บทที่ 96: การรับมือที่โรงเตาหมื่นควัน

ควันสีฟ้าจากปล่องโรงเตาหมื่นควันลอยขึ้นเป็นเสาตรง กลิ่นเหล็กและดินปะทุกันอยู่ในอากาศ เสียงตีตราดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากภายในโรงเตา มะลิยืนอยู่ที่ประตูโรงเตา เธอถือแผ่นหินวาดแผนที่ของเมืองอาคมไว้ในมือทั้งสองข้าง ผมของเธอพันกับเหงื่อที่หน้าผาก เธออายุสิบเก้า เธอดูเหมือนเด็กที่กำลังจะสอบ แต่ตาของเธอไม่ได้กลัว ตาของเธอเป็นตาของคนที่วาดแผนที่นี้มานาน

ผู้บุกยึดทีมที่สามเดินเข้ามาในโรงเตาหมื่นควันสิบสองคน ผู้นำทีมเป็นชายสูงอายุที่สวมเสื้อคลุมสีดำ เขาเดินนำหน้า มือข้างหนึ่งถืออาวุธอาคมที่เปล่งแสงสีแดง อีกข้างถือตราอาคมที่มีรูปปลาไหล เขามองมะลิที่ยืนอยู่ที่ประตู เขาเห็นแผ่นหินในมือมะลิ เขาไม่รู้ว่าแผ่นหินนั้นคืออะไร

"เด็ก" ผู้นำทีมพูด "ออกไปจากทาง"

"ผมไม่ใช่เด็ก" มะลิตอบ "ผมเป็นคนทำแผนที่"

"แผนที่อะไร"

"แผนที่เมืองอาคม"

ผู้นำทีมหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาดังก้องในโรงเตา เสียงตีตราจากภายในโรงเตาหยุดลง ช่างอาคมที่กำลังตีตราอยู่หยุดมองเขา

"เด็ก" ผู้นำทีมพูด "แผนที่ของเด็กหยิบขึ้นมาจากพื้นก็ยังไม่ได้ แผนที่ของเด็กจะทำอะไรเราได้"

มะลิไม่ตอบ เธอยกแผ่นหินขึ้น แผ่นหินเปล่งแสงสีเงิน แสงสีเงินสาดส่องออกไปทั่วโรงเตา ช่างอาคมที่ยืนอยู่ในโรงเตาเริ่มก้มหัวให้แผ่นหิน พวกเขารู้จักแผ่นหินนี้ พวกเขารู้ว่าแผ่นหินนี้เป็นของคนที่วาดแผนที่มานาน

"แผนที่นี้แสดงทางเข้าทั้งหมดของเมือง" มะลิพูด "ทั้งหมด ทุกทาง ทุกช่องว่าง ทุกรอยแยก"

ผู้นำทีมชะงัก เขามองแผ่นหิน เขาเห็นเส้นทางเข้าทั้งหมดของเมืองที่ถูกวาดอยู่บนแผ่นหิน เขาเห็นทางเข้าที่เขาเพิ่งใช้เข้ามา เขาเห็นทางเข้าที่เขาไม่เคยรู้จัก เขาเห็นทางเข้าที่เขาไม่รู้ว่ามีอยู่

"แผนที่ของเด็กจะทำอะไรเราได้" เขาพูดซ้ำ แต่เสียงของเขาไม่มั่นใจเหมือนเมื่อกี้

ผู้บุกยึดเริ่มใช้อาวุธอาคม ลำแสงสีแดงพุ่งเข้าหามะลิ มะลิยกแผ่นหินขึ้นป้องกัน แผ่นหินเปล่งแสงสีเงินเข้ม ลำแสงสีเงินจากแผ่นหินปะทะกับลำแสงสีแดงกลางอากาศ แสงทั้งสองสีแตกออกเป็นประกายเหมือนฟ้าผ่า ควันสีฟ้าจากปล่องโรงเตาถูกแรงปะทะพัดออก เหล็กที่กำลังตีอยู่ในเตาเย็นลงทันที

"แผนที่นี้มีพลังอาคม" มะลิพูด "พลังอาคมจากหมึกที่ผมใช้เขียน หมึกที่เก็บจากสวนหินจำ"

ผู้บุกยึดยิงพลังอีกครั้ง ลำแสงสีแดงพุ่งเข้าหามะลิจากหลายทิศทาง มะลิใช้แผ่นหินป้องกันทุกลำแสง แผ่นหินเปล่งแสงสีเงินเต็มที่ แสงจากแผ่นหินสาดส่องไปทั่วโรงเตา แสงทำให้ผู้บุกยึดที่ยืนอยู่ในโรงเตามองเห็นทางเข้าทั้งหมดของเมือง ไม่ใช่ทางเข้าของเมือง แต่เป็นทางเข้าที่อยู่ในหัวของพวกเขา

"ผู้บุกยึด" มะลิพูดเสียงดัง "เมืองนี้มีทางเข้ามากกว่าที่คุณคิด แผนที่ของผมจะแสดงทางเข้าทั้งหมดให้คุณเห็น"

แผ่นหินเปล่งแสงสีเงินอีกครั้ง แสงสีเงินเปลี่ยนเป็นสีทอง แสงสีทองแผ่ออกเป็นวงกว้าง แสงสีทองเข้าไปในตาของผู้บุกยึดทุกคน ผู้บุกยึดเริ่มตาลาย พวกเขาเห็นทางเข้าหลายร้อยทางเปิดออกรอบตัว พวกเขาเห็นถนนที่ไม่มีอยู่จริง พวกเขาเห็นประตูที่ไม่มีอยู่จริง พวกเขาเห็นทุกอย่างที่แผนที่ของมะลิแสดง

"ผมจะเปิดทางเข้าทั้งหมด" มะลิพูด "ผมจะทำให้คุณเห็นทางเข้าทุกทางในเมือง และผมจะทำให้คุณหลงทาง"

ผู้บุกยึดเริ่มเดินออกจากโรงเตา พวกเขาเดินออกไปทางท่อใต้โรงเตา พวกเขาเดินเข้าไปในท่อที่พวกเขาไม่เคยรู้จัก พวกเขาเดินวนไปวนมาในท่อที่พันกันเหมือนงู พวกเขาเดินจนขาสั่น พวกเขาเดินจนตาลาย พวกเขาเดินจนลืมทางออก

ลูกเรือคนคลองที่รักษาโรงเตาหมื่นควันสิบห้าคนโจมตีผู้บุกยึดที่หลงทาง พวกเขาใช้เชือกผูกราคาดูดราคาที่ผู้บุกยึดพยายามจะโอนให้ผู้อื่น ผู้บุกยึดที่หลงทางทรุดลงพื้นทีละคน พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พวกเขาไม่รู้ว่าควรไปทางไหน พวกเขาไม่รู้ว่าใครกำลังจับพวกเขา

"ผู้บุกยึดคนที่หนึ่ง" ลูกเรือคนคลองตะโกน "จับได้แล้ว"

"ผู้บุกยึดคนที่สอง" ลูกเรืออีกคนตะโกน "จับได้แล้ว"

"ผู้บุกยึดคนที่สาม" "คนที่สี่" "คนที่ห้า" เสียงตะโกนดังต่อเนื่อง

ผู้บุกยึดถูกจับกุมทีละคน ผู้บุกยึดที่เหลือพยายามหนีออกจากท่อ พวกเขาวิ่งออกจากท่อเข้าไปในโรงเตา แต่พวกเขาก็เจอมะลิที่ยืนถือแผ่นหินอยู่ที่ประตู พวกเขาเห็นแผ่นหินเปล่งแสงสีทอง พวกเขาเห็นทางเข้าอีกหลายร้อยทางเปิดออกรอบตัว พวกเขาถอยหลังกลับเข้าไปในท่อ พวกเขาวิ่งวนในท่ออีกครั้ง พวกเขาเจอลูกเรือคนคลองที่รอพวกเขาอยู่

ผู้บุกยึดทั้งสิบสองคนถูกจับกุมภายในเวลาครึ่งชั่วโมง ลูกเรือคนคลองพาพวกเขาไปที่ท่าเรือเก่า มะลิลดแผ่นหินลง แผ่นหินหยุดเปล่งแสง ควันสีฟ้าจากปล่องโรงเตากลับมาลอยขึ้นเป็นเสาตรง เสียงตีตราจากภายในโรงเตาดังขึ้นอีกครั้ง

ช่างอาคมที่ยืนอยู่ในโรงเตาเดินออกมาหามะลิ ช่างอาคมเป็นชายวัยกลางคนที่มีรอยไหม้ที่แขนทั้งสองข้าง เขาถือตราอาคมที่เพิ่งตีเสร็จ ตราอาคมเป็นรูปนาค

"มะลิ" ช่างอาคมพูด "แผนที่ของเด็กทำงานได้ดี"

"เรียกผมว่าเด็กอีกครั้ง ผมจะตีตราลงบนหัวคุณ" มะลิตอบ "ผมไม่ใช่เด็ก วาดแผนที่มาสี่ปี รู้จักทุกซอกทุกมุม ผมรู้ว่าผู้บุกยึดมาทางไหน รู้ว่าผู้บุกยึดจะถูกจับที่ไหน"

"ฮ่า" ช่างอาคมหัวเราะ "ลูกค้าใหม่ของผมห้ามขู่ช่าง"

"ผมไม่ใช่ลูกค้า" มะลิพูด "ผมเป็นคนทำแผนที่"

"คนทำแผนที่ก็เป็นลูกค้า" ช่างอาคมพูด "คุณต้องการตราอาคมไหม"

"ผมไม่ต้องการตราอาคม" มะลิตอบ "ผมต้องการหมึกอาคม หมึกอาคมสำหรับวาดแผนที่ ผมต้องการหมึกอาคมสีดำและสีเงิน"

"ผมมีหมึกอาคมอยู่สามถ้วย" ช่างอาคมพูด "ถ้วยละห้าบาท คุณจะเอาไหม"

"ผมเอา" มะลิตอบ "ผมเอาสามถ้วย ผมจะเอากลับไปวาดแผนที่ที่บ้าน จะวาดทุกทางเข้า จะวาดทุกรอยแตก"

"คุณเป็นคนทำแผนที่ที่ดี" ช่างอาคมพูด "ผมจะให้หมึกอาคมสี่ถ้วย ถ้วยที่สี่ผมให้ฟรี ฟรีสำหรับคนที่รักษาเมือง"

"ขอบคุณ" มะลิพูด "ผมจะเอาหมึกอาคมไปวาดแผนที่ที่ทำให้คนในเมืองเห็นทางเข้าทั้งหมด ผมจะไม่ให้ใครหลงทางอีก"

"แผนที่ของผมไม่ใช่ของเด็ก" มะลิพูด "แผนที่ของผมเป็นของผม"

"ใช่" ช่างอาคมพูด "แผนที่ของเด็กเป็นของเด็ก"

มะลิหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอดังก้องในโรงเตา เสียงหัวเราะของเธอผสมกับเสียงตีตรา เสียงทั้งสองกลมกลืนกันเป็นเสียงเดียว เสียงของโรงเตาหมื่นควันที่กลับมาทำงานอีกครั้ง

มะลิหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาผสมกับเสียงตีตรา เสียงทั้งสองกลมกลืนกันเป็นเสียงเดียว เสียงของโรงเตาหมื่นควันที่กลับมาทำงานอีกครั้ง นรินทร์ยิ้มจากแกนนคร เขาไม่ได้อยู่ในโรงเตา แต่เขาได้ยินเสียงหัวเราะของมะลิผ่านยอดรวม เสียงหัวเราะนั้นเบา เสียงหัวเราะนั้นอบอุ่น เสียงหัวเราะนั้นทำให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้สู้คนเดียว

"มะลิ" นรินทร์พูดกับตัวเอง เขาไม่ได้พูดกับใคร "ขอบคุณ"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อมะลิ เขาหยิบขึ้นมา เสียงนรินทร์ดังมาจากปลายสาย

"มะลิ"

"พี่ริน"

"นายทำได้ดี"

"แผนที่ของผมทำงาน ผมวาดแผนที่นี้มานาน"

"ผมรู้"

"แผนที่นี้ผมวาดตั้งแต่วาดทุกทางเข้าของเมืองที่วาดทั้งหมด"

"ผมรู้ว่านายวาดมานาน" นรินทร์พูด "แผนที่ของนายเป็นแผนที่ที่ดีที่สุดในเมือง"

"ดีที่สุดในเมือง" มะลิพูดซ้ำ เขายิ้ม "ผมชอบคำนี้"

เสียงสายตัด มะลิวางโทรศัพท์ลง เขามองโรงเตาหมื่นควัน เขามองควันสีฟ้าที่ลอยขึ้นจากปล่อง เขามองช่างอาคมที่กำลังตีตรา เขามองแผ่นหินวาดแผนที่ในมือ เขาไม่เคยคิดว่าแผนที่ที่เขาวาดมาตั้งแต่อายุสิบห้าจะมีวันใช้ปกป้องเมือง

นรินทร์มองภาพในแอ่งน้ำ เขาเห็นโรงเตาหมื่นควัน เขาเห็นมะลิยืนอยู่ที่ประตู เขาเห็นช่างอาคมตีตรา เขาเห็นควันสีฟ้าลอยขึ้นจากปล่อง เขาเห็นผู้บุกยึดทั้งสิบสองคนถูกจับกุมอยู่ที่ท่าเรือเก่า เขาเห็นทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น และเขาเห็นว่าเมืองกำลังจะชนะ

ทีมที่หนึ่งที่ตลาดสนธยา จับกุมหมดแล้ว

ทีมที่สองที่คลองดำ จับกุมหมดแล้ว

ทีมที่สามที่โรงเตาหมื่นควัน จับกุมหมดแล้ว

ทีมที่สี่ที่แกนนคร ขับไล่ออกไปแล้ว

ผู้บุกยึดทั้งหมดห้าสิบคนถูกจับกุมหรือขับไล่ เมืองรอด แต่นรินทร์รู้ว่าสภาเจ้าหนี้จะไม่หยุด สภาจะส่งผู้บุกยึดมาเรื่อย ๆ จนกว่าเมืองจะถูกทำลาย เขาต้องเรียกประชุมสภา เขาต้องบังคับสภาให้ยอมรับการเปิดเผยเมือง

"นนท์" เขาเรียก

"ครับ"

"เราจะลงจากแกนนคร"

"ครับ"

"เราจะไปที่คลองดำ เราจะพบพี่คิน เราจะวางแผนการเรียกประชุมสภา"

นนท์พยักหน้า เขาลุกขึ้นจากเสาหลักต้นที่ห้า เขาเดินตามนรินทร์ออกจากแกนนคร พวกเขาเดินผ่านตลาดสนธยา เขาเห็นผู้คนเริ่มเก็บกวาดความเสียหายจากการรับมือ แผงขายของที่ถูกทำลายถูกจัดเรียงใหม่ ของที่กระจายเกลื่อนพื้นถูกเก็บกลับเข้าแผง

ผู้คนที่เก็บกวาดความเสียหายมองนรินทร์และพยักหน้า พวกเขาไม่ได้พูดอะไร พวกเขาแค่พยักหน้า พวกเขารู้ว่านรินทร์เป็นคนที่ป้องกันเมือง พวกเขาไม่รู้ว่านรินทร์จ่ายราคาอะไรไปบ้าง แต่พวกเขารู้ว่านรินทร์เป็นคนที่ทำให้เมืองยังยืนอยู่—และพวกเขาไม่รู้ว่าเมืองกำลังจะเรียกราคาจากเขา?