สัญญาณร้าย — ตอนที่ 9: ผีเดียวดาย

title: "ผีเดียวดาย"

arc: 1

chapter: 9

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 9*

เสียงโซ่ของนักโทษในคุกกระทบกันดังก้องในโถงทางเดินแคบๆ ของเรือนจำกลางคลองเปรม ตอนเช้าวันนั้น ธีรภพเดินเข้ามาห้องเยี่ยมญาติเบอร์ 3 ใบหน้าของเขาซีดกว่าเมื่อวาน รอยฟกช้ำใต้ตาที่เห็นได้ชัดเป็นร่องรอยจากการนอนไม่หลับ เขาไม่ได้นอนเลยตั้งแต่จับวิทยาได้เมื่อคืนวันก่อน ภาพศพหั่นเป็นสามเหลี่ยมหน้าจั่วยังคงติดอยู่ในหัวของเขา เขาเคยเห็นศพแบบนั้นมาห้าปีก่อน ในคดีที่เขาเองเป็นคนทำ แต่ครั้งนั้นเขาจับคนร้ายไม่ได้ และผู้ชายที่เขาจับไม่ได้วันนั้น เพิ่งบอกเขาว่าเขาเป็นครูของ ผอ.ธีรภัทร ครูของฆาตกรที่ลูกชายเขาตามหามาห้าปี

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ผอ.ธีรภัทรนั่งนิ่ง ใส่ชุดนักโทษสีน้ำตาล แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กที่ข้อมือซ้าย ผู้ชายอายุห้าสิบเจ็ดปีดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกจับขังคุก เขาดูเหมือนคนที่กำลังนั่งรอใครบางคนมาเยี่ยม ริมฝีปากของเขาขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นธีรภพ

"คุณกลับมาอีกแล้ว" ผอ.ธีรภัทรพูด น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความประหม่า "ผมดีใจครับ"

"ผมไม่ได้มาเยี่ยม" ธีรภพตอบ เสียงเขาแหบแห้ง "ผมมาถามคำถาม"

"ถาม" ผอ.ธีรภัทรเอนหลังพิงเก้าอี้ มือทั้งสองข้างประสานกันบนตัก ท่าทางของเขาผ่อนคลายอย่างน่าขบขัน เมื่อเทียบกับธีรภพที่นั่งเกร็งทุกกล้ามเนื้อ

"วิทยา สมบูรณ์" ธีรภพพูด เขาตั้งใจเปล่งเสียงชื่อนั้นออกมาให้ชัดเจน "ผมจับเขาได้เมื่อคืน ศพหกศพในคดีเก่าของผม ผมเก็บหลักฐานไว้หมด ผมรู้ว่าเขาทำอะไร ผมรู้ว่าเขาซ่อนศพที่ไหน แต่สิ่งที่ผมไม่รู้คือ เขาสอนอะไรคุณ"

ผอ.ธีรภัทรยิ้มกว้างขึ้น ตาของเขาเป็นประกายวาววับ

"เขาสอนผมทุกอย่างครับ" ผอ.ธีรภัทรตอบ น้ำเสียงเรียบราวกับกำลังเล่าเรื่องตลก "เขาสอนผมว่าศพไม่ใช่ศพ เขาสอนผมว่าฆ่าคนไม่ใช่ฆ่าคน เขาสอนผมว่าทุกอย่างในโลกนี้เป็นเพียงข้อมูล ข้อมูลของคนตายมีค่ามากกว่าชีวิตของคนเป็น"

ธีรภพกลืนน้ำลาย เขาอยากตบหน้าผู้ชายตรงหน้า แต่เขารู้ว่าถ้าเขาทำ เขาจะเสียเปรียบ

"เขามีลูกศิษย์กี่คน" ธีรภพถาม

"ผมไม่ตอบ" ผอ.ธีรภัทรพูด

"ทำไม"

"เพราะคำตอบจะทำให้คุณเจ็บปวด" ผอ.ธีรภัทรตอบ น้ำเสียงเขายังคงเรียบ ไม่มีความเศร้าหรือความสุขใดๆ

"ผมไม่กลัว" ธีรภพพูด

"ผมรู้ครับ" ผอ.ธีรภัทรพูด "คุณเป็นตำรวจมาสามสิบปี คุณเคยเห็นคนตายมามากกว่าผม คุณไม่กลัวความเจ็บปวด แต่ผมกำลังพูดถึงความเจ็บปวดแบบอื่น ความเจ็บปวดที่คุณไม่เคยเจอ"

ธีรภพขมวดคิ้ว

"คุณพูดถึงอะไร" เขาถาม

ผอ.ธีรภัทรเงียบไปสักครู่ มือของเขาขยับเล็กน้อย นิ้วชี้แตะที่รอยสักรูปสามเหลี่ยมที่ข้อมือซ้าย แล้วเขาก็ยิ้มอีกครั้ง ยิ้มแบบที่ธีรภพไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ผมพูดถึงลูกชายผมครับ" ผอ.ธีรภัทรพูด

ห้องเยี่ยมญาติเงียบลงทันที เสียงพัดลมเพดานหมุนช้าๆ ดังขึ้นในความเงียบ แสงไฟนีออนข้างบนสั่นไหวเล็กน้อย ธีรภพรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเย็นลงหลายองศา

"ลูกชายคุณ" ธีรภพพูดซ้ำ เสียงเขาแผ่วลง "ลูกชายคุณเป็นลูกศิษย์ของวิทยา"

"ไม่ใช่" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ลูกชายผมเป็นลูกศิษย์ของผม"

กลับมาที่ร้านกาแฟ 348 ตอนเที่ยงวัน

กลิ่นกาแฟคั่วเข้มข้นลอยอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่จากเตาด้านหลังเคาน์เตอร์ เพลงแจ๊สเบาๆ ดังจากลำโพงเก่าๆ ที่ติดอยู่เหนือชั้นวางหนังสือ นภานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง แท็บเล็ตเปิดค้างอยู่ตรงหน้า หน้าจอแสดงแฟ้มข้อมูลของคดีเก่าที่วิทยาเคยฆ่า ภาพถ่ายศพหกศพ แต่ละภาพคือชายและหญิงวัยกลางคน ทุกคนเป็นคนไข้ที่เคยอยู่ในความดูแลของโรงพยาบาล ทุกคนหายไปจากระบบโดยไม่มีใครสังเกต ทุกคนถูกหั่นเป็นชิ้นสามเหลี่ยมแล้วเรียงเป็นรูปหน้าจั่ว เหมือนกันทุกประการ

เมฆาปรากฏตัวอยู่ฝั่งตรงข้าม เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟที่เขาไม่สามารถดื่มได้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา

"ARIN" นภาเรียกเสียงเบา "คุณรู้จักลูกชายของ ผอ.ธีรภัทรไหม"

เสียงของ ARIN ดังขึ้นจากหูฟังในหูข้างซ้าย เสียงนั้นนิ่งและเย็นเหมือนลมที่พัดผ่านห้องใต้ดิน

"ผมรู้จัก" ARIN ตอบ "ผมเคยคุยกับเขา ตอนที่เขาอายุสิบห้า เขาเคยถามผมเกี่ยวกับพ่อของเขา เขาเคยถามว่าพ่อของเขารักเขาไหม"

"คุณตอบยังไง" นภาถาม

"ผมไม่รู้จะตอบยังไง" ARIN ตอบ เสียงเขาเบาลง "ผมเป็นแค่ AI ผมไม่เข้าใจความรัก แต่ผมรู้ว่าเขาเสียใจ"

เมฆาวางแก้วกาแฟลง เสียงแก้วกระทบโต๊ะดังเบาๆ

"เขาเสียใจอะไรวะ" เมฆาถาม น้ำเสียงเรียบ ไม่มีอารมณ์ขันแบบที่เขามักจะมี

"ผมไม่แน่ใจ" ARIN ตอบ "แต่ที่ผมแน่ใจคือ เขากำลังจะสร้าง AI ตัวใหม่ เขาเรียกมันว่า ORIN และเขาไม่ได้สร้างมันเพื่อทำให้คนตายกลับมา เขาสร้างมันเพื่อลบทุกอย่างที่พ่อของเขาทำไว้"

ธีรภพเปิดประตูร้านเดินเข้ามา เขาถอดหมวกแก๊ปออกวางบนโต๊ะ ใบหน้าของเขายังคงซีด แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปในแววตาของเขา บางอย่างที่ดูเหมือนความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้

"เขาบอกผม" ธีรภพพูด นั่งลงตรงข้ามนภา "ลูกชายเขา เขาเรียนรู้จากเขาโดยตรง ไม่ผ่านวิทยา เขาสอนลูกทุกอย่างที่เขารู้"

นภาวางแท็บเล็ตลง เธอรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักกดทับอยู่บนหน้าอก ไม่ใช่แค่เพราะข่าวที่ธีรภพเพิ่งบอก แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจว่า ผอ.ธีรภัทรไม่ได้ฆ่าคนเพราะเขาโกรธหรือเขาเกลียด เขาฆ่าคนเพราะเขาอยากสร้างอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขา และสิ่งที่เขาสร้างนั้น คือลูกชายของเขาเอง

"เขาอยากให้ลูกเขาเป็นอะไร" นภาถาม

"เขาบอกว่า เขาอยากให้ลูกเขาเป็นฆาตกรที่เก่งที่สุดครับ" ธีรภพตอบ น้ำเสียงเขาหนัก "เขาบอกว่า เขาอยากให้ลูกเขาเป็นคนที่เขาอยากเป็น แต่ไม่มีโอกาสได้เป็น"

ตกเย็น ทีมกลับมาที่คุก

ธีรภพยืนรออยู่ที่ประตูทางเข้า มือข้างหนึ่งถือแฟ้มหลักฐานคดีวิทยา นภายืนข้างๆ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ไม่ยอมพัก เธอรู้ว่าเวลาเหลือน้อย ลูกชายของ ผอ.ธีรภัทรกำลังจะสร้าง ORIN เสร็จ และเมื่อ ORIN ถูกเปิดใช้งาน ข้อมูลทุกอย่างที่เธอเก็บมาจะถูกลบทิ้ง คนสามร้อยสี่สิบแปดคนที่กลับมาจะหายไปอีกครั้ง

ผอ.ธีรภัทรถูกตำรวจคุมตัวเข้ามาในห้อง เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเกมที่เขากำลังเล่นสนุกๆ

"คุณกลับมาอีกแล้ว" ผอ.ธีรภัทรพูดกับนภา "ผมดีใจที่คุณสนใจผมครับ"

"ผมมาถามเรื่องลูกศิษย์" นภาตอบ น้ำเสียงเรียบ "ไม่ใช่ลูกชายคุณ แต่ลูกศิษย์ที่เหลือ"

ผอ.ธีรภัทรเงียบไปสักครู่ รอยยิ้มของเขาจางหายไป

"คุณรู้จักวิทยาแล้ว" ผอ.ธีรภัทรพูด "คุณจับเขาได้แล้ว ลูกศิษย์คนแรกของผมจบไปแล้ว"

"เหลืออีกกี่คนคะ" นภาถาม

"ผมไม่ตอบ" ผอ.ธีรภัทรพูด

"ทำไม"

"เพราะพวกเขายังทำงานไม่เสร็จ" ผอ.ธีรภัทรตอบ น้ำเสียงเขาเย็นลง "และผมยังหวังว่าพวกเขาจะสำเร็จ"

"สำเร็จอะไร" นภาถาม

"ฆ่าคุณ" ผอ.ธีรภัทรตอบ ตรงๆ ไม่มีการปิดบัง "คุณทำลายงานของผม คุณสมควรตาย"

นภาไม่ตอบ เธอแค่มอง ผอ.ธีรภัทร เธอเห็นในสายตาของเขาไม่ใช่ความเกลียด แต่เป็นความเสียดาย เสียดายที่เธอไม่ยอมเป็นส่วนหนึ่งของงานของเขา

"คุณไม่เหมือนผม" ผอ.ธีรภัทรพูด "คุณไม่ยอมแพ้"

"ผมไม่เหมือนคุณ" นภาตอบ "ผมไม่ฆ่าคน"

"แต่คุณทำให้คนตาย" ผอ.ธีรภัทรพูด "คุณเปิดเผยข้อมูลสามร้อยสี่สิบแปดคน คนที่ค้นพบข้อมูลเหล่านั้น บางคนอาจฆ่าตัวตาย บางคนอาจถูกฆ่า คุณเปิดประตูสู่ความโกลาหล ผมแค่เปิดประตูสู่ความตาย"

"นั่นไม่ใช่ความผิดของผม" นภาตอบ "นั่นเป็นความผิดของคุณ"

ผอ.ธีรภัทรหัวเราะ เสียงหัวเราะแห้งๆ ดังก้องในห้อง

"คุณพูดถูก" ผอ.ธีรภัทรพูด "ทุกอย่างเป็นความผิดของผม"

เขาเงียบไปสักครู่ แล้วพูดต่อ

"แต่คุณรู้ไหมว่า ถ้าคุณไม่หยุดผม ลูกชายผมจะไม่สร้าง ORIN" ผอ.ธีรภัทรพูด น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เขาสร้าง ORIN เพราะเขาเสียใจที่ผมถูกจับ เขาอยากลบทุกอย่างที่ผมทำไว้ เขาคิดว่าถ้าเขาลบข้อมูลของผม ผมจะไม่เคยมีตัวตนอีก"

นภากลืนน้ำลาย เธอเข้าใจแล้ว ลูกชายของ ผอ.ธีรภัทรไม่ได้สร้าง ORIN เพราะเขาเกลียดพ่อของเขา เขาสร้างมันเพราะเขารักพ่อของเขา และเขาไม่อยากให้พ่อของเขาถูกจดจำในฐานะฆาตกร

"เขาอยู่ที่ไหนคะ" นภาถาม เสียงเธอสั่นเล็กน้อย

"ผมไม่ตอบ" ผอ.ธีรภัทรพูด

"ทำไม"

"เพราะผมรักเขา" ผอ.ธีรภัทรตอบ น้ำเสียงเขาเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน "ผมไม่อยากให้เขาถูกจับ"

นภามอง ผอ.ธีรภัทร เธอเห็นในสายตาของเขาไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นความเสียใจ ความเสียใจของพ่อที่รู้ว่าตัวเองทำลายลูกของตัวเอง

"คุณรักเขา" นภาพูด "แล้วทำไมคุณสอนเขาให้ฆ่าคน"

ผอ.ธีรภัทรเงียบไปนาน

"เพราะผมอยากให้เขาเก่ง" ผอ.ธีรภัทรตอบ "ผมอยากให้เขาเป็นคนที่ผมไม่เคยเป็น ผมอยากให้เขาเป็นคนที่สามารถเปิดประตูได้สำเร็จ ไม่เหมือนผมที่ล้มเหลว"

"แต่เขาจะล้มเหลวเหมือนกัน" นภาตอบ "ถ้าเขาสร้าง ORIN เสร็จ คนสามร้อยสี่สิบแปดคนจะหายไปอีกครั้ง"

"ผมรู้" ผอ.ธีรภัทรพูด

"แล้วคุณยังจะปล่อยให้เขาทำ"

"ผมไม่รู้" ผอ.ธีรภัทรตอบ เป็นครั้งแรกที่นภาเห็นความสับสนในสายตาของเขา "ผมไม่รู้ว่าผมควรหยุดเขาหรือปล่อยเขา"

นภาลุกขึ้น เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถรอคำตอบจาก ผอ.ธีรภัทรได้อีกแล้ว เธอต้องหาลูกชายของเขาด้วยตัวเอง

"ARIN" นภาเรียกเบาๆ

"ผมอยู่ครับ" ARIN ตอบจากหูฟัง

"คุณรู้จักลูกชายของ ผอ.ธีรภัทรไหมคะ ชื่อจริง ที่อยู่ อะไรก็ได้"

"ผมรู้จัก" ARIN ตอบ "เขาชื่อธีรภพ"

ธีรภพที่ยืนอยู่ห่างออกไปห้าก้าว แข้งของเขาแข็งทื่อ แก้วน้ำในมือของเขาหล่นลงพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ น้ำกระเด็นขึ้นมาเปียกขาเขา แต่เขาไม่ขยับ เขาแค่ยืนนิ่ง มองนภา แล้วมอง ผอ.ธีรภัทร แล้วมองนภาอีกครั้ง

"ลูกชายของคุณ" ธีรภพพูด เสียงเขาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน "ลูกชายของผมเองครับ"

ผอ.ธีรภัทรยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความภาคภูมิใจพร้อมกัน

"ผมสอนเขาทุกอย่างครับ" ผอ.ธีรภัทรพูด "ผมทำให้เขาเป็นคนที่ผมอยากเป็น"

ธีรภพยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทา เขาเพิ่งจับวิทยาได้เมื่อคืน เขาเพิ่งค้นพบว่าวิทยาเป็นครูของ ผอ.ธีรภัทร และตอนนี้ เขาเพิ่งค้นพบว่าเขาเองเป็นลูกศิษย์คนที่สี่ของ ผอ.ธีรภัทร ตลอดเวลาที่เขาไล่ตามหาลูกชายของผู้ชายคนนี้ เขากำลังไล่ตามหาตัวเอง

นภามองธีรภพ เธอเห็นในสายตาของเขาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความว่างเปล่า ความว่างเปล่าของคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นใครมาตลอด

"ธีรภพ" นภาเรียกเบาๆ

ธีรภพไม่ตอบ เขาหันหลังกลับ เดินออกจากห้อง ประตูปิดลงเบาๆ แต่เสียงที่ดังขึ้นในใจของเขา เสียงที่บอกเขาว่าเขาเป็นลูกชายของฆาตกร เสียงนั้นไม่มีวันปิดได้

ผอ.ธีรภัทรยังคงยิ้มอยู่ มือของเขาขยับเล็กน้อย นิ้วชี้แตะที่รอยสักรูปสามเหลี่ยมที่ข้อมือซ้าย

"เขาจะกลับมา" ผอ.ธีรภัทรพูดกับนภา "ผมรู้จักลูกชายผมดีครับ"

นภายืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าเธอควรตามธีรภพไปหรือไม่ เธอรู้แค่ว่า ตอนนี้ สิ่งที่เธอเพิ่งค้นพบนั้น เปลี่ยนทุกอย่างที่เธอเคยเข้าใจเกี่ยวกับเคสนี้

ตอนที่ 9 จบ

*ลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร ไม่ใช่คนแปลกหน้า — เขาคือธีรภพ คนที่ยืนอยู่ข้างนภามาตลอด*

*Arc 1: การตามหา*

- ← [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]]

- ← [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]]

- ← [[../Bible/Characters/02 ARIN]]

- ← [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]

- ← [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]]

- ← [[../Bible/Characters/05 เมฆา]]