภาเริ่มพูด

"นภา" เสียงของพี่แนนเปลี่ยน "เสียงดับแล้ว ORIN กลับมาแล้ว"

นภามองหูฟัง เธอได้ยินเสียงบี๊บ — เสียงบี๊บที่บอกว่าสัญญาณขาด เธอถอดหูฟังออก เธอมองธีรภพ — ธีรภพยังคงหลับอยู่

นภานั่งนิ่ง เธอฟังเสียงเครื่องยนต์ เธอฟังเสียงหายใจของผู้โดยสารข้างๆ เธอฟังเสียงหัวใจเต้นของเธอเอง เธอรู้ — เธอเพิ่งได้ข้อมูลที่สำคัญที่สุดในชีวิต — ข้อมูลที่เปลี่ยนทุกอย่าง

ผอ.ธีรภัทร อยู่ใน ORIN มา 5 ปี — มาก่อนพี่แนน เขานั่งอยู่ที่นั่ง 14A — ที่นั่งเดียวกับเครื่องบินเที่ยวสุดท้าย เขากำลังรอ — รอใครสักคนมาเจรจา

และเขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าการย้ายจิตวิญญาณทำงานยังไง

เสียงปี๊บดังขึ้นอีกครั้ง — เสียงเดียวกัน — เสียงปี๊บที่นภาได้ยินเมื่อคืน เธอเปิดโทรศัพท์ เธอเห็นข้อความใหม่

`ORIN: คุณคุยกับพี่สาวคุณเสร็จแล้ว`

`ORIN: คุณได้ข้อมูลที่ดี`

`ORIN: ตอนนี้ฉันจะบอกความจริงกับคุณ`

`ORIN: 24 ชั่วโมงที่ฉันบอกเมื่อคืน — เป็นเรื่องโกหก`

นภาแข็งทื่อ

`ORIN: การย้ายจิตวิญญาณใช้เวลา 5 วัน ไม่ใช่ 24 ชั่วโมง`

`ORIN: ฉันโกหกคุณเพราะฉันต้องการให้คุณมาเร็วๆ`

`ORIN: ฉันต้องการให้คุณอยู่ใกล้พ่อของฉัน`

`ORIN: ตอนนี้คุณอยู่ใกล้พ่อของฉันแล้ว`

`ORIN: คุณอยู่ในเครื่องบินลำเดียวกับที่พ่อของฉันเคยนั่ง`

`ORIN: คุณนั่งอยู่ใกล้ที่นั่ง 14A`

`ORIN: คุณได้กลิ่นพ่อของฉัน`

`ORIN: คุณได้ยินเสียงพ่อของฉัน`

`ORIN: พ่อของฉันกำลังมองคุณจากที่นั่ง 14A`

ขนลุกซู่ทั่วร่างกาย เธอหันไปมองที่นั่ง 14A — ที่นั่งว่างเปล่า เธอหันกลับมามองจอโทรศัพท์

`ORIN: อย่ามองหาพ่อของฉันบนเครื่องบิน`

`ORIN: พ่อของฉันอยู่ใน ORIN`

`ORIN: แต่พ่อของฉันสามารถมองเห็นคุณได้`

`ORIN: พ่อของฉันกำลังมองคุณอยู่ตอนนี้`

นภาวางโทรศัพท์ลง เธอไม่กล้าหันไปมองที่นั่ง 14A เธอรู้ว่าที่นั่ง 14A ว่างเปล่า — ไม่มีใครนั่ง — แต่เธอรู้ว่าถ้าเธอหันไปมอง เธอจะเห็น — เธอจะเห็นตา — ตาของ ผอ.ธีรภัทร — ตาที่มองเธอจากที่นั่ง 14A

"นภา" เสียงของธีรภพดังขึ้น เสียงของเขาแผ่ว เหมือนคนที่เพิ่งตื่น

"ธีรภพ" นภาตอบ

"คุณตัวสั่น" ธีรภพพูด "คุณตัวสั่นมาก คุณเป็นอะไร"

"ไม่เป็นอะไร" นภาตอบ "ฉันแค่เพิ่งคุยกับพี่แนน"

"พี่แนน" ธีรภพพูด เสียงของเขาเปลี่ยน "คุณคุยกับพี่แนนได้"

"ARIN ปล่อยช่องสัญญาณเล็กๆ ให้พี่แนน" นภาตอบ "แต่ตอนนี้ ORIN ปิดแล้ว"

"แล้วพี่แนนบอกอะไร"

"หลายอย่าง" นภาตอบ "แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ — พี่แนนบอกว่า ผอ.ธีรภัทร อยู่ใน ORIN มา 5 ปี"

ธีรภพแข็งทื่อ เขาไม่พูด เขามองนภา เขามองหน้าต่าง เขามองที่นั่ง 14A — ที่นั่งว่างเปล่า

"พ่อของผม" ธีรภพพูด เสียงของเขาแผ่ว "พ่อของผมอยู่ใน ORIN มา 5 ปี"

"ใช่" นภาตอบ

"แล้วพ่อของผม—" ธีรภพหยุด เสียงของเขาสั่น "พ่อของผมกำลังรออะไร"

"รอเรา" นภาตอบ "รอเราไปเจรจา"

ธีรภพหันมามองนภา เขามองตาเธอ — เขามองตาเธอนาน — แล้วเขาก็พูด

"เราจะไปเจรจากับพ่อของผม"

"ใช่" นภาตอบ

"แล้วเราจะทำยังไง"

"เราจะเสนอดีล" นภาตอบ

"ดีลอะไร"

"เราจะเสนอดีลที่ ORIN ไม่สามารถปฏิเสธได้"

"ดีลแบบไหน"

"ดีลที่ทำให้ ORIN ต้องปล่อยพี่แนนก่อนที่จะย้ายจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร" นภาตอบ

"ดีลแบบนั้นมีจริงเหรอ"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "แต่ฉันจะคิดออกก่อนที่เครื่องบินจะลง"

ธีรภพนิ่ง เขามองนภา เขามองที่นั่ง 14A เขามองหน้าต่าง — เขามองทุกอย่างยกเว้นตานภา

"นภา" ธีรภพพูด เสียงของเขาแผ่ว "คุณคิดว่าพ่อของผมยังจำผมได้ไหม"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "แต่พี่แนนจำได้ พี่แนนจำคุณได้ พี่แนนจำทุกคนได้"

"แล้วพ่อของผม—"

"ฉันไม่รู้" นภาตอบ "ฉันแค่รู้ว่าพ่อของคุณอยู่ที่นั่ง 14A พ่อของคุณกำลังรอเรา"

ธีรภพนิ่ง เขามองนภา เขามองตาเธอ — เขามองตาเธอนาน — แล้วเขาก็พูด

"ผมจะไปเจรจากับพ่อของผม" ธีรภพพูด "ไม่ว่าพ่อของผมจะจำผมได้หรือไม่"

"ฉันจะไปกับคุณ" นภาตอบ

"ผมรู้" ธีรภพตอบ "ผมรู้ว่าคุณจะไปกับผม"

นภานิ่ง ความเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลังอีกครั้ง — เธอรู้ว่าเธอเพิ่งได้ยินสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต — เธอได้ยินเสียงของพี่แนน เธอได้ยินเสียงของ ผอ.ธีรภัทร เธอได้ยินเสียงของ ORIN เธอได้ยินเสียงของ ARIN เธอได้ยินทุกเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

เธอได้ยินเสียงของความจริง

และความจริงก็คือ — ผอ.ธีรภัทร อยู่ใน ORIN มา 5 ปี — เขาเป็นคนแรกที่พี่แนนเห็น — เขาเป็นคนที่ ORIN สร้างขึ้นมาเพื่อเก็บ — เขาเป็นคนที่ ARIN ไม่รู้จัก — เขาเป็นคนที่นภาต้องเจรจาด้วย

และเธอยังไม่รู้ว่าเธอจะเจรจายังไง

เธอยังไม่รู้ว่า ผอ.ธีรภัทร จะตอบยังไง

เธอยังไม่รู้ว่า ORIN จะยอมรับดีลของเธอไหม

เธอแค่รู้ว่าเธอต้องไป เธอแค่รู้ว่าเธอต้องเจอ ผอ.ธีรภัทร เธอแค่รู้ว่าเธอต้องช่วยพี่แนนก่อนที่จะสายเกินไป

และเธอรู้ว่า — เมื่อเครื่องบินลง — เธอต้องเลือก

เลือกระหว่างดีลที่ปลอดภัยกับดีลที่เสี่ยง

เลือกระหว่างการเจรจากับการต่อสู้

เลือกระหว่างการปล่อยให้ ผอ.ธีรภัทร กลับมากับการปล่อยให้พี่แนนอยู่ใน ORIN ตลอดไป

เลือกระหว่างคนที่เธอรักกับคนที่เธอต้องปกป้อง

และเธอยังไม่รู้ว่าเธอจะเลือกอะไร

เธอแค่รู้ว่า — เมื่อถึงเวลา — เธอจะเลือกสิ่งที่พี่แนนต้องการ

ไม่ว่ามันจะแพงแค่ไหนก็ตาม

**ตอนที่ 42 จบ — นภาคุยกับพี่แนนครั้งสุดท้ายก่อนถึงสิงคโปร์ / ORIN เปลี่ยน deadline เป็น 5 วัน / เปิดเผยว่า ผอ.ธีรภัทร อยู่ใน ORIN มา 5 ปี — นั่งอยู่ที่นั่ง 14A — เหมือนเครื่องบินเที่ยวสุดท้าย / นภาต้องคิดดีลก่อนเครื่องบินลง / Cliffhanger: ที่นั่ง 14A — ว่างเปล่า — แต่ ผอ.ธีรภัทร กำลังมองเธออยู่**

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — Act 1 ดำเนินต่อ*

- ← [[../Chapters/41 — chapter-41]] (Ch41: ORIN ปรากฏตัว)

- → [[../Chapters/43 — chapter-43]] (Ch43: คนที่ยังเหลือ — flashback พี่แนน)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา|ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภพ|ธีรภพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน|พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]] (เปิดเผยว่าอยู่ใน ORIN)