บทที่ 105: การรวมทีมเก่า

แสงเย็นส่องลงตลาดสนธยา ตลาดสนธยาเงียบเหงาหลังการประชุมใหญ่ แสงเย็นส่องลงบนแผงขายของ แสงเย็นส่องลงบนเวที แสงเย็นส่องลงบนม้านั่ง แสงเย็นส่องลงบนทุกอย่างในตลาดสนธยา แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเงียบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาสงบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเป็นที่ที่ทุกคนรู้สึกปลอดภัย ผู้ใช้เวทกลับบ้าน ผู้ใช้เวทกลับเขตของตัวเอง ผู้ใช้เวทกลับไปทำงาน แต่ผู้ใช้เวทห้าคนยังคงอยู่ที่ตลาดสนธยา นรินทร์ ภาคิน มะลิ รสา ครูเมฆ นนท์ เขาทั้งห้าคนยืนอยู่กลางตลาดสนธยา เขาทั้งห้าคนมองหน้ากัน

"ผมขอเชิญทุกคนมาประชุมเพื่อยึดเสาหลักทั้งเจ็ด" นรินทร์พูด "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง แต่เมืองยังไม่ปลอดภัย สภาเจ้าหนี้เดินออกจากเมือง แต่สภาอาจกลับมา อรชาเดินออกจากเมือง แต่อรชาอาจกลับมา เมืองต้องยึดเสาหลักทั้งเจ็ดเพื่อป้องกันเมือง"

"ยึดเสาหลักทั้งเจ็ด" ภาคินพูด "ผมเห็นด้วย คลองดำจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่สองและต้นที่สาม ลูกเรือคนคลองยี่สิบคนพร้อม"

"ผมเห็นด้วย" มะลิพูด "โรงเตาหมื่นควันจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่สี่และต้นที่ห้า ช่างอาคมสิบห้าคนพร้อม"

"ผมเห็นด้วย" รสาพูด "หอทะเบียนเงาจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด เจ้าหน้าที่สิบคนพร้อม"

"ผมเห็นด้วย" ครูเมฆพูด "สถานีรถไฟร้างจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่หนึ่ง ลูกศิษย์ห้าคนพร้อม"

"ผมจะช่วยด้วย" นนท์พูด "ผมจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่หนึ่งด้วยครูเมฆ ผมเป็นหัวใจของเสาหลักต้นที่ห้า แต่ผมจะช่วยยึดเสาหลักต้นที่หนึ่งด้วย"

นรินทร์มองทุกคน เขาเห็นว่าทุกคนพร้อมช่วย เขาเห็นว่าทุกคนเตรียมตัว เขาเห็นว่าทุกคนมีแผน เขาเห็นว่าเมืองพร้อมยึดเสาหลักทั้งเจ็ด เขาเห็นว่าภาคินมีลูกเรือคนคลองยี่สิบคน เขาเห็นว่ามะลิมีช่างอาคมสิบห้าคน เขาเห็นว่ารสามีเจ้าหน้าที่สิบคน เขาเห็นว่าครูเมฆมีลูกศิษย์ห้าคน เขาเห็นว่านนท์เป็นหัวใจของเสาหลักต้นที่ห้า เขาเห็นว่าทุกคนมีคนพร้อมช่วย

ความเงียบแผ่ขยายไปทั่วห้อง นรินทร์นับถอยหลังในใจ สาม วินาที ก่อนที่เสียงจากก้นบึ้งของนครจะแตะหูอีกครั้ง

"ขอบคุณทุกคน" นรินทร์พูด "ขอบคุณที่ช่วยยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

"ไม่ต้องขอบคุณ" ภาคินพูด "ผมช่วยเพราะคลองดำต้องการความปลอดภัย"

"ไม่ต้องขอบคุณ" มะลิพูด "ผมช่วยเพราะโรงเตาหมื่นควันต้องการความปลอดภัย"

"ไม่ต้องขอบคุณ" รสาพูด "ผมช่วยเพราะหอทะเบียนเงาต้องการความปลอดภัย"

"ไม่ต้องขอบคุณ" ครูเมฆพูด "ผมช่วยเพราะสถานีรถไฟร้างต้องการความปลอดภัย"

"ไม่ต้องขอบคุณ" นนท์พูด "ผมช่วยเพราะผมเป็นหัวใจของเสาหลัก และ"

นรินทร์ยิ้ม เขาเห็นว่าทุกคนพร้อมช่วย เขาเห็นว่าทุกคนมีแผน เขาเห็นว่าทุกคนมีคน เขาเห็นว่าทุกคนเตรียมตัว เขาเห็นว่าเมืองพร้อมที่จะยึดเสาหลักทั้งเจ็ด เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าทุกคนเตรียมตัว เขาเห็นว่าทุกคนมีแผน เขาเห็นว่าเมืองพร้อมยึดเสาหลักทั้งเจ็ด

"เราจะเริ่มยึดเสาหลักพรุ่งนี้เช้า" นรินทร์พูด "เราจะยึดเสาหลักทั้งเจ็ดพร้อมกัน เราจะใช้คนของแต่ละเขตช่วยยึดเสาหลัก เราจะยึดเสาหลักทั้งเจ็ดให้สำเร็จ"

"ผมเห็นด้วย" ทุกคนตอบ

แสงเย็นในตลาดสนธยาค่อย ๆ มืดลง แสงเย็นส่องลงบนตลาดสนธยา แสงเย็นส่องลงบนเวที แสงเย็นส่องลงบนม้านั่ง แสงเย็นส่องลงบนแผงขายของ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเงียบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาสงบ แสงเย็นทำให้ทุกคนรู้สึกว่าพรุ่งนี้เช้าจะเป็นวันสำคัญของเมือง

แสงเย็นในตลาดสนธยาค่อย ๆ มืดลง แสงเย็นส่องลงบนตลาดสนธยา แสงเย็นส่องลงบนเวที แสงเย็นส่องลงบนม้านั่ง แสงเย็นส่องลงบนผู้ใช้เวทห้าคนที่ยืนอยู่กลางตลาดสนธยา แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเงียบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาสงบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเป็นที่ที่ทุกคนรู้สึกปลอดภัย

นรินทร์เงียบไปสักครู่ ดวงตาจ้องมองไปยังจุดหนึ่งในอากาศ ไม่มีใครพูด เสียงของแกนนครดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับยืนยันว่าทุกการตัดสินใจมีน้ำหนัก

"เราจะกลับไปเตรียมตัว" ภาคินพูด "พรุ่งนี้เช้าเราจะมาที่ตลาดสนธยาอีกครั้ง เราจะเริ่มยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

"ผมจะกลับไปเตรียมตัว" มะลิพูด "พรุ่งนี้เช้าเราจะมาที่ตลาดสนธยาอีกครั้ง เราจะเริ่มยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

"ผมจะกลับไปเตรียมตัว" รสาพูด "พรุ่งนี้เช้าเราจะมาที่ตลาดสนธยาอีกครั้ง เราจะเริ่มยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

"ผมจะกลับไปเตรียมตัว" ครูเมฆพูด "พรุ่งนี้เช้าเราจะมาที่ตลาดสนธยาอีกครั้ง เราจะเริ่มยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

"ผมจะกลับไปเตรียมตัว" นนท์พูด "พรุ่งนี้เช้าเราจะมาที่ตลาดสนธยาอีกครั้ง เราจะเริ่มยึดเสาหลักทั้งเจ็ด"

ผู้ใช้เวทห้าคนเดินออกจากตลาดสนธยา ผู้ใช้เวทห้าคนเดินไปทางทางเดินใต้ดิน ผู้ใช้เวทห้าคนเดินกลับบ้าน ผู้ใช้เวทห้าคนเดินไปที่เขตของตัวเอง ผู้ใช้เวทห้าคนเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้เช้า ผู้ใช้เวทห้าคนเตรียมอาวุธ ผู้ใช้เวทห้าคนเตรียมคน ผู้ใช้เวทห้าคนเตรียมแผน

นรินทร์มองผู้ใช้เวทห้าคนเดินออกไป เขาเห็นว่าผู้ใช้เวทห้าคนเดินกลับบ้าน เขาเห็นว่าผู้ใช้เวทห้าคนเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้เช้า เขาเห็นว่าเมืองพร้อมยึดเสาหลักทั้งเจ็ด เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน

เสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นดังอยู่ในตลาดสนธยา เสียงนั้นดังอยู่ในทุกที่ในเมือง เสียงนั้นไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าเมืองจะยึดเสาหลักทั้งเจ็ด เสียงนั้นไม่รู้ว่าผู้ใช้เวทห้าคนกำลังเตรียมตัว เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองกำลังเปลี่ยนแปลง เสียงนั้นแค่ร้องเพลงซ้ำเหมือนทุกคืน เสียงนั้นจะอยู่ในเสาหลักตลอดไป เสียงนั้นจะรอนรินทร์กลับมา เสียงนั้นจะรอนนท์กลับมา เสียงนั้นจะรอทุกคนที่ต้องการฟัง

นรินทร์เดินกลับบ้าน เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน เมืองพร้อมที่จะยึดเสาหลักทั้งเจ็ด เมืองพร้อมที่จะปกป้องตัวเอง เมืองพร้อมที่จะเป็นของทุกคน

แสงเย็นในตลาดสนธยาค่อย ๆ มืดลง แสงเย็นส่องลงบนตลาดสนธยา แสงเย็นส่องลงบนเวที แสงเย็นส่องลงบนม้านั่ง แสงเย็นส่องลงบนแผงขายของ แสงเย็นส่องลงบนทุกอย่างในตลาดสนธยา แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเงียบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาสงบ แสงเย็นทำให้ตลาดสนธยาเป็นที่ที่ทุกคนรู้สึกปลอดภัย

และเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองเป็นของทุกคน เสียงนั้นแค่ร้องเพลงซ้ำเหมือนทุกคืน เสียงนั้นจะอยู่ในเสาหลักตลอดไป เสียงนั้นจะรอนรินทร์กลับมา เสียงนั้นจะรอนนท์กลับมา เสียงนั้นจะรอทุกคนที่ต้องการฟัง—แต่นรินทร์รู้ว่าเมืองจะเรียกราคาจากเขา และราคานั้นอาจเป็นชื่อของเขาเอง?

เสียงร้องเพลง "รักแท้" ยังดังอยู่—