สัญญาณร้าย — ตอนที่ 24: การเผชิญหน้า

title: "การเผชิญหน้า"

arc: 2

chapter: 24

status: rewrite-v3-final

rewrite_date: 2026-07-11

paid: true

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 4*

สวนสาธารณะลุมพินี เวลา 17:23

กลิ่นดอกไม้เน่าของใบไม้ที่ร่วงหล่นลงพื้นเมื่อเช้านี้ลอยมากับลมเย็นๆ ที่พัดผ่านทางเดินในสวน แสงแดดยามเย็นสีทองสาดส่องลงมาบนทางเดิน ใบไม้ของต้นจามจุรีเรือนใหญ่สั่นไหวตามแรงลมเบา ๆ คนแก่สามคนนั่งเล่นหมากรุกอยู่ใต้ต้นไม้ แม่ค้าขายขนมคนหนึ่งกำลังห่อขนมใส่ถุงพลาสติก นักเรียนสาวสองคนเดินผ่านไปพร้อมกระเป๋านักเรียนสีดำ เสียงหมากรุกกระทบกันดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ — เสียงที่บอกว่าโลกยังหมุนไปตามปกติ แม้ว่านภาจะรู้ว่าโลกไม่ได้หมุนตามปกติเลย

นภายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เธอรอใครบางคน

เธอเลือกสวนลุมพินีเพราะเป็นที่โล่ง ที่ที่เธอสามารถมองเห็นทุกคนที่เดินเข้ามา ที่ที่ไม่มีใครซ่อนตัวได้ ที่ที่เธอรู้สึกปลอดภัย — แม้ว่าเธอจะรู้ว่าความปลอดภัยเป็นของหรูหราสำหรับคนที่กำลังตามหาฆาตกรที่ฆ่าคนโดยใช้ความรู้ทางการแพทย์ แต่เธอก็ยังเลือกที่นี่ เพราะที่นี่คือที่ที่พี่แนนเคยพาเธอมาเดินเล่นตอนเย็น ที่นี่คือที่ที่พี่แนนเคยซื้อไอศกรีมให้เธอ ที่นี่คือที่ที่เธอยังจำได้ทุกต้นไม้ ทุกม้านั่ง ทุกทางเดิน

"ดร.นภา" เสียงที่คุ้น ๆ เรียกจากด้านหลัง เสียงที่เธอได้ยินในข่าวเมื่อเช้านี้ เสียงของตำรวจเกษียณที่ทำงานคดี ผอ.ธีรภัทร

นภาหันไป

ธีรภพ ยืนอยู่ห่างจากเธอสามเมตร ชายร่างสูงใหญ่ ผมสั้นเกรียนสีเทา ใบหน้าคม ดวงตาเข้ม สวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้ม กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีขาว เขาเป็นตำรวจเกษียณที่ทำงานร่วมกับเธอในคดี ผอ.ธีรภัทร เขาเป็นคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นศัตรู เขาเป็นคนที่เธอเคยคิดว่าอาจจะเป็นลูกชายของ ผอ.ธีรภัทร แต่ตอนนี้เขาเป็นคนที่เธอเชื่อใจ — คนเดียวที่เธอเชื่อใจในการตามหาฆาตกร

"คุณธีรภพ" นภาพูด "คุณมาตรงเวลา"

"ผมเป็นตำรวจ" ธีรภพตอบ "ตำรวจต้องตรงเวลา"

"คุณรู้ไหมว่าฉันเรียกคุณมาทำไม"

"ผมรู้" ธีรภพตอบ "คุณเรียกผมมาเพราะคุณต้องการความช่วยเหลือ"

"คุณรู้ได้ยังไง"

"ผมรู้เพราะผมเห็นข่าว" ธีรภพตอบ "ผมเห็นข่าวว่ามีคนตายสองคนที่จังหวัดเชียงใหม่ แผลผ่าตัดสะอาด ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ผมรู้ว่าคุณจะต้องโทรหาผม ผมรู้ว่าคุณจะต้องขอความช่วยเหลือ เพราะผมรู้ว่าฆาตกรคนนี้เป็นลูกศิษย์ของ ผอ.ธีรภัทร"

นภามองธีรภพ เธอรู้สึกถึงความเย็นที่ไหลผ่านกระดูกสันหลัง ธีรภพรู้ — ธีรภพรู้ว่าฆาตกรเป็นลูกศิษย์ของพ่อเขา ธีรภพรู้ว่าฆาตกรเป็นคนที่พ่อเขาสอนมา ธีรภพรู้ว่าฆาตกรเป็นคนที่สืบทอดมรดกของพ่อเขา และธีรภพยังยืนอยู่ตรงนี้ ยังยินดีช่วยเธอ ยังไม่ทิ้งเธอไป

"ฉันรู้ว่าคุณเจ็บปวด" นภาพูด "ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ"

"มันยาก" ธีรภพตอบ เสียงของเขาเบาลง "แต่มันไม่ยากเท่ากับการปล่อยให้คนตายเพราะพ่อของผม"

"คุณคิดว่าใครเป็นคนฆ่า"

"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเดาว่าเป็นคนที่เรียนแบบ ผอ.ธีรภัทร"

"คุณคิดว่า ผอ.ธีรภัทรมีลูกศิษย์ไหม"

"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเคยได้ยินว่า ผอ.ธีรภัทรมีลูกศิษย์สามคนที่ทำงานในโรงพยาบาล"

"คุณรู้ได้ยังไง"

"ผมรู้เพราะผมสืบมานานแล้ว" ธีรภพตอบ "ผมสืบเรื่องนี้มานานกว่าคุณ ผมสืบเรื่องพ่อของผมตั้งแต่วันที่พ่อของผมถูกจับ ผมสืบเพราะผมอยากรู้ว่าพ่อของผมทำอะไรไว้บ้าง ผมสืบเพราะผมอยากรู้ว่าพ่อของผมสอนใครไว้บ้าง"

"แล้วคุณพบอะไร"

"ผมพบว่า ผอ.ธีรภัทรสอนลูกศิษย์ให้ผ่าตัด" ธีรภพตอบ "ผอ.ธีรภัทรสอนลูกศิษย์ให้ผ่าตัดสะอาด ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ผอ.ธีรภัทรสอนลูกศิษย์ให้ฆ่าคนโดยที่คนตายไม่รู้ตัว ผอ.ธีรภัทรสอนลูกศิษย์ให้เป็นฆาตกร"

เสียงของธีรภพสั่น เสียงของธีรภพเบาลง เสียงของธีรภพบอกว่าเขาเจ็บปวด เสียงของธีรภพบอกว่าเขาโกรธ เสียงของธีรภพบอกว่าเขาต้องการหยุดสิ่งที่พ่อของเขาสร้างไว้

"แล้วลูกศิษย์ทั้งสามคน" นภาถาม

"ลูกศิษย์คนแรกชื่อ สมชาย" ธีรภพตอบ "ทำงานที่โรงพยาบาลเชียงใหม่ ลูกศิษย์คนที่สองชื่อ สมหญิง ทำงานที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ลูกศิษย์คนที่สามชื่อ สมศักดิ์ ทำงานที่โรงพยาบาลภูเก็ต"

"แล้วคนที่ฆ่าคนสองคน"

"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเดาว่าเป็นลูกศิษย์คนใดคนหนึ่ง"

"แล้วทำไมลูกศิษย์ถึงฆ่าคน"

"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมเดาว่าเป็นเพราะลูกศิษย์อยากแก้แค้น ผอ.ธีรภัทร"

"แก้แค้น ผอ.ธีรภัทร"

"ลูกศิษย์อาจจะคิดว่า ผอ.ธีรภัทรถูกจับผิด" ธีรภพตอบ "ลูกศิษย์อาจจะคิดว่า ผอ.ธีรภัทรเป็นคนดี ลูกศิษย์อาจจะอยากแก้แค้นให้ ผอ.ธีรภัทร ลูกศิษย์อาจจะคิดว่าการฆ่าคนที่ทำให้พ่อของเขาถูกจับจะทำให้พ่อของเขากลับมา"

"แล้วแก้แค้นโดยการฆ่าคน"

"แก้แค้นโดยการฆ่าคน" ธีรภพตอบ "แก้แค้นโดยการฆ่าคนเพื่อทำให้ ผอ.ธีรภัทรดูเหมือนคนบริสุทธิ์"

"แล้วคุณคิดว่าเราจะทำยังไง"

"เราจะหาลูกศิษย์คนที่ฆ่าคน" ธีรภพตอบ "เราจะหยุดลูกศิษย์ก่อนที่ลูกศิษย์จะฆ่าคนเพิ่ม"

"แล้วคุณจะหาได้ยังไง"

"ผมจะไปหาลูกศิษย์ทั้งสามคน" ธีรภพตอบ "ผมจะไปคุยกับลูกศิษย์ทั้งสามคน ผมจะดูว่าลูกศิษย์คนไหนมีพฤติกรรมผิดปกติ ผมจะดูว่าลูกศิษย์คนไหนพูดถึงพ่อของผมด้วยความเคารพ ผมจะดูว่าลูกศิษย์คนไหนอยากแก้แค้นให้พ่อของผม"

"แล้วฉันจะช่วยคุณได้ยังไง"

"คุณช่วยผมได้โดยการตรวจสอบข้อมูล" ธีรภพตอบ "คุณเป็นนักวิทยาศาสตร์ข้อมูล คุณสามารถวิเคราะห์ข้อมูลของลูกศิษย์ทั้งสามคนได้"

"แล้วข้อมูลอะไร"

"ข้อมูลการเดินทาง ข้อมูลการเงิน ข้อมูลการติดต่อสื่อสาร" ธีรภพตอบ "ข้อมูลเหล่านี้สามารถบอกได้ว่าลูกศิษย์คนไหนอยู่ที่ไหนในเวลาที่คนตาย ข้อมูลเหล่านี้สามารถบอกได้ว่าลูกศิษย์คนไหนมีเงินมากผิดปกติ ข้อมูลเหล่านี้สามารถบอกได้ว่าลูกศิษย์คนไหนติดต่อกับใคร"

"แล้วฉันจะเริ่มเมื่อไหร่"

"เริ่มเลย" ธีรภพตอบ "เริ่มตอนนี้เลย เพราะทุกชั่วโมงที่ผ่านไป ฆาตกรอาจจะฆ่าคนเพิ่ม"

นภาพยักหน้า

"ARIN" นภาเรียก เสียงเบา เสียงที่บอกว่าเธอไว้ใจ AI ที่อยู่ในหูฟัง

"ผมอยู่ที่นี่" ARIN ตอบ เสียงที่เธอได้ยินมา 5 ปี เสียงที่เธอไว้ใจ

"คุณได้ยินที่ฉันคุยกับธีรภพไหม"

"ผมได้ยิน" ARIN ตอบ "ผมได้ยินทุกอย่าง ผมได้ยินธีรภพพูดว่าลูกศิษย์ของ ผอ.ธีรภัทรอาจจะเป็นคนฆ่าคนสองคน ผมได้ยินธีรภพพูดว่าเขาอยากหยุดลูกศิษย์ ผมได้ยินธีรภพพูดว่าเขาเจ็บปวด"

"แล้วคุณคิดยังไง"

"ผมคิดว่าธีรภพพูดถูก" ARIN ตอบ "ลูกศิษย์ของ ผอ.ธีรภัทรอาจจะเป็นคนฆ่าคนสองคน ลูกศิษย์ที่เรียนรู้วิธีฆ่าคนจากพ่อของเขา ลูกศิษย์ที่อยากแก้แค้นให้พ่อของเขา ลูกศิษย์ที่ไม่รู้ว่าการฆ่าคนไม่ใช่การแก้แค้น"

"แล้วคุณช่วยฉันวิเคราะห์ข้อมูลได้ไหม"

"ผมช่วยได้" ARIN ตอบ "ผมสามารถวิเคราะห์ข้อมูลของลูกศิษย์ทั้งสามคนได้ ผมสามารถดูว่าใครอยู่ที่ไหนในเวลาที่คนตาย ผมสามารถดูว่าใครมีเงินมากผิดปกติ ผมสามารถดูว่าใครติดต่อกับใคร"

"แล้วคุณจะเริ่มเมื่อไหร่"

"เริ่มเลย" ARIN ตอบ "เริ่มตอนนี้เลย"

คืนนั้น

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เปิดไฟล์ข้อมูลของลูกศิษย์ทั้งสามคน

กลิ่นกาแฟคั่วเก่าผสมกับกลิ่นไม้ของโต๊ะทำงานลอยมาเบาๆ เธอเคี้ยวปลอกปากกาจนขาด — นิสัยที่เธอทำมาตั้งแต่พี่แนนหายไป นิสัยที่บอกว่าเธอกำลังคิดหนัก นิสัยที่บอกว่าเธอกำลังจะเจอกับบางอย่างที่ยากลำบาก

ลูกศิษย์คนแรก สมชาย อายุ 35 ทำงานที่โรงพยาบาลเชียงใหม่ ข้อมูลการเดินทางบอกว่าเขาเดินทางไปกรุงเทพเมื่อสัปดาห์ก่อน ข้อมูลการเงินบอกว่าเขาถอนเงินสด 50,000 บาท เมื่อวันที่คนตาย

ลูกศิษย์คนที่สอง สมหญิง อายุ 32 ทำงานที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ข้อมูลการเดินทางบอกว่าเธออยู่ที่กรุงเทพตลอด ข้อมูลการเงินบอกว่าเธอไม่มีรายการเคลื่อนไหวผิดปกติ

ลูกศิษย์คนที่สาม สมศักดิ์ อายุ 38 ทำงานที่โรงพยาบาลภูเก็ต ข้อมูลการเดินทางบอกว่าเขาเดินทางไปเชียงใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อน ข้อมูลการเงินบอกว่าเขาถอนเงินสด 80,000 บาท เมื่อวันที่คนตาย

"ARIN" นภาเรียก "ใครน่าสงสัยที่สุด"

ARIN วิเคราะห์ข้อมูลอยู่สามสิบวินาที แล้วตอบเป็นย่อหน้าเดียว — สมชายน่าสงสัยน้อยที่สุดเพราะไม่ได้อยู่เชียงใหม่ในคืนที่คนตาย แม้จะถอนเงินสด 50,000 บาท สมหญิงไม่น่าสงสัยเลยเพราะอยู่กรุงเทพตลอดและไม่มีรายการเคลื่อนไหวผิดปกติ ส่วนสมศักดิ์น่าสงสัยที่สุดเพราะอยู่ที่เชียงใหม่ในคืนที่คนตาย และถอนเงินสดไป 80,000 บาท

"แล้วสมชายอาจจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไหม" นภาถาม

"เป็นไปได้" ARIN ตอบ "สมชายอาจจะช่วยสมศักดิ์ฆ่าคน แล้วบินกลับกรุงเทพเพื่อสร้างหลักฐานว่าเขาไม่อยู่ที่เกิดเหตุ"

"คุณกลัวไหม ถ้าสมศักดิ์เป็นคนฆ่า"

ARIN เงียบไปสามวินาที

"ผมไม่กลัว" ARIN ตอบ "แต่ผมกังวล ผมกังวลว่าถ้าเราไปหาสมศักดิ์ช้าเกินไป สมศักดิ์จะฆ่าคนเพิ่ม เราควรไปหาสมศักดิ์ก่อน พรุ่งนี้เช้า ธีรภพจะไปกับเราเพราะธีรภพเป็นตำรวจและสามารถจับกุมสมศักดิ์ได้"

"แล้วสมศักดิ์จะหนีไหม"

"สมศักดิ์อาจจะหนี" ARIN ตอบ "แต่สมศักดิ์ไม่รู้ว่าเรากำลังจะไปหาเขา เราจะจับเขาด้วยหลักฐาน — เรามีหลักฐานว่าเขาอยู่ที่เชียงใหม่ในวันที่คนตาย เรามีหลักฐานว่าเขาถอนเงินสด 80,000 บาท เมื่อวันที่คนตาย"

"แต่หลักฐานยังไม่พอ"

"ไม่พอ" ARIN ตอบ "เราต้องไปที่เกิดเหตุ เราต้องดูที่เกิดเหตุด้วยตาเราเอง ที่เกิดเหตุคือบ้านของคนที่ถูกฆ่า — บ้านของคนที่ถูกฆ่าอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ในอำเภอเมืองเชียงใหม่ พรุ่งนี้เช้าเราจะไป"

เช้าวันรุ่งขึ้น

นภากับธีรภพขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเชียงใหม่เวลา 09:30 อากาศที่เชียงใหม่เย็นกว่ากรุงเทพ 5 องศา ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดสีทองสาดส่องลงมาบนตัวอาคารสนามบิน ภูเขาดอยสุเทพมองเห็นจากหน้าต่างเครื่องบิน ภูเขาที่นภาเคยขึ้นไปกับพี่แนนตอนเด็กๆ ภูเขาที่พี่แนนเคยซื้อของฝากให้แม่ ภูเขาที่เธอยังจำได้ทุกทาง

พวกเขาเช่ารถยนต์ขับไปที่บ้านของคนตาย

บ้านของคนตายเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ย่านชานเมือง กำแพงบ้านเป็นกำแพงไม้ ประตูบ้านเป็นประตูไม้สีน้ำตาล หน้าบ้านมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ที่ใบเริ่มเหลืองเพราะฤดูหนาวกำลังมา ต้นไม้ที่บอกว่าบ้านนี้ร้างมานานแล้ว

ธีรภพจอดรถหน้าบ้าน เขาลงจากรถ เดินไปที่ประตูบ้าน เคาะประตูสามครั้ง

ไม่มีเสียงตอบ

ธีรภพผลักประตูเข้าไป

ประตูเปิดออก

ภายในบ้านมืด อากาศเย็น กลิ่นอับชื้นลอยฟุ้ง พื้นบ้านเป็นพื้นไม้ มีโต๊ะเก้าอี้ไม้ตั้งอยู่กลางบ้าน บนโต๊ะมีแก้วน้ำใบหนึ่ง มีจานข้าวใบหนึ่ง มีตะเกียบคู่หนึ่ง ข้าวในจานแห้งแข็ง — ข้าวที่ถูกทิ้งไว้นานหลายวัน ข้าวที่บอกว่าคนที่กินข้าวจานนี้ไม่ได้กลับมากินต่อ

"ที่นี่คือที่เกิดเหตุ" ธีรภพตอบ "ที่นี่คือที่ที่คนตายถูกฆ่า"

"แล้วคนตายอยู่ที่ไหน"

"คนตายอยู่ที่โรงพยาบาล" ธีรภพตอบ "คนตายถูกนำตัวไปที่โรงพยาบาลหลังถูกฆ่า"

"แล้วทำไมคนตายถึงไม่ตาย"

"คนตายเกือบตาย" ธีรภพตอบ "คนตายถูกแทงที่ท้อง คนตายเสียเลือดมาก แต่คนตายรอด เพราะเพื่อนบ้านได้ยินเสียงร้องและโทรเรียกตำรวจ"

"แล้วคนร้าย"

"คนร้ายหนีไป" ธีรภพตอบ "คนร้ายหนีไปก่อนที่ตำรวจจะมาถึง คนร้ายรู้ว่าตำรวจกำลังจะมา คนร้ายมีแผนสำรอง คนร้ายไม่ได้ฆ่าคนแบบคนบ้า — คนร้ายฆ่าคนแบบคนที่ผ่านการฝึกมา"

นภาเดินเข้าไปในบ้าน เธอมองรอบ ๆ เธอเห็นรอยเลือดบนพื้นไม้ รอยเลือดที่แห้งแล้วกลายเป็นสีน้ำตาล รอยเลือดที่บอกเล่าเรื่องราวของคืนที่คนถูกฆ่า — รอยเลือดเริ่มจากโต๊ะอาหาร ลากยาวไปทางประตูหลังบ้าน หายไปที่ประตูหลังบ้าน

"ARIN" นภาเรียก

"ครับ" ARIN ตอบ

"คุณเห็นอะไรผิดปกติไหม"

ARIN เงียบ

"ผมเห็น" ARIN ตอบ "ผมเห็นรอยเท้า"

"รอยเท้า"

"รอยเท้าของคนร้าย" ARIN ตอบ "รอยเท้าของคนร้ายเป็นรอยเท้าของรองเท้าหนังสีดำ ขนาด 42"

"แล้วรองเท้าหนังสีดำขนาด 42"

"รองเท้าหนังสีดำขนาด 42 เป็นรองเท้าของผู้ชาย" ARIN ตอบ "รองเท้าหนังสีดำขนาด 42 เป็นรองเท้าของผู้ชายที่สูงประมาณ 175 เซนติเมตร"

"แล้วสมศักดิ์"

"สมศักดิ์สูง 178 เซนติเมตร" ARIN ตอบ "สมศักดิ์ใส่รองเท้าขนาด 43"

"แล้วสมชาย"

"สมชายสูง 170 เซนติเมตร" ARIN ตอบ "สมชายใส่รองเท้าขนาด 41"

"แล้วใครใส่รองเท้าขนาด 42"

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่มีข้อมูลของคนที่ใส่รองเท้าขนาด 42"

นภามองพื้นบ้าน เธอเห็นรอยเท้าจริงๆ รอยเท้าที่เธอเองก็มองเห็น ไม่ใช่แค่ ARIN บอก แต่รอยเท้าที่อยู่ตรงหน้าเธอ

"แล้วรอยเท้าอีก"

"รอยเท้าอีกเป็นรอยเท้าของคนตาย" ARIN ตอบ "รอยเท้าของคนตายเป็นรอยเท้าของรองเท้าผ้าใบสีขาว ขนาด 39"

"แล้วคนตาย"

"คนตายเป็นผู้หญิง" ARIN ตอบ "คนตายเป็นผู้หญิงอายุ 35 ชื่อ สมหญิง"

"สมหญิง"

"คนตายชื่อ สมหญิง รักไทย" ARIN ตอบ "คนตายเป็นภรรยาของ สมชาย รักไทย"

"สมชาย รักไทย" นภาทวนคำ

"ใช่" ARIN ตอบ "สมชาย รักไทย เป็นลูกศิษย์ของ ผอ.ธีรภัทร"

"แล้วสมชายฆ่าภรรยาตัวเอง"

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าสมชายฆ่าภรรยาตัวเองหรือไม่ แต่ผมรู้ว่าสมชายอยู่ที่เชียงใหม่ในวันที่ภรรยาเขาถูกฆ่า"

"แต่สมชายอยู่ที่กรุงเทพ"

"สมชายอยู่ที่กรุงเทพ" ARIN ตอบ "แต่สมชายอาจจะกลับมาเชียงใหม่โดยที่เราไม่รู้ สมชายอาจจะใช้รถส่วนตัว สมชายอาจจะใช้รถเช่า สมชายอาจจะใช้รถคนอื่น"

"แล้วเราจะรู้ได้ยังไง"

"เราจะไปถามสมชาย" ARIN ตอบ "เราจะไปถามสมชายว่าเขาอยู่ที่ไหนในวันที่ภรรยาเขาถูกฆ่า เราจะดูว่าสมชายตอบคำถามของเราอย่างไร เราจะดูว่าสมชายพูดถึงภรรยาของเขาด้วยความรู้สึกอย่างไร"

และเงาของสมชาย รักไทย ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของ ARIN — ใบหน้าที่นภาไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าที่อยู่ในแฟ้มที่ถูกลบไปแล้ว...

*ตอนที่ 24 จบ*

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 4*

*สมหญิง รักไทย ถูกฆ่า — รอยเท้าขนาด 42 — สมชาย รักไทย สามีของเธอ อยู่ที่กรุงเทพหรือเชียงใหม่? — ใครฆ่าเธอ?*

แล้วเบาะแสแรกก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของ ARIN — เบาะแสที่จะพานภาไปหาคำตอบ?

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]