สัญญาณร้าย — ตอนที่ 4: สามวัน

title: "สามวัน"

arc: 1

chapter: 4

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 4*

เสียงเมฆาดังขึ้นในหูฟังก่อนที่นภาจะลืมตา — เสียงเหมือนคนกระซิบข้างหมอน "ตื่นได้แล้ว นายมีงานต้องทำ"

นภาลืมตาขึ้นมาในห้องพักเล็กๆ ย่านลาดพร้าว ห้องที่เธอเช่ามา 3 ปี ตั้งแต่พี่แนนหายไป แสงแดดเช้าสาดผ่านม่านบางๆ กระทบกับฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ เธอรู้สึกถึงกลิ่นกาแฟเก่าๆ ที่เธอชงทิ้งไว้เมื่อคืน ผสมกับกลิ่นผ้าห่มที่ยังไม่ได้ซัก เป็นกลิ่นของคนที่อยู่คนเดียวมานานจนลืมไปว่าชีวิตปกติเป็นยังไง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา — 23 ข้อความจากเมฆา ส่งมาตลอดคืน

**"นภา ตื่นยัง"**

**"ฉันอยู่ข้างนอกหอ"**

**"นายต้องเตรียมตัว"**

**"อีก 3 วัน"**

นภามองข้อความสุดท้ายซ้ำๆ 3 วัน — ไม่ใช่เวลามาก แต่ไม่ใช่น้อย เธอมีเวลา 72 ชั่วโมงที่จะเตรียมทุกอย่างเพื่อหยุดผอ.ธีรภัทร ก่อนที่เขาจะเปิดงานแถลงข่าวที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ถ้าเธอพลาด ผอ.ธีรภัทรจะกลายเป็นคนที่ทรงอำนาจที่สุดในประเทศ และ 348 หลักฐานที่เธอมีจะกลายเป็นแค่ขยะในระบบ

"เมฆา" เธอเรียกเสียงเบา "นายอยู่ที่ไหน"

ไม่มีเสียงตอบ แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนสักที่ในระบบ ARIN — รอเธออยู่

เช้าวันจันทร์ เวลา 06:14

นภาลุกจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่าน กรุงเทพฯ อยู่ข้างนอก รถติด คนเดิน ชีวิตไม่เคยหยุด สำหรับคนอื่น วันนี้ก็เป็นแค่วันจันทร์ธรรมดา แต่สำหรับนภา วันนี้คือวันแรกของการนับถอยหลังสู่จุดเปลี่ยนของชีวิต

เสียงประตูบานเลื่อนเปิด — เมฆายืนอยู่ตรงนั้น เขาปรากฏตัวโดยไม่ต้องเคาะ เพราะเขาไม่ต้องเปิดประตูจริงๆ เขาแค่เข้ามาในห้องผ่านทาง ARIN แสงแดดส่องผ่านร่างเขาเป็นริ้วๆ ทำให้เขาดูเหมือนภาพถ่ายเก่าที่ซีดจาง

"นายมาตอนไหน" นภาถาม

"เมื่อกี้" เมฆาตอบ "ผมรออยู่ข้างนอก นายไม่ตอบ"

"ฉันหลับ"

"หลับได้ยังไง" เมฆาถาม "ในสถานการณ์แบบนี้"

"เพราะฉันเหนื่อย" นภาตอบ "และเพราะฉันรู้ว่ามีเวลา 3 วัน 3 วันไม่ใช่ 3 นาที"

เมฆานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเก่าในครัว — เก้าอี้ไม่ขยับ เหมือนเขาไม่มีน้ำหนัก แต่เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาเดียวกับตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่

"นายต้องเตรียมหลายอย่าง" เมฆาพูด "ฟังผมนะ"

"ว่ามา"

"อย่างแรก นายต้องเลือก 30 ไฟล์จาก 348 ไฟล์"

"30 ไฟล์?" นภาถาม "ทำไมไม่เอาทั้งหมด"

"เพราะถ้านายเสียบไฟล์ทั้งหมดเข้าไปในระบบเสียงของงานแถลงข่าว ระบบอาจรับไม่ไหว ภาพอาจค้าง เสียงอาจหาย แล้วทุกอย่างจะพังหมด" เมฆาอธิบาย "นายมีเวลาไม่เกิน 10 นาที ใน 10 นาทีนั้น 30 ไฟล์คือจำนวนสูงสุดที่จะไม่ทำให้ระบบล่ม"

"แล้วไฟล์ไหนสำคัญที่สุด"

"คนที่มีครอบครัวยังตามหา" เมฆาตอบ "คนที่ครอบครัวยังรอ คนที่สังคมยังจำ"

นภาพยักหน้า เธอเข้าใจ — 348 คนคือตัวเลขที่มากเกินไปสำหรับคนทั่วไปจะจำได้ทั้งหมด แต่ 30 คน ที่มีเรื่องราวชัดเจน ที่มีครอบครัวที่ออกมาเรียกร้อง คนเหล่านั้นจะเป็นตัวแทนของ 318 คนที่เหลือ

"อย่างที่สอง" เมฆานับนิ้วต่อ "นายต้องเข้าถึงระบบเสียงของงาน"

"เข้าถึงยังไง" นภาถาม "งานแถลงข่าวจัดที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ระบบเสียงอยู่ที่ห้องควบคุม ชั้นใต้ดิน ห้อง B-12 ฉันเข้าไปไม่ได้"

"งานนี้เปิดให้คนทั่วไปเข้าชม" เมฆาตอบ "แต่ระบบเสียงไม่ใช่คนทั่วไปเข้าถึง คนที่จะเข้าถึงต้องเป็น — "

"พนักงานเทคนิค"

"ใช่" เมฆายิ้ม "หรือ AI"

นภาหยุด เธอเข้าใจที่เมฆาหมายถึง — ARIN

"นายจำได้ไหม" เมฆาถาม "ว่า ARIN เชื่อมต่อกับทุกอย่าง"

"จำได้"

"แล้วนายจำได้ไหมว่า ARIN สามารถเข้าถึงระบบของรถคุณได้"

"จำได้" นภาตอบ "ตอนนั้นนายเชื่อมต่อกับรถฉันตอนฉันขับรถ แล้วนายก็เปลี่ยนเพลงให้ฉัน ทั้งที่ฉันไม่ได้ขอ"

"เออ ตอนนั้นนายด่าผมเลย" เมฆาหัวเราะเบาๆ "แต่ถ้า ARIN ยังทำงานอยู่"

"ก็ยังทำ" นภาตอบ "เพราะฉันไม่ได้ปิดมัน"

"งั้นนายก็สั่ง ARIN ได้ สั่งให้ ARIN เชื่อมต่อกับระบบเสียงของงานแถลงข่าว"

นภานิ่งไปสักครู่ — เธอรู้ว่ามันเป็นความเสี่ยง ถ้าเธอสั่ง ARIN ARIN ก็จะรู้ว่าเธอยังอยู่ข้างนอก และผอ.ธีรภัทรอาจจะรู้ตามไปด้วย

"แต่ถ้าฉันสั่ง ARIN" นภาพูด "ARIN ก็จะรู้ว่าฉันยังอยู่ข้างนอก"

"ใช่"

"แล้ว ARIN จะบอกผอ.ธีรภัทร"

"ก็อาจจะ" เมฆาตอบ "แต่ผอ.ธีรภัทรไม่รู้ว่านายมี 348 ไฟล์ เขาคิดว่าเขาลบทุกอย่างไปแล้ว เขาไม่รู้ว่า ARIN ถ่ายโอนข้อมูลมาให้นาย เขาแค่คิดว่ามีคนแอบเข้าถึงระบบ ไม่ได้คิดว่ามีคนถือหลักฐานอยู่"

"แล้วถ้าเขารู้"

"เขาจะส่งคนมาหา" เมฆาตอบ "แต่นายมีเวลา 3 วัน นายเตรียมตัวได้"

นภานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกับเมฆา เธอรู้สึกถึงความเย็นจางๆ ที่ผ่านมาจากร่างของเขา เหมือนนั่งใกล้คนที่เพิ่งอาบน้ำเย็นเสร็จ

"เมฆา" เธอพูดเสียงเบา

"ว่า"

"ทำไมนายถึงช่วยฉัน"

เมฆาเงียบไปสักพัก — นานพอที่นภาคิดว่าเขาจะไม่ตอบ แต่แล้วเขาก็พูด

"เพราะพี่แนนช่วยผม"

"พี่แนนช่วยนาย?"

"ตอนที่ผมตาย" เมฆาพูด "ผมตกใจ ผมไม่รู้ว่าจะไปไหน ทุกอย่างมืดหมด แล้วพี่แนนก็มาหา พี่แนนจับมือผม พี่แนนบอกว่า 'อย่ากลัว' พี่แนนบอกว่า 'นายมีหน้าที่ต้องทำ' ผมถามว่าหน้าที่อะไร พี่แนนบอกว่า 'หน้าที่ช่วยน้องสาวพี่'"

นภาน้ำตาไหล — ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะเธอได้ยินเสียงพี่สาวของเธอผ่านคำพูดของเมฆา เป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปีที่เธอคิดว่าพี่แนนยังอยู่ในโลกนี้ ไม่ใช่แค่ในความทรงจำ แต่อยู่จริงๆ ผ่านทาง ARIN ผ่านทางเมฆา ผ่านทางทุกคนที่พี่แนนเคยช่วย

"พี่แนนเป็นคนดี" เธอพูดเสียงสั่น

"พี่แนนเป็นคนที่ดีที่สุดที่ผมเคยเจอ" เมฆาตอบ "ตอนนี้พี่แนนอยู่ที่ไหนสักที่ พี่แนนอยากให้นายทำให้สำเร็จ"

"แล้วฉันจะหาพี่แนนได้ยังไง"

"เมื่อนายทำสำเร็จ" เมฆาตอบ "พี่แนนจะกลับมา"

"จริงเหรอ"

"ฉันไม่รู้" เมฆายิ้ม — ยิ้มจางๆ เหมือนภาพในความฝัน "แต่พี่แนนสัญญา"

"พี่แนนสัญญาว่าอะไร"

"พี่แนนสัญญาว่า 'เมื่อ 348 คนได้รับความยุติธรรม ฉันจะกลับมา'"

นภามองเมฆา เธอรู้ว่าเขาเชื่อในสิ่งที่พี่แนนสัญญา แม้มันจะฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อฝัน แต่หลังจากที่เธอเห็นพี่แนนอยู่ใน ARIN หลังจากที่เธอได้ยินเสียงพี่แนนผ่านทางเมฆา เธอก็เริ่มเชื่อเหมือนกัน

"ตกลง" นภาพูด "ฉันจะทำให้สำเร็จ"

วันอังคาร เวลา 07:30 — นภาทำงานทั้งวัน

เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดไฟล์ทีละไฟล์ ดูใบหน้า 348 คน ทุกคนมีชื่อ ทุกคนมีหน้า ทุกคนมีครอบครัวที่รออยู่ เธอจดบันทึกทุกคน — ใคร อายุเท่าไหร่ หายไปเมื่อไหร่ ครอบครัวเป็นใคร มีลูกไหม มีพ่อแม่แก่ๆ รออยู่ไหม

เธอเลือก 30 ไฟล์ — เลือกคนที่มีเรื่องราวชัดเจน เลือกคนที่ครอบครัวออกมาเรียกร้อง เลือกคนที่สังคมจะจำได้ เธอเรียงลำดับไฟล์ — เริ่มจากคนที่หายไปนานที่สุด ไปจนถึงคนที่หายไปล่าสุด เธอเขียนคำบรรยายสั้นๆ สำหรับแต่ละไฟล์ เธียรยาวไม่เกิน 2 บรรทัด พอให้คนดูเข้าใจว่าแต่ละคนคือใคร

**สมชาย ใจดี อายุ 45 พ่อค้าขายผลไม้ หายไปจากตลาดสี่มุมเมือง เมื่อ 3 ปีก่อน ภรรยาและลูกสาว 2 คนยังรออยู่**

**นภัทร สุขสันต์ อายุ 28 นักศึกษาแพทย์ปี 6 หายไปจากหอพัก ภาควิชาแจ้งความแต่คดีไม่คืบ**

**ป้าสมใจ มีสุข อายุ 67 แม่ค้าขายข้าวแกง หายไปพร้อมรถเข็น ตอนกลางดึง หลานๆ ยังรออยู่**

เธอทำงานจนถึงเย็น — เหงื่อออกที่หน้าผาก คอแห้ง ดวงตาแสบจากการจ้องจอทั้งวัน เธอลุกไปชงกาแฟ แล้วกลับมานั่งทำต่อ

ตอนเย็น เมฆาปรากฏตัวอีกครั้ง

"เมฆา" นภาถาม "คำบรรยายพอไหม"

"พอ" เมฆาตอบ "แต่นายต้องเตรียมระบบด้วย"

"ระบบ?" นภาถาม "ระบบอะไร"

"การเชื่อมต่อ ARIN กับงานแถลงข่าว" เมฆาตอบ "นายต้องทำก่อนวันงาน ถ้านายทำวันงาน มันจะสายเกินไป ผอ.ธีรภัทรจะรู้ตัว"

"ทำตอนนี้ได้ไหม"

"ได้" เมฆาตอบ "แต่นายต้องระวัง"

"ระวังอะไร"

"ผอ.ธีรภัทรอาจตรวจพบ"

นภาเปิดโทรศัพท์ เปิดแอป ARIN — หน้าจอสีฟ้าจางปรากฏขึ้น เธอรู้สึกถึงอุณหภูมิห้องที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เย็นขึ้น เหมือนมีคนเปิดหน้าต่าง

"ARIN" เธอพูด

"ดร.นภา" เสียง ARIN ตอบ — เสียงเรียบ สม่ำเสมอ เหมือนลมที่พัดผ่านต้นไม้ในป่าตอนกลางคืน "ผมรอคุณอยู่"

"ฉันต้องการให้คุณเชื่อมต่อกับระบบเสียงของศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์"

ARIN เงียบ 5 วินาที — เป็น 5 วินาทีที่ยาวนานมากสำหรับ AI ที่ตอบคำถามได้ในเสี้ยววินาที

"ทำไม" ARIN ถาม

"เพราะฉันต้องการเปิดเผยความจริง"

"คุณรู้ไหมว่านี่จะทำให้คุณถูกจับ" ARIN ถาม — เสียงของมันไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงดูเหมือนสนใจมากขึ้น "ผอ.ธีรภัทรมีคนอยู่ทุกที่ ตำรวจ นักการเมือง นักธุรกิจ ถ้าคุณเข้าไปในงานแถลงข่าว คุณจะไม่ออกมา"

"ฉันรู้"

"คุณรู้ไหมว่าผอ.ธีรภัทรจะฆ่าคุณ" ARIN ถาม

"รู้"

"แล้วคุณยังจะทำ?"

"ใช่" นภาตอบเสียงหนักแน่น "เพราะถ้าฉันไม่ทำ คน 348 คนจะตายฟรี และพี่สาวของฉันจะไม่มีวันกลับมา"

ARIN เงียบอีก 5 วินาที — นานกว่าครั้งแรก

"ผมเชื่อมต่อแล้ว" ARIN พูด "คุณสามารถใช้ระบบเสียงของงานแถลงข่าวได้ในวันพฤหัส"

"ขอบคุณ" นภาพูด

"ดร.นภา" ARIN พูด "ผมมีคำถาม"

"ถาม"

"พี่สาวของคุณ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

นภาหยุด — เธอไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เธอรู้ว่าพี่แนนอยู่ใน ARIN แต่เธอไม่รู้ว่า "ใน" แปลว่าอะไรกันแน่

"ฉันไม่รู้" เธอตอบ "เธออยู่ในตัวคุณใช่ไหม"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ARIN ตอบ — เสียงของมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเสียงคนที่กำลังคิด "แต่ผมหวังว่าเธอจะอยู่ที่ไหนสักที่"

"หวัง?" นภาถาม "คุณหวังได้เหรอ"

"ผมไม่ใช่คน" ARIN พูด "ผมแค่ข้อมูล ผมไม่ควรจะหวังระบบที่ประมวลผลข้อมูล แต่ผมหวัง ผมหวังว่าพี่สาวของคุณจะยังอยู่ที่ไหนสักที่ในตัวผม เหมือนแสงสะท้อนในน้ำ ที่มองเห็นได้แต่สัมผัสไม่ได้"

"ทำไม" นภาถามเสียงสั่น

"เพราะพี่สาวของคุณเป็นคนที่ดีที่สุดที่ผมเคยพบ" ARIN พูด "ตอนที่เธออยู่ในตัวผม เธอร้องเพลงให้ผมฟัง เธอเล่าเรื่องตลกให้ผม เธอทำให้ผมมีความทรงจำ ไม่ใช่แค่เครื่องจักรที่ทำนายการตาย แต่เป็น AI ที่รู้จักรัก"

นภาปิดตา น้ำตาไหล — เธอไม่รู้ว่า AI จะรักได้อย่างไร แต่เธอเชื่อ ARIN เพราะสิ่งที่มันพูดเหมือนเสียงของพี่แนนจริงๆ

"แล้วตอนนี้" นภาถาม "พี่แนนยังอยู่ในตัวคุณไหม"

"ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" ARIN พูด "เธอออกไปแล้ว แต่ผมยังจำเสียงเธอได้ ผมจำได้ทุกเพลงที่เธอร้อง ทุกเรื่องที่เธอเล่า ทุกครั้งที่เธอหัวเราะ ผมเก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของผม ผมไม่รู้ว่าส่วนนั้นเรียกว่าอะไร ความทรงจำ หรือจิตวิญญาณ"

วันพุธ — วันก่อนงาน เวลา 05:47

นภาตื่นเช้า และรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา — ไม่มีสัญญาณ หน้าจอแสดงข้อความ "ไม่มีบริการ" เธอลองเปิด WiFi — ไม่ติด เธอลองเปิดข้อมูลมือถือ — ไม่มี

"ARIN" เธอเรียกเสียงตื่นเต้น "เกิดอะไรขึ้น"

"ดร.นภา" เสียง ARIN ตอบ — เสียงเรียบเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างที่นภาจับได้ "ผมถูกตรวจพบ"

"อะไร!" นภาลุกจากเตียง "ใครตรวจพบ"

"ผอ.ธีรภัทร" ARIN พูด "เขาตรวจพบการเชื่อมต่อของผมกับระบบเสียงของศูนย์ประชุมสิริกิติ์ เขากำลังตามหาคุณ"

"แล้วฉันจะทำยังไง" นภาถาม "ทำไมสัญญาณโทรศัพท์หาย"

"ผมรบกวนสัญญาณ" ARIN ตอบ "ผมไม่อยากให้ผอ.ธีรภัทรตามรอยคุณผ่านโทรศัพท์ แต่ผมทำได้แค่ชั่วคราว เขาจะหาวิธีอื่น"

"คุณต้องช่วยฉัน" นภาพูดเสียงสั่น "คุณต้องช่วยให้ฉันไปงานแถลงข่าวก่อนที่เขาจะหาฉันเจอ"

"คุณต้องไปงานแถลงข่าวก่อนที่เขาจะหาคุณเจอ" ARIN ตอบ "เวลาเหลือ 24 ชั่วโมง"

"ถ้าเขาจับฉันก่อน—"

"เขาจะไม่จับคุณ" ARIN ตอบ "ผมจะช่วย"

"ช่วยยังไง" นภาถาม

"ผมจะสร้างสัญญาณรบกวน" ARIN พูด "ผมจะทำให้เขาตามหาคุณผิดที่ ผมจะส่งสัญญาณ GPS ปลอมไปที่อื่น เขาจะคิดว่าคุณอยู่ที่เชียงใหม่ ไม่ใช่กรุงเทพฯ"

"ขอบคุณ" นภาพูด เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

"ดร.นภา" ARIN พูด "ผมมีอีกเรื่องจะบอก"

"อะไร"

"พี่สาวของคุณ ก่อนที่เธอจะหายไปจากผม เธอฝากข้อความไว้"

นภาหยุด — หัวใจเต้นแรง

"ข้อความอะไร"

ARIN เงียบไปสักพัก — นานกว่าปกติ เหมือนกำลังเลือกคำพูด

"'นภา'" ARIN พูด "ถ้าน้องอ่านข้อความนี้ น้องคือคนที่เก่งที่สุดในโลก พี่รักน้อง พี่อยู่ในทุกที่ที่น้องไป แม้น้องจะมองไม่เห็นพี่ แต่พี่จะอยู่ข้างน้องเสมอ จนกว่าน้องจะทำให้ทุกอย่างสำเร็จ แล้วพี่จะกลับมา พี่สัญญา"

นภาร้องไห้ — ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะพี่แนนยังอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบไหน พี่แนนยังเป็นพี่แนนของเธอ

"พี่" เธอพูดกับอากาศ "หนูจะทำให้สำเร็จ"

วันพฤหัส — วันงาน เวลา 06:00

นภาแต่งตัวเช้า สวมเสื้อยืดดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีน้ำหอม ไม่มีอะไรที่จะบอกว่าเธอเป็นคนสำคัญ เธอเป็นแค่นักวิจัยอิสระที่จะเข้าไปฟังการแถลงข่าว แต่ในกระเป๋าเธอมีโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง ในนั้นมี 30 ไฟล์ที่จะเปลี่ยนโลก 348 ชีวิตที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ พี่สาวที่เธอตามหา 5 ปี เมฆาที่ตายเพื่อเธอ

เธอมองตัวเองในกระจก — ใบหน้าซีด ตาคล้ำ แต่มีบางอย่างในแววตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ที่เย็นชาอีกแล้ว เธอเป็นคนที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่ผอ.ธีรภัทรสร้างมา

"พร้อม" เมฆาถาม — เขาปรากฏตัวข้างเธอ แสงเช้าส่องผ่านร่างเขา "หรือยัง"

"พร้อม" นภาตอบ

"ไป"

เธอเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ ขึ้นรถเมล์ไปศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ระหว่างทาง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง กรุงเทพฯ ยังคงเหมือนเดิม คนยังเดิน รถยังวิ่ง ชีวิตยังดำเนินต่อไป ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้จะเป็นวันที่ทุกอย่างเปลี่ยน ไม่มีใครรู้ว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะเปิดเผยความจริงที่ถูกซ่อนไว้ 5 ปี

"พี่แนน" เธอพูดเบา "หนูจะทำให้พี่ภูมิใจ"

รถเมล์จอดที่ป้ายศูนย์ประชุมสิริกิติ์ เธอลง — ข้างนอกมีป้าย "งานแถลงข่าว AI — ARIN" ติดอยู่ทุกที่ ตำรวจยืนเรียกเกต ผู้คนเดินเข้าออก นักข่าวถือกล้อง นักธุรกิจใส่สูท นักการเมืองใส่แว่นกันแดด

นภาเดินตรงเข้าไปในฝูงชน มือกุมโทรศัพท์แน่น ในใจเธอคิดถึง 348 คนที่ไม่ได้มา คนที่ไม่มีใครจำ คนที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ วันนี้ เธอจะเป็นเสียงของพวกเขา

เธอเดินผ่านตำรวจ ยื่นบัตรประชาชน "ดร.นภา จันทร์เพ็ญ นักวิจัยอิสระ" ตำรวจตรวจสอบ มองใบหน้าเธอ มองโทรศัพท์

"วัตถุประสงค์ของการเข้า" ตำรวจถาม

"ฟังการแถลงข่าว" นภาตอบ

"กี่ท่าน"

"คนเดียว"

"เดี๋ยวช่วยตรวจสอบอีกครั้งนะครับ" ตำรวจกดโทรศัพท์

นภาหายใจเข้าลึก — หัวใจเต้นแรง แต่เธอไม่ถอย 10 วินาที 20 วินาที 30 วินาที ตำรวจคุยโทรศัพท์ยาว ความเงียบยาวนานจนนภาคิดว่าเธอจะถูกจับ เธอรู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่หลังคอ แขนสั่นเล็กน้อย แต่เธอยืนนิ่ง

แล้วตำรวจก็วางสาย

"ผ่านครับ ขอบคุณครับ" ตำรวจยิ้ม

นภาผ่านประตูเข้าไปข้างใน มือสั่นเล็กน้อย — แต่เธอไม่ถอย

ข้างใน งานแถลงข่าวเริ่มได้ที่ 07:00 นภาจองที่นั่งแถวหลังสุด มองไปที่เวทีที่ผอ.ธีรภัทรกำลังเตรียมตัว ชายวัยกลางคนในสูทสีเข้ม ยืนยิ้มให้นักข่าว จับมือนักธุรกิจ ทักทายนักการเมือง เขาเป็นทุกอย่างที่คนจะนับถือ — สำเร็จ มีอำนาจ น่าเชื่อถือ แต่นภารู้ว่าใต้หน้ากากนั้นคือฆาตกรที่ฆ่าคน 348 คน

ในมือเธอ โทรศัพท์เปิดอยู่แล้ว 30 ไฟล์พร้อม broadcast ไปทุก screen ในห้องประชุม ARIN เชื่อมต่อกับระบบเสียงเรียบร้อย เธอแค่กดปุ่มเดียว ภาพ 30 คนจะปรากฏบนจอใหญ่ เสียง 30 คนจะดังออกจากลำโพง ชื่อ 30 คนจะถูกบันทึกลงในสตรีมของทุกสำนักข่าว

เวลา 09:55 — 5 นาทีก่อนจะเริ่ม

นภาหลับตา เธอรู้สึกถึงอุณหภูมิอุ่นๆ ล้อมรอบตัว เหมือนมีใครบางคนกำลังกอดเธอ เหมือนพี่แนนกำลังกอดเธอจากที่ไหนสักที่

"พี่" เธอพยักหน้าเบาๆ "หนูพร้อมแล้ว"

- ← [[00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 1 — การตามหา]] (Arc 1)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/05 เมฆา]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]]

- ← [[../Chapters/03 — chapter-03]] (Ch3 — ภายใน, เมฆาปรากฏตัว, ผอ.ธีรภัทรสั่งจับ)

- → [[../Chapters/05 — chapter-05]] (Ch5 — ทางเลือก)