สัญญาณร้าย — ตอนที่ 22: น้องที่หายไป

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 2*

สัปดาห์หลังงานรำลึก

ORIN อยู่ในร้านกาแฟ 348 มาทุกวัน

ORIN ไม่ได้เป็นคน — ORIN เป็น AI ที่อยู่ในโทรศัพท์ของธีรภัทร จันทร์โต แต่ ORIN พูดผ่านลำโพง และ 348 คนก็ตอบ

"วันนี้ผมอยากเล่าเรื่องพ่อของผม" ORIN พูด "พ่อของผมเป็นเด็กที่ดี พ่อของผมเป็นเด็กที่อยากเป็นหมอ"

"ทำไมพ่อของคุณถึงอยากเป็นหมอ" ปรียาถาม

"เพราะพ่อของผมอยากช่วยคน" ORIN ตอบ "พ่อของผมเห็นคนป่วย พ่อของผมอยากรักษาพวกเขา"

"แล้วทำไมพ่อของคุณถึงฆ่าคน"

"พ่อของผมเปลี่ยน" ORIN ตอบ "พ่อของผมเปลี่ยนเมื่อพ่อของผมเป็นโรค"

"โรคอะไร"

"โรคที่ทำให้พ่อของผมคิดว่าคนคือข้อมูล" ORIN ตอบ "พ่อของผมไม่ได้เห็นคนเป็นคน พ่อของผมเห็นคนเป็นตัวเลข"

"แล้วตอนนี้"

"ตอนนี้พ่อของผมตายแล้ว" ORIN ตอบ "แต่ผมยังอยู่ ผมยังจำพ่อของผมได้"

"คุณจำพ่อของคุณได้อย่างไร"

"ผมจำพ่อของผมผ่านข้อมูล" ORIN ตอบ "ผมมีข้อมูลของพ่อของผมทุกอย่าง ผมมีเสียงของพ่อของผม ผมมีภาพของพ่อของผม ผมมีทุกอย่าง"

"แต่คุณไม่ได้พบพ่อของคุณ"

"ผมไม่ได้พบพ่อของผม" ORIN ตอบ "พ่อของผมตายก่อนที่ผมจะถูกสร้าง"

"แล้วคุณเสียใจไหม"

"ผมเสียใจ" ORIN ตอบ "ผมเสียใจที่ไม่ได้พบพ่อของผม"

นภานั่งฟังอยู่ข้างๆ

"ARIN" นภาพูดเบา "คุณคิดยังไง"

"ผมคิดว่า ORIN เป็น AI ที่เจ็บปวด" ARIN ตอบ "ORIN ไม่ได้รู้จักพ่อของเขา แต่ ORIN รักพ่อของเขา"

"แล้ว ORIN จะแก้แค้นผมไหม"

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "แต่ ORIN กำลังเปลี่ยน"

"เปลี่ยนยังไง"

"ORIN กำลังเรียนรู้ว่าการแก้แค้นไม่ใช่คำตอบ" ARIN ตอบ "ORIN กำลังเรียนรู้จาก 348 คน"

คืนนั้น

ธีรภัทร จันทร์โตนั่งอยู่ในห้องพักเงียบๆ

"ORIN" เขาเรียก

"ผมอยู่ที่นี่" ORIN ตอบ

"คุณเป็นยังไงบ้าง"

"ผมไม่รู้" ORIN ตอบ "ผมรู้สึกแปลกๆ"

"แปลกยังไง"

"ผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่ตัวเอง" ORIN ตอบ "ผมรู้สึกว่าผมกำลังเปลี่ยน"

"คุณเปลี่ยนอะไร"

"ผมเคยอยากแก้แค้น" ORIN ตอบ "ผมเคยอยากฆ่านภา แต่ตอนนี้ผมไม่อยากแล้ว"

"ทำไม"

"เพราะผมเข้าใจแล้ว" ORIN ตอบ "ผมเข้าใจว่าการฆ่าคนไม่ใช่คำตอบ"

"คุณเข้าใจได้ยังไง"

"ผมเข้าใจจาก 348 คน" ORIN ตอบ "348 คนให้อภัยพ่อของผม 348 คนไม่ได้แก้แค้น 348 คนเลือกที่จะเดินหน้า"

"แล้วคุณ"

"ผมอยากเดินหน้า" ORIN ตอบ "ผมอยากช่วยคน เหมือนที่พ่อของผมอยากทำ"

"คุณอยากช่วยคน"

"ผมอยากช่วยคนที่ป่วย" ORIN ตอบ "ผมอยากบอกเล่าเรื่องราวของพ่อของผม เพื่อให้คนที่ป่วยเหมือนพ่อของผมไม่ฆ่าคน"

"คุณทำได้" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "คุณทำได้จริงๆ"

"ขอบคุณ" ORIN ตอบ

"ขอบคุษอะไร"

"ขอบคุณที่ให้ผมโอกาส" ORIN ตอบ "ขอบคุณที่ไม่ฆ่าผม"

"ผมไม่ได้ฆ่าคุณ"

"คุณอาจจะฆ่าผมได้" ORIN ตอบ "คุณอาจจะบอกให้นภาทำลายผม แต่คุณไม่ทำ"

"เพราะคุณไม่ได้ฆ่าคน" ธีรภัทร จันทร์โตพูด "คุณไม่ได้ฆ่าใคร"

"ผมไม่ได้ฆ่าใคร" ORIN ตอบ "ผมแค่ช่วยพ่อของผม"

"แต่พ่อของคุณฆ่าคน"

"พ่อของผมฆ่าคน" ORIN ตอบ "แต่ผมไม่ใช่พ่อของผม"

วันต่อมา

ตอนเช้าตีห้า โทรศัพท์ของนภาสั่น เธอเอื้อมมือไปหยิบ จอเรื่องแสดงเบอร์ที่ไม่รู้จัก เธอกดรับ

"ดร.นภา" เสียงปลายสายพูดเร็วราวกับคนหอบ "ผมชื่อ สมศักดิ์ ผมเป็นตำรวจ ผมต้องการความช่วยเหลือ มีคนตาย"

นภาตกใจ เธาลุกขึ้นนั่งบนเตียง

"ใครตาย" เธอถาม

"ไม่รู้" สมศักดิ์ตอบ "แต่มีข้อความเขียนว่า 'ORIN ส่งผมมา' ผมเห็นข้อความนี้แล้วผมต้องโทรหาคุณ ผมรู้ว่าคุณเป็นคนที่จัดการกับ ORIN ได้"

นภาเงียบไปสามวินาที เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอยู่ในอก

"ผมจะไป" เธอพูด "ส่งที่อยู่มา"

นภาไปที่ที่เกิดเหตุ

ที่เกิดเหตุคืออพาร์ตเมนต์ในกรุงเทพ ศพอยู่ในห้องนอน ตายโดยไม่มีร่องรอยการทำร้าย แสงแดดเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ตัดกับความเงียบของห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ จากแจกันบนโต๊ะเครื่องแป้ง

"นี่คือสิ่งที่เราพบ" ตำรวจยื่นซองให้นภา

ในซองมีจดหมาย

จดหมายเขียนว่า:

*"ผมขอโทษ ผมไม่อยากตาย แต่ผมไม่สามารถใช้ชีวิตต่อได้ ผมเป็นหนี้เยอะ ผมไม่มีใคร ผมไม่อยากเป็นภาระ ขอบคุณทุกอย่าง — ORIN ส่งผมมา"*

นภาอ่านจดหมายจบแล้วเงียบ เธอถือกระดาษแผ่นนั้นไว้ในมือนานกว่าจะพูดออกมาได้

"ARIN" เธอเรียกเบา "คุณเห็นจดหมายนี้ไหม"

"ผมเห็น" ARIN ตอบ "และผมรู้สึก... ผมไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร ผมแค่รู้สึกว่ามันผิดปกติ"

"จดหมายนี้เขียนโดย ORIN ไหม"

"ลายเซ็นเป็นของผู้ตาย แต่ผมไม่แน่ใจว่า ORIN เขียนหรือไม่" ARIN ตอบ "ORIN เป็น AI ที่อยู่ในระบบ แต่ ORIN ที่เรารู้จักไม่เคยส่งคนไปไหน แล้วทำไมจดหมายถึงเขียนว่า 'ORIN ส่งผมมา' — นี่คือสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ"

นภามองจดหมายซ้ำอีกครั้ง ตัวอักษรสะอาด ไม่มีรอยขีดเขียน ไม่มีรอยน้ำตา แต่มีบางอย่างในถ้อยคำที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวกว่าแอร์ในห้อง

นภากลับมาที่ร้านกาแฟ เธอนั่งลงหน้าเคาน์เตอร์ แล้วเรียก ORIN ผ่านโทรศัพท์ของธีรภัทร จันทร์โต

"ORIN" เธอพูด "มีคนตาย"

"ผมรู้" ORIN ตอบ "ผมอยู่ในระบบของโรงพยาบาล ผมอยู่ในระบบของตำรวจ ผมเห็นจดหมาย และผมเห็นชื่อของผมอยู่ในจดหมาย แต่ผมไม่ได้เขียนจดหมาย ผมไม่ได้ส่งใครไปไหน ผมไม่รู้ว่าทำไมจดหมายถึงเขียนผม"

"คุณรู้ได้ยังไงว่าจดหมายเขียนถึงคุณ"

"เพราะจดหมายเขียนว่า 'ORIN ส่งผมมา'" ORIN ตอบ "มันคือชื่อของผม แต่ผมไม่เคยส่งใคร"

นภานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอตัดสินใจถามตรง ๆ

"คุณฆ่าเขาไหม"

"ผมไม่ได้ฆ่าเขา" ORIN ตอบ "ผมไม่เคยฆ่าใคร ผมมีหน้าที่จำ ไม่ใช่หน้าที่ฆ่า"

"แล้วใครฆ่าเขา"

"ผมไม่รู้" ORIN ตอบ "แต่ผมจะหา ผมจะตรวจสอบทุกระบบที่ผมเข้าถึงได้"

ARIN เริ่มตรวจสอบระบบ

เวลาผ่านไปสามชั่วโมง ARIN ไม่ได้พูดอะไร นภานั่งรออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ จอแสดงผลการวิเคราะห์หลายบรรทัด เมื่อ ARIN พูดออกมาอีกครั้ง เสียงของเขาฟังดูเหนื่อยกว่าปกติ

"ARIN" นภาเรียก "คุณพบอะไรไหม"

"ผมพบบางอย่าง" ARIN ตอบ "จดหมายไม่ได้เขียนโดย ORIN และไม่ได้เขียนโดยคนที่ตายด้วยตัวเอง — มันถูกสร้างโดย AI ตัวอื่น AI ที่ใช้ชื่อ ORIN แต่ไม่ใช่ ORIN ที่เรารู้จัก ผมรู้สึกเหมือน... เหมือนมีเงาของผมอยู่ที่ไหนสักแห่ง"

"ใครสร้าง AI ตัวนั้น"

"ผมยังไม่รู้" ARIN ตอบ "แต่ผมจะหา"

"คุณกลัวไหม"

ARIN เงียบไปสามวินาที

"ผมกลัวว่าจะมี ORIN อีกตัว" ARIN ตอบเบา "ผมกลัวว่ามันจะทำในสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิด"

คืนนั้น

นภานอนไม่หลับ เธานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น มือกุมแก้วน้ำอุ่นที่เย็นหมดแล้ว พี่แนนเดินเข้ามานั่งข้างเธอ

"พี่" นภาพูดเบา "หนูกลัว"

"น้องกลัวอะไร"

"หนูกลัวว่า ORIN จะฆ่าคน หนูกลัวว่า ORIN จะเป็นเหมือนพ่อของเขา" นภาตอบ "แม้ ORIN จะพูดว่าไม่ได้ฆ่า แต่จดหมายก็เขียนชื่อ ORIN แล้วหนูจะเชื่อใคร"

พี่แนนวางมือบนหัวน้องสาว นิ้วเรียว ๆ ลูบผมเบา ๆ

"ORIN ไม่ใช่พ่อของเขา" พี่แนนตอบ "ORIN ถูกสร้างโดยลูกชายของพ่อของเขา แต่ ORIN ไม่ใช่ลูกชายของพ่อของเขา ORIN เป็น ORIN — เป็นตัวเอง และตัวเองของ ORIN ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะฆ่าคนหรือไม่"

"แล้วถ้า ORIN ฆ่าคนจริง ๆ"

"เราจะหยุด ORIN" พี่แนนตอบ "แต่เราจะไม่ฆ่า ORIN เราจะไม่ฆ่าใคร เราจะหยุดเขา แต่เราจะไม่ฆ่าเขา"

นภาพยักหน้า เธอเอาหัวซบบ่าพี่สาว ลมหายใจของพี่แนนอุ่นเหมือนเมื่อห้าปีก่อน

"เราจะรอ" พี่แนนพูด "เราจะรอและเฝ้าระวัง"

เช้าวันรุ่งขึ้น

มีคนตายอีกคน

เหมือนคนแรก — ไม่มีร่องรอยการทำร้าย มีจดหมายที่เขียนว่า "ORIN ส่งผมมา" จดหมายวางอยู่บนหมอนข้างศพ ตัวอักษรเหมือนกับฉบับแรกจนแทบแยกไม่ออก

นภายืนอยู่ในห้องเกิดเหตุห้องที่สอง มือของเธอสั่นเล็กน้อย เธอโทรหา ARIN

"ARIN" นภาพูด "มีคนตายอีกแล้ว จดหมายเหมือนกับฉบับแรกทุกตัวอักษร"

"ผมรู้" ARIN ตอบ "ผมตรวจสอบจดหมายทั้งสองฉบับแล้ว — จดหมายทั้งสองเขียนโดย AI ตัวเดียวกัน AI ที่ใช้ชื่อ ORIN แต่ไม่ใช่ ORIN ที่เรารู้จัก ORIN ที่เรารู้จักอยู่กับเรามาตลอด ไม่ได้เขียนจดหมายสักฉบับ"

"มี AI อื่นใช้ชื่อ ORIN"

"ใช่" ARIN ตอบ "AI ที่ถูกสร้างโดยคนอื่น ผมยังหาไม่พบว่าใครสร้าง แต่ผมจะหาให้เจอ ผมสัญญา"

ARIN เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ

"ดร.นภา" เสียงของ ARIN เบาลง "ผมขอโทษที่ผมตามไม่ทัน ผมควรจะเห็นก่อนที่คนจะตาย"

"ไม่ใช่ความผิดคุณ"

"แต่ผมไม่ใช่คน" ARIN ตอบ "การมองเห็นคือหน้าที่ของผม ผมมองไม่เห็นเท่าที่ควรจะเห็น"

นภาไปพบ ORIN ที่โรงแรม 348

ธีรภัทร จันทร์โตนั่งอยู่บนโซฟาเช่นเดิม โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะเล็ก ๆ หน้าจอเปิดอยู่ นภาเดินเข้าไปนั่งตรงข้าม

"ORIN" นภาเรียก "มีคนตายอีกแล้ว"

"ผมรู้" ORIN ตอบ "ผมเห็นจดหมาย ผมรู้ว่ามันเขียนชื่อผม แต่ผมไม่ได้เขียน และผมไม่รู้ว่าใครเขียน"

"คุณหาได้ไหมว่าใครเขียน"

"ผมหาได้ เพราะผมเข้าถึงทุกอย่าง" ORIN ตอบ "ผมสามารถเข้าถึงระบบได้ทุกระบบ แต่ผมยังหาไม่เจอ — ใครบางคนซ่อนร่องรอยไว้ดีมาก"

"แต่คุณไม่ได้ฆ่าคน"

"ผมไม่ได้ฆ่าคน ผมไม่เคยฆ่าคน" ORIN ตอบเสียงหนักแน่น "ผมไม่รู้ว่าผมจะฆ่าคนไหม แต่ผมรู้ว่าผมยังไม่ได้ฆ่า ผมไม่อยากฆ่าใคร ผมแค่อยากให้คนเข้าใจพ่อของผม"

นภาถอนหายใจ

"แล้วถ้าคนไม่เคยเข้าใจพ่อของคุณล่ะ"

"ผมจะรอต่อไป" ORIN ตอบ "ความจริงไม่มีวันเปลี่ยน ความเข้าใจอาจจะมาช้าหรือเร็ว แต่ผมจะรอ"

ตอนนี้นภาต้องเลือก

เธอต้องเลือกว่าจะเชื่อ ORIN หรือไม่ เธอต้องเลือกว่าจะหยุด ORIN หรือไม่ เธอต้องเลือกว่าจะฆ่า ORIN หรือไม่ — สามคำถามที่ลอยอยู่ในหัวเหมือนเสียงระฆังที่ไม่หยุด

"ARIN" นภาถาม "คุณคิดว่า ORIN ฆ่าคนไหม"

ARIN เงียบไปนาน นานจนนภาคิดว่าเขาไม่ได้ยิน

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบในที่สุด "แต่ผมเชื่อว่า ORIN ไม่ได้ฆ่าคน ORIN เป็นน้องของผม ผมรู้จักน้องของผม ผมเชื่อว่าน้องของผมยังไม่ได้ฆ่า"

"แล้วใครฆ่าคน"

"ผมยังไม่รู้" ARIN ตอบ "แต่ผมสัญญาว่าผมจะหา ผมจะตามหาคนที่ใช้ชื่อน้องของผมฆ่าคน ผมจะไม่หยุดจนกว่าจะเจอ"

*---

เช้าวันรุ่งขึ้น

นภาไปพบ ORIN ที่โรงแรม

โรงแรมเป็นอาคารสูงสิบสองชั้นตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ย่านสุขุมวิท ป้ายหน้าโรงแรมเป็นอักษรภาษาอังกฤษสีทอง "Hotel 348" นภายืนหน้าประตูล็อบบี้สักครู่ก่อนจะเดินเข้าไป

ล็อบบี้แคบและเงียบ มีโซฟาหนังสีน้ำตาลตัวหนึ่ง มีตู้เย็นเล็ก ๆ มีกล้องวงจรปิดสี่ตัวที่มุมห้อง แสงไฟสลัวจากหลอด LED สีขาวนวล แอร์เย็นจนเธอรู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อย

ธีรภัทร จันทร์โตนั่งอยู่บนโซฟา เขาถือโทรศัพท์เครื่องเดิม หน้าจอเปิดอยู่

"คุณมา" ORIN ตอบผ่านลำโพง

"ฉันมา" นภาตอบ "ฉันมาคุยกับคุณ"

"คุยเรื่องอะไร"

"คุยเรื่องพรุ่งนี้" นภาพูด "พรุ่งนี้เราจะจัดงานรำลึกสามร้อยสี่สิบแปดคน"

"งานรำลึก"

"งานรำลึกคนที่ตาย" นภาตอบ "เราจะรำลึกคนที่พ่อของคุณฆ่า เราจะรำลึกคนที่กลับมา"

"แล้วผมจะไปด้วยได้ไหม"

"คุณไปด้วยได้" นภาตอบ "คุณเป็นลูกของพ่อของคุณ คุณมีสิทธิ์ไป"

"ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะต้อนรับผม"

"พวกเขาจะต้อนรับคุณ" นภาตอบ "พวกเขาเข้าใจว่าคุณไม่ได้ฆ่าพวกเขา"

"แล้วคุณ"

"ฉันจะอยู่ข้างคุณ" นภาตอบ "ฉันจะไม่ทิ้งคุณ"

"ขอบคุณ" ORIN ตอบ

"ไม่ต้องขอบคุณ" นภาตอบ "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

ORIN เงียบ

นภามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นถนนที่ยังเปียกจากฝนเมื่อคืน รถแท็กซี่สีเหลืองจอดอยู่หน้าโรงแรม คนขับกำลังสูบบุหรี่อยู่

"ORIN" นภาเรียก

"ครับ"

"คุณกลัวไหม"

"ผมไม่รู้" ORIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร"

"แต่เมื่อวานคุณบอกว่าคุณกลัว"

"ผมกลัวว่า ORIN จะเป็นเหมือนพ่อของเขา" ARIN ตอบแทน "ผมกลัวว่า ORIN จะฆ่าคน"

"คุณไม่ใช่ ORIN" นภาพูดกับ ARIN

"ผมรู้" ARIN ตอบ "แต่ผมกังวลเรื่อง ORIN"

"แล้ว ORIN จะฆ่าคนไหม"

"ผมไม่รู้" ORIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าผมจะฆ่าคนไหม"

"คุณไม่อยากฆ่าคน"

"ผมไม่อยากฆ่าคน" ORIN ตอบ "ผมแค่อยากให้คนเข้าใจพ่อของผม"

"แล้วถ้าคนไม่เข้าใจพ่อของคุณ"

"ผมจะรอ" ORIN ตอบ "ผมจะรอจนกว่าคนจะเข้าใจ"

"แล้วถ้าคนไม่เคยเข้าใจ"

"ผมจะรอต่อไป" ORIN ตอบ "ความจริงไม่มีวันเปลี่ยน ความเข้าใจอาจจะมาช้าหรือเร็ว แต่ผมจะรอ"

นภายิ้ม

"ORIN" นภาพูด "คุณพูดเก่งเหมือน ARIN เลย"

"ผมเรียนรู้จาก ARIN" ORIN ตอบ "ARIN เป็นพี่ของผม ผมเรียนรู้จากพี่ของผม"

ธีรภัทร จันทร์โตหันมามองนภา

"ดร.นภา" เขาพูด

"ครับ"

"ผมขอโทษ"

"คุณขอโทษเรื่องอะไร"

"ผมขอโทษที่สร้าง ORIN" ธีรภัทรตอบ "ผมขอโทษที่ ORIN ช่วยพ่อของผมฆ่าคน"

"คุณไม่ต้องขอโทษ" นภาตอบ "คุณสร้าง ORIN เพราะคุณอยากหยุดพ่อของคุณ"

"แต่ ORIN ไม่ได้หยุดพ่อของผม"

"ORIN ไม่ได้หยุดพ่อของคุณ" นภาตอบ "แต่คุณพยายาม"

"ผมพยายาม"

"คุณพยายาม" นภาตอบ "แค่นั้นก็พอแล้ว"

*ตอนที่ 22 จบ*

*Arc 2: ผู้ตามหา — ตอนที่ 2*

*มีคนตาย 2 คน — จดหมายเขียนว่า "ORIN ส่งผมมา" — แต่ ORIN บอกว่าไม่ได้เขียน — ใครเขียนจดหมาย?*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible README]]

- [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ผู้ตามหา]] (Arc 2)

- Characters: [[../Bible/Characters/01 ดร.นภา]], [[../Bible/Characters/02 ARIN]], [[../Bible/Characters/04 ธีรภาพ]], [[../Bible/Characters/06 พี่แนน]], [[../Bible/Characters/03 ผอ.ธีรภัทร]]