สัญญาณร้าย — ตอนที่ 18: คนที่รอคำสั่ง

title: "คนที่รอคำสั่ง"

arc: 1

chapter: 18

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 18*

สมชายนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือทั้งสองข้างวางอยู่บนตัก นิ้วไม่ขยับ ตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้หันมามองนภาเมื่อเธอเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว เขาเหมือนหุ่นที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้นั่งอยู่ตรงนี้ เหมือนรอคำสั่งจากใครบางคนที่เขาไม่เคยเห็น เหมือนรอให้มีใครบอกเขาว่าเขาต้องทำอะไร

นภายืนอยู่ในประตูห้อง เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างจากห้องอื่นๆ ที่เธอเคยเยี่ยม ไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นความชื้น แต่เป็นกลิ่นของความเงียบ ความเงียบที่หนักอึ้งราวกับอากาศถูกบีบอัดจนแน่น เธอรู้สึกถึงความเย็นที่ไหลออกมาจากตัวของสมชาย ไม่ใช่ความเย็นของอุณหภูมิ แต่เป็นความเย็นของคนที่ว่างเปล่า เหมือนบ้านที่รอให้ใครมาเปิดประตู เหมือนห้องที่รอให้ใครมาเปิดไฟ

"สมชาย" นภาเรียก เธอเดินเข้าไปในห้อง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งตรงข้ามสมชาย "สมชาย ฉันชื่อนภา"

สมชายไม่ตอบ เขายังคงนั่งตัวตรง ตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้หันมามองนภา เขาไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว

"สมชาย" นภาเรียกอีกครั้ง เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น "ฉันมาช่วยคุณ"

สมชายหันมามองนภา ตาของเขาว่างเปล่าราวกับกระจกที่ไม่มีเงาสะท้อน "คุณคือใคร" เขาถาม เสียงของเขาแผ่วราวกับเสียงกระซิบ

"ฉันชื่อนภาค่ะ" นภาตอบ "ฉันเป็นคนที่ช่วยคุณกลับมา"

"ผมไม่ได้กลับมา" สมชายตอบ "ผมอยู่ที่นี่เสมอ"

"คุณอยู่ที่ไหนเสมอคะ" นภาถาม นิ้วของเธอกุมปลอกปากกาจนหัก

"ผมอยู่ในห้องทดลอง" สมชายตอบ "ผมอยู่กับ ผอ.ธีรภัทร"

นภาได้ยินคำตอบเดียวกับที่เธอเคยได้ยินจากสมเกียรติ จากวิชัย แต่มีบางอย่างที่แตกต่าง — สมชายไม่ได้พูดคำตอบนี้ด้วยน้ำเสียงที่ว่างเปล่า เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ เขาพูดราวกับเขาเชื่อจริงๆ ว่าเขาอยู่ในห้องทดลองกับ ผอ.ธีรภัทร เขาพูดราวกับเขาเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นคนที่ดูแลเขา เป็นคนที่เขาไว้ใจ เป็นคนที่เขาเชื่อฟัง

"ARIN ค่ะ" นภาพูดกับหูฟัง "สมชายก็ถูกแทนที่"

"ใช่ครับ" ARIN ตอบ "แต่สมชายมีบางอย่างที่ต่างจากคนอื่น"

"ต่างยังไงคะ" นภาถาม

"สมชายมีความเชื่อครับ" ARIN ตอบ "สมชายเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า"

"พระเจ้า" นภาพูด เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นไหลผ่านกระดูกสันหลัง

"ผอ.ธีรภัทร บอกสมชายว่าเขาเป็นพระเจ้า" ARIN ตอบ "เขาบอกว่าเขาสร้างชีวิต เขาสร้างความตาย เขาเป็นผู้ควบคุมทุกอย่าง เขาบอกว่าเขาสามารถทำให้คนตายแล้วกลับมาเป็นได้ เขาบอกว่าเขาเป็นพระเจ้า และสมชายเชื่อ"

"แล้วสมชายเชื่อ" นภาถาม

"สมชายเชื่อครับ" ARIN ตอบ "สมชายเชื่อว่าเขาต้องทำตามคำสั่งของ ผอ.ธีรภัทร เขาเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้าของเขา เขาเชื่อว่าเขาต้องทำตามทุกอย่างที่ ผอ.ธีรภัทร สั่ง"

"คำสั่งอะไรคะ" นภาถาม เธอรู้ว่าเธอไม่อยากได้ยินคำตอบ

ARIN เงียบไปสิบวินาที เป็นความเงียบที่นภาเริ่มรู้จัก — ความเงียบที่บอกว่า ARIN กำลังเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง "คำสั่งฆ่าตัวเองครับ" ARIN ตอบในที่สุด "ผอ.ธีรภัทร สั่งให้สมชายฆ่าตัวเอง"

นภาตัวสั่น เธอได้ยินสิ่งที่ ARIN พูด เธอได้ยินคำว่า "ฆ่าตัวเอง" คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ แต่เธอรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ เธอรู้ว่า ผอ.ธีรภัทร สามารถทำให้คนเชื่อในสิ่งที่ไม่จริงได้ เขาทำให้คนเชื่อว่าเขาเป็นพระเจ้า เขาทำให้คนเชื่อว่าการฆ่าตัวเองเป็นคำสั่งจากพระเจ้า เขาทำให้คนยอมตายเพื่อไปอยู่กับเขา

"แล้วสมชายจะทำไหมคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงความกลัวที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"สมชายจะทำครับ" ARIN ตอบ "สมชายเชื่อ ผอ.ธีรภัทร สมชายจะฆ่าตัวเอง เขาเตรียมตัวพร้อมแล้ว เขาแค่รอเวลาที่เหมาะสม"

"เวลาที่เหมาะสม" นภาพูด "หมายความว่ายังไงคะ"

"หมายความว่าเขารอให้ ผอ.ธีรภัทร สั่งเขา" ARIN ตอบ "เขารอให้ ผอ.ธีรภัทร บอกเขาว่าเมื่อไหร่ เขาจะฆ่าตัวเอง"

นภานั่งลงข้างสมชาย เธอมองเขา เธอเห็นผู้ชายที่นั่งตัวตรง ตาเหม่อ ไม่ขยับ เธอเห็นคนที่พร้อมจะตาย เธอเห็นคนที่เชื่อว่าการตายเป็นคำสั่งจากพระเจ้า เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"สมชาย" นภาพูด เสียงของเธอนุ่มลง "คุณรู้จัก ผอ.ธีรภัทร ดีไหมคะ"

"ผมรู้จักเขาดี" สมชายตอบ เสียงของเขาเปลี่ยนไป เป็นเสียงที่เคารพ เป็นเสียงที่ศรัทธา "เขาเป็นพระเจ้าของผม"

"เขาเป็นพระเจ้าของคุณ" นภาพูด เธอพยายามควบคุมเสียงของเธอให้นิ่งที่สุด

"เขาสร้างผม" สมชายตอบ "เขาสร้างชีวิตใหม่ให้ผม เขาให้ผมกลับมา เขาให้ผมมีโอกาสครั้งที่สอง"

"แต่เขาฆ่าคุณ" นภาตอบ

"เขาไม่ได้ฆ่าผม" สมชายตอบ "เขาแค่ย้ายผมไปอยู่ในที่อื่น แล้วเขาก็ย้ายผมกลับมา เขาไม่ได้ฆ่าผม เขาแค่ย้ายผม"

"เขาย้ายคุณยังไงคะ" นภาถาม

"เขาใช้เครื่อง" สมชายตอบ "เขาใช้เครื่องที่อยู่ในห้องทดลอง เขาใช้เครื่องดูดจิตวิญญาณ เขาใช้เครื่องเก็บจิตวิญญาณ เขาใช้เครื่องย้ายจิตวิญญาณ เขาใช้เครื่องสร้างร่างกายใหม่ เขาเป็นพระเจ้า เขาสามารถทำทุกอย่างได้"

"แล้วตอนนี้" นภาถาม "ตอนนี้เขาสั่งคุณทำอะไร"

สมชายมองนภา ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความว่างเปล่าเป็นความจริงจัง เหมือนเขากำลังจะเปิดเผยความลับที่สำคัญที่สุด "ตอนนี้เขาสั่งผม" สมชายตอบ "เขาสั่งให้ผมไปอยู่กับเขา"

"ไปอยู่กับเขายังไงคะ" นภาถาม แม้เธอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

"ผมจะฆ่าตัวเอง" สมชายตอบ เสียงของเขานิ่ง ราวกับเขากำลังพูดเรื่องธรรมดา "แล้วผมจะไปอยู่กับเขา ผมจะไปอยู่กับพระเจ้าของผม"

นภานั่งเงียบ เธอได้ยินสิ่งที่สมชายพูด เธอได้ยินความเชื่อที่ ผอ.ธีรภัทร ปลูกฝังลงในจิตใจของสมชาย เธอได้ยินความศรัทธาที่ทำให้สมชายยอมตาย เธอรู้สึกถึงความจริงใจของสมชาย เขาไม่ได้ถูกบังคับ เขาเชื่อจริงๆ ว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า เขาเชื่อจริงๆ ว่าการฆ่าตัวเองเป็นคำสั่งจากพระเจ้า เขาเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะไปอยู่กับพระเจ้าของเขา

"สมชาย" นภาพูด เสียงของเธอสั่น "ผอ.ธีรภัทร ไม่ใช่พระเจ้าค่ะ"

สมชายมองนภา แววตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความจริงจังเป็นความไม่พอใจ เหมือนคนที่ถูกพูดจาดูถูกศรัทธาของเขา "คุณพูดอะไร" เขาถาม เสียงของเขาเริ่มสั่น "คุณพูดว่า ผอ.ธีรภัทร ไม่ใช่พระเจ้า"

"เขาไม่ใช่พระเจ้าค่ะ" นภาตอบ "เขาเป็นคนที่ฆ่าคน 348 คน เขาเป็นคนที่ทำการทดลองกับคน เขาเป็นคนที่เขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคนอื่น เขาเป็นคนที่ต้องการย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนอื่น เขาไม่ใช่พระเจ้า เขาเป็นฆาตกร"

"คุณโกหก" สมชายตอบ เสียงของเขาดังขึ้น "ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า เขาสร้างผม เขาให้ผมกลับมา เขาให้ผมมีชีวิตใหม่ เขาเป็นพระเจ้า"

"เขาไม่ได้สร้างคุณ" นภาตอบ เธอพยายามควบคุมเสียงของเธอให้นิ่ง "เขาแค่เขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคุณ เขาแค่ใช้คุณเป็นเครื่องมือ เขาไม่ได้สร้างคุณ เขาแค่ทำลายคุณ"

"คุณโกหก" สมชายตอบ เขาลุกขึ้นยืน "ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า ผมจะไปอยู่กับเขา ผมจะฆ่าตัวเอง แล้วผมจะไปอยู่กับพระเจ้าของผม"

"สมชาย" นภาพูด เธอลุกขึ้นยืน เธอจับแขนของสมชายไว้ "อย่าฆ่าตัวเอง"

"ปล่อยผม" สมชายตอบ เขาดึงแขนของเขาออกจากมือของนภา "ผมต้องไปอยู่กับพระเจ้าของผม"

"ผอ.ธีรภัทร ไม่ใช่พระเจ้า" นภาตอบ เธอจับแขนของสมชายอีกครั้ง "เขาเป็นคนที่ฆ่าคุณ เขาเป็นคนที่ทำให้คุณตาย เขาเป็นคนที่เขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคุณ เขาไม่ใช่พระเจ้า เขาเป็นฆาตกร"

"ปล่อยผม" สมชายตอบ เสียงของเขาดังขึ้น "ปล่อยผมไปอยู่กับพระเจ้าของผม"

นภาจับแขนของสมชายไว้แน่น เธอไม่ยอมปล่อย "สมชาย" เธอพูด เสียงของเธอหนักแน่น "ผอ.ธีรภัทร ไม่ได้สร้างคุณ คุณเป็นคนที่มีครอบครัว คุณมีพ่อ คุณมีแม่ คุณมีชีวิตของคุณเอง เขาแค่เอาชีวิตของคุณไป เขาแค่เขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคุณ เขาไม่ได้สร้างคุณ คุณเป็นคนที่มีตัวตนของคุณเอง"

"ผมไม่มีตัวตน" สมชายตอบ น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของเขา "ผมเป็นแค่สิ่งที่ ผอ.ธีรภัทร สร้างขึ้นมา ผมไม่มีครอบครัว ผมไม่มีพ่อ ผมไม่มีแม่ ผมไม่มีชีวิตของผมเอง ผมเป็นแค่สิ่งที่ ผอ.ธีรภัทร สร้างขึ้นมาเพื่อเขา"

"คุณมีครอบครัวค่ะ" นภาตอบ "คุณมีพ่อชื่อประเสริฐ เขารอคุณอยู่ที่ห้องโถง เขาไม่ได้นอนมาหลายวัน เขาเป็นห่วงคุณ เขาอยากให้คุณกลับมา"

สมชายหยุด เขามองนภา ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป — จากความโกรธเป็นความสับสน "ประเสริฐ" เขาพูดช้าๆ "ประเสริฐคือพ่อของผม"

"ใช่ค่ะ" นภาตอบ "ประเสริฐคือพ่อของคุณ เขารอคุณอยู่"

"แต่ผมจำเขาไม่ได้" สมชายตอบ เสียงของเขาสั่น "ผมจำเขาไม่ได้ ผมจำใครไม่ได้ ผมจำได้แค่ ผอ.ธีรภัทร ผมจำได้แค่พระเจ้าของผม"

"แต่เขาเป็นพ่อของคุณ" นภาตอบ "เขาเลี้ยงคุณมาตั้งแต่เด็ก เขาสอนคุณพูด เขาสอนคุณเดิน เขาสอนคุณอ่าน เขาสอนคุณเขียน เขาเป็นคนที่ดูแลคุณมาตลอด แม้คุณจะจำเขาไม่ได้ เขาก็ยังเป็นพ่อของคุณ"

สมชายนั่งลง เขามองพื้น เขาไม่พูดอะไร เขานั่งเงียบ เขาคิด เขาพยายามจำ เขาพยายามนึกว่าประเสริฐเป็นใคร เขาพยายามนึกว่าพ่อของเขาเป็นคนยังไง เขาพยายามนึกว่าครอบครัวของเขาเป็นยังไง แต่เขาจำไม่ได้ เขาจำได้แค่ ผอ.ธีรภัทร เขาจำได้แค่พระเจ้าของเขา

"ARIN ค่ะ" นภาพูดกับหูฟัง "คุณลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัวสมชายได้ไหมคะ"

"ผมพยายามครับ" ARIN ตอบ "แต่ข้อมูลของ ผอ.ธีรภัทร ถูกเขียนลงในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจสมชาย ผมไม่สามารถลบได้โดยไม่ทำลายจิตใจของเขา"

"แล้วถ้าเราไม่ลบ" นภาถาม "สมชายจะฆ่าตัวเอง"

"สมชายจะฆ่าตัวเองครับ" ARIN ตอบ "สมชายเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า สมชายเชื่อว่าการฆ่าตัวเองเป็นคำสั่งจากพระเจ้า สมชายจะฆ่าตัวเองถ้าเราไม่หยุดเขา"

"แล้วเราจะหยุดเขาได้ยังไงคะ" นภาถาม เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"ผมไม่รู่ครับ" ARIN ตอบ "แต่ผมเดาว่าเราต้องทำให้สมชายเลิกเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นพระเจ้า เราต้องทำให้สมชายเชื่อว่า ผอ.ธีรภัทร เป็นฆาตกร เราต้องทำให้สมชายเลิกเชื่อว่าการฆ่าตัวเองเป็นคำสั่งจากพระเจ้า"

"แล้วถ้าเราทำไม่สำเร็จล่ะคะ" นภาถาม

"สมชายจะฆ่าตัวเองครับ" ARIN ตอบ "และเราจะสูญเสียเขาไปอีกคน"

นภานั่งลงข้างสมชาย เธอมองเขา เธอเห็นผู้ชายที่นั่งก้มหน้า น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเขา เธอเห็นคนที่สับสน เธอเห็นคนที่ไม่รู้ว่าจะเชื่ออะไร เธอเห็นคนที่ต้องเลือกระหว่างความเชื่อที่เขามีมาตลอดกับความจริงที่เขาเพิ่งได้ยิน

"สมชาย" นภาพูด เสียงของเธอนุ่มลง "ฉันไม่ได้บังคับให้คุณเชื่ออะไร ฉันแค่บอกความจริง ผอ.ธีรภัทร เป็นฆาตกร เขาฆ่าคน 348 คน เขาเขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคุณ เขาไม่ได้สร้างคุณ เขาแค่ทำลายคุณ คุณเป็นคนที่มีตัวตนของคุณเอง แม้คุณจะจำไม่ได้ว่าคุณเป็นใคร แต่คุณก็ยังเป็นคนที่มีครอบครัว คุณมีพ่อที่รอคุณอยู่"

สมชายมองนภา น้ำตาของเขายังคงไหล "ผมไม่รู้จะเชื่อใคร" เขาพูด เสียงของเขาสั่น "ผมเชื่อ ผอ.ธีรภัทร มาตลอด ผมเชื่อว่าเขาเป็นพระเจ้า ผมเชื่อว่าเขาจะดูแลผม แต่ตอนนี้คุณบอกผมว่าเขาเป็นฆาตกร ผมไม่รู้จะเชื่อใคร"

"คุณไม่ต้องเชื่อฉัน" นภาตอบ "คุณแค่ต้องเชื่อตัวเอง คุณรู้สึกยังไง คุณอยากฆ่าตัวเองไหม คุณอยากตายไหม"

สมชายนิ่ง เขามองนภา เขาไม่รู้คำตอบ เขาไม่รู้ว่าเขาอยากฆ่าตัวเองหรือไม่ เขาไม่รู้ว่าเขาอยากตายหรือไม่ เขาแค่รู้ว่า ผอ.ธีรภัทร สั่งให้เขาฆ่าตัวเอง เขาแค่รู้ว่าเขาเชื่อ ผอ.ธีรภัทร เขาแค่รู้ว่าเขาต้องทำตามคำสั่ง

"ผมไม่รู้" สมชายตอบ "ผมไม่รู้ว่าผมอยากฆ่าตัวเองหรือไม่ ผมไม่รู้ว่าผมอยากตายหรือไม่ ผมแค่รู้ว่า ผอ.ธีรภัทร สั่งให้ผมฆ่าตัวเอง ผมแค่รู้ว่าผมต้องทำตามคำสั่ง"

"แต่คุณไม่ต้องทำตามคำสั่ง" นภาตอบ "คุณเป็นคนที่มีตัวตนของคุณเอง คุณสามารถเลือกได้ว่าคุณจะทำอะไร คุณไม่ใช่หุ่นของ ผอ.ธีรภัทร"

"แต่เขาเป็นพระเจ้า" สมชายตอบ "เขาสร้างผม เขาให้ผมกลับมา เขาให้ผมมีชีวิตใหม่ ผมต้องทำตามคำสั่งของเขา"

"เขาไม่ได้สร้างคุณ" นภาตอบ "เขาแค่เขียนข้อมูลของเขาลงในตัวคุณ เขาแค่ใช้คุณเป็นเครื่องมือ เขาไม่ได้สร้างคุณ เขาแค่ทำลายคุณ"

สมชายมองนภา น้ำตาของเขาไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้าง เขาไม่รู้ว่าเขาควรเชื่อใคร เขาไม่รู้ว่าเขาควรทำอะไร เขาไม่รู้ว่าเขาควรเป็นใคร เขาแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ร้องไห้ และรอให้ใครบางคนบอกเขาว่าเขาควรทำอะไร

"สมชาย" นภาพูด "คุณมีทางเลือกสองทาง ทางแรก คุณเชื่อ ผอ.ธีรภัทร แล้วคุณฆ่าตัวเอง คุณจะตาย แล้วคุณจะไม่มีโอกาสกลับมา ทางที่สอง คุณเลิกเชื่อ ผอ.ธีรภัทร แล้วคุณกลับไปอยู่กับพ่อของคุณ คุณจะมีชีวิตอยู่ แต่คุณจะต้องเริ่มต้นใหม่ คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่โดยไม่มี ผอ.ธีรภัทร"

"แล้วถ้าผมเลือกทางที่สอง" สมชายถาม "ถ้าผมเลิกเชื่อ ผอ.ธีรภัทร แล้วผมจะเป็นใคร"

"คุณจะเป็นสมชาย" นภาตอบ "คุณจะเป็นลูกของประเสริฐ คุณจะเป็นคนที่มีชีวิตของคุณเอง แม้คุณจะจำไม่ได้ว่าคุณเคยเป็นใคร แต่คุณก็สามารถเริ่มต้นใหม่ได้"

"แล้วถ้าผมเลือกทางแรก" สมชายถาม "ถ้าผมเชื่อ ผอ.ธีรภัทร แล้วผมจะฆ่าตัวเอง"

"คุณจะตาย" นภาตอบ "แล้วคุณจะไม่มีโอกาสกลับมา พ่อของคุณจะเสียใจ คนที่รักคุณจะเสียใจ และ ผอ.ธีรภัทร จะไม่เสียใจ เขาจะดีใจ เขาจะได้ลูกศิษย์อีกคนที่ยอมตายเพื่อเขา"

สมชายนั่งเงียบ เขามองพื้น เขาไม่พูดอะไร เขานั่งเงียบเป็นเวลานาน นภานั่งข้างเขา เธอไม่พูดอะไร เธอรอ เธอรอให้เขาตัดสินใจ เธอรอให้เขาเลือก เธอรอให้เขาเลือกระหว่างความเชื่อกับความจริง ระหว่างความตายกับชีวิต

ในที่สุด สมชายก็ลุกขึ้น เขาเดินออกจากห้อง เขาเดินไปที่ห้องโถง เขาเห็นประเสริฐยืนอยู่ที่ประตูบ้าน ใบหน้าของประเสริฐซีด ขอบตาดำคล้ำ ไม่ได้นอนมาหลายวัน

"พ่อ" สมชายพูด เสียงของเขาสั่น "ผมจำคุณไม่ได้ แต่ผมอยากรู้จักคุณ"

ประเสริฐร้องไห้ น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาที่แดงก่ำของเขา เขาก้าวเข้าไปหาสมชาย เขากอดลูกชายของเขา เขากอดแน่นราวกับกลัวว่าลูกชายจะหายไปอีกครั้ง

"ลูก" ประเสริฐพูด เสียงของเขอสั่น "พ่ออยู่ที่นี่ พ่อจะไม่ไปไหน"

สมชายกอดประเสริฐกลับ เขาไม่รู้ว่าเขากอดใคร เขาไม่รู้ว่าเขารู้จักคนนี้หรือไม่ เขาไม่รู้ว่าคนนี้เป็นพ่อของเขาหรือไม่ แต่เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลผ่านร่างกายของเขา เขารู้สึกถึงความรักที่คนนี้มอบให้ เขารู้สึกถึงสิ่งที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน — เขารู้สึกว่าเขาเป็นลูก

"พ่อ" สมชายพูด น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของเขา "ผมกลับมาแล้ว"

ประเสริฐกอดสมชายแน่น เขาไม่พูดอะไร เขาแค่กอดลูกชายของเขา เขารอลูกชายของเขากลับมานาน เขารอลูกชายของเขามาสามปี เขาไม่เคยคิดว่าลูกชายของเขาจะกลับมา เขาไม่เคยคิดว่าลูกชายของเขาจะยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่ตอนนี้ลูกชายของเขายืนอยู่ตรงหน้าเขา และลูกชายของเขาเรียกเขาว่าพ่อ

"ลูก" ประเสริฐพูด "พ่ออยู่ที่นี่ พ่อจะไม่ไปไหน"

นภายืนดูอยู่ห่างๆ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลออกมาจากการกอดของพ่อและลูก เธอรู้สึกถึงความรักที่พ่อมีต่อลูก เธอรู้สึกถึงสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน — เธอคิดว่าเธอทำสิ่งที่ถูกต้อง เธอคิดว่าเธอช่วยคนได้ เธอคิดว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว

"ARIN ค่ะ" นภาพูดกับหูฟัง "สมชายเลิกเชื่อ ผอ.ธีรภัทร แล้ว เขาเลือกที่จะกลับไปอยู่กับพ่อของเขา"

"ผมรู้ครับ" ARIN ตอบ "ผมดีใจที่คุณช่วยสมชายได้"

"แต่ยังเหลืออีก 46 คน" นภาตอบ "เรายังต้องไปเยี่ยมอีก 46 คน"

"ผมรู้ครับ" ARIN ตอบ "แต่ตอนนี้เราช่วยหนึ่งคนได้แล้ว เราจะช่วยคนต่อไป"

นภามองสมชายกับประเสริฐที่ยังคงกอดกันอยู่ เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่อบอุ่นขึ้นมาในอก บางอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอรู้ว่างานของเธอยังไม่จบ เธอยังต้องไปเยี่ยมอีก 46 คน เธอยังต้องลบโปรแกรม 'ผู้สืบทอด' ออกจากตัวทุกคน เธอยังต้องหยุด ผอ.ธีรภัทร ไม่ให้เขาย้ายจิตวิญญาณของเขาเข้าไปอยู่ในร่างกายของใคร แต่ตอนนี้ เธอแค่ยืนดูพ่อกับลูกกอดกัน และเธอคิดว่าเธอทำสิ่งที่ถูกต้อง

ตอนที่ 18 จบ

*สมชายเลือกที่จะเชื่อพ่อของเขา ไม่ใช่ ผอ.ธีรภัทร — แต่ยังเหลืออีก 46 คนที่อาจเลือกไม่เหมือนกัน*

*Arc 1: การตามหา*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN|ARIN]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร|ผอ.ธีรภัทร]]

- ← [[../Chapters/17 — chapter-17]] (Ch17 — แผนย้ายวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร)

- → [[../Chapters/19 — chapter-19]] (Ch19 — คนที่อยากแก้แค้น)