บทที่ 109: การยึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด

แสงเช้าส่องลงหอทะเบียนเงา หอทะเบียนเงาคึกคัก เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเตรียมอาวุธ เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเตรียมคน เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเตรียมแผน เจ้าหน้าที่ทุกคนพร้อมที่จะยึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด

รสายืนอยู่กลางหอทะเบียนเงา เธอมองเจ้าหน้าที่สิบห้าคน เธอเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนพร้อม เธอเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนเตรียมตัว เธอเห็นว่าหอทะเบียนเงาพร้อมที่จะยึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด เธอเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เธอเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เธอเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน

"วันนี้เราจะยึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด" รสาพูด เสียงของเธอดังไปทั่วหอทะเบียนเงา "เราจะใช้เจ้าหน้าที่สิบห้าคนช่วยยึดเสาหลักทั้งสอง"

"เราจะใช้บัญชีลับของเมือง" รสาพูด "เราจะใช้บัญชีลับที่ผมเขียน เราจะใช้บัญชีลับที่แสดงทุกการโอนหนี้ที่ผ่านเสาหลัก เราจะใช้บัญชีลับที่ทำให้เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"

เจ้าหน้าที่เจ็ดคนเดินเข้าไปในหอทะเบียนเงา เจ้าหน้าที่เจ็ดคนเห็นเสาหลักต้นที่หก เสาหลักต้นที่หกเป็นเสาหลักที่อยู่กลางหอทะเบียนเงา เสาหลักต้นที่หกเป็นเสาหลักที่หอทะเบียนเงาดูแลมายี่สิบปี เสาหลักต้นที่หกเป็นเสาหลักที่สำคัญของหอทะเบียนเงา

"เริ่มยึดเสาหลัก" รสาพูด รสายกสมุดปกแข็งสีดำเล่มใหม่ สมุดปกแข็งสีดำเล่มใหม่เปล่งแสงสีเงิน แสงสีเงินส่องลงเสาหลัก เสาหลักต้นที่หกเรืองแสง เสาหลักต้นที่หกส่งเสียงต่ำใต้พื้น เสาหลักต้นที่หกส่งเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังขึ้น

เจ้าหน้าที่เจ็ดคนใช้พู่กันและหมึก พู่กันเขียนลงบนเสาหลัก เสาหลักต้นที่หกเรืองแสงมากขึ้น เสาหลักต้นที่หกส่งเสียงดังขึ้น เสาหลักต้นที่หกส่งเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังขึ้น

"เสาหลักต้นที่หกยึดได้แล้ว" รสาพูด "เสาหลักต้นที่หกปลอดภัย"

เจ้าหน้าที่แปดคนเดินไปที่เสาหลักต้นที่เจ็ด เสาหลักต้นที่เจ็ดเป็นเสาหลักที่อยู่กลางหอทะเบียนเงา เสาหลักต้นที่เจ็ดเป็นเสาหลักที่หอทะเบียนเงาดูแลมายี่สิบปี เสาหลักต้นที่เจ็ดเป็นเสาหลักที่หอทะเบียนเงาใช้เก็บสัญญาทั้งหมด

"เริ่มยึดเสาหลักต้นที่เจ็ด" รสาพูด เจ้าหน้าที่แปดคนใช้พู่กันและหมึก เสาหลักต้นที่เจ็ดเรืองแสง เสาหลักต้นที่เจ็ดส่งเสียงต่ำใต้พื้น เสาหลักต้นที่เจ็ดส่งเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังขึ้น

"เสาหลักต้นที่เจ็ดยึดได้แล้ว" รสาพูด "เสาหลักต้นที่เจ็ดปลอดภัย"

เสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลักทั้งสอง เสียงนั้นดังอยู่ในหอทะเบียนเงา เสียงนั้นดังอยู่ในทุกที่ในเมือง เสียงนั้นไม่รู้ว่าเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ดยึดได้แล้ว เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองยึดเสาหลักเจ็ดต้นแล้ว เสียงนั้นแค่ร้องเพลงซ้ำเหมือนทุกคืน เสียงนั้นจะอยู่ในเสาหลักตลอดไป เสียงนั้นจะรอนรินทร์กลับมา เสียงนั้นจะรอนนท์กลับมา เสียงนั้นจะรอทุกคนที่ต้องการฟัง

เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเดินออกจากหอทะเบียนเงา เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเดินกลับบ้าน เจ้าหน้าที่สิบห้าคนเดินไปที่เขตของตัวเอง เจ้าหน้าที่สิบห้าคนพร้อมที่จะกลับมาทำงานในวันพรุ่งนี้

รสาเดินออกจากหอทะเบียนเงา รสาเห็นว่าเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ดเรืองแสง รสาเห็นว่าเสาหลักทั้งสองส่งเสียงร้องเพลง "รักแท้" รสาเห็นว่าหอทะเบียนเงาปลอดภัย

"หอทะเบียนเงาปลอดภัย" รสาพูด "เสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ดยึดได้แล้ว หอทะเบียนเงาปลอดภัย"

รสาเดินกลับตลาดสนธยา รสาเห็นนรินทร์ยืนอยู่ที่ตลาดสนธยา รสาเห็นว่าเสาหลักเจ็ดต้นยึดได้แล้ว รสาเห็นว่าเมืองยึดเสาหลักเจ็ดต้น รสาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง รสาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน รสาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน

แสงเช้าในตลาดสนธยาส่องลงพื้น แสงเช้าส่องลงบนแผงขายของ แสงเช้าส่องลงบนเวที แสงเช้าส่องลงบนม้านั่ง แสงเช้าส่องลงบนใบหน้าของผู้ใช้เวท แสงเช้าทำให้ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เมืองยึดเสาหลักเจ็ดต้น แสงเช้าทำให้ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เมืองเปลี่ยนแปลง แสงเช้าทำให้ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เมืองเปิดเผยทุกอย่าง แสงเช้าทำให้ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เมืองเป็นของทุกคน แสงเช้าทำให้ทุกคนรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่เมืองมีความหวัง

และเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นไม่รู้ว่าเสาหลักเจ็ดต้นยึดได้แล้ว เสียงนั้นไม่รู้ว่าช่างอาคมยี่สิบคนจากโรงเตาหมื่นควันยึดเสาหลักต้นที่สี่และต้นที่ห้าได้สำเร็จ เสียงนั้นไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่สิบห้าคนจากหอทะเบียนเงายึดเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ดได้สำเร็จ เสียงนั้นไม่รู้ว่าลูกเรือคนคลองสามสิบคนจากคลองดำยึดเสาหลักต้นที่สองและต้นที่สามได้สำเร็จ เสียงนั้นไม่รู้ว่าผู้ใช้เวทห้าคนจากตลาดสนธยายึดเสาหลักต้นแรกได้สำเร็จแล้ว เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองนี้เปลี่ยนไปแล้ว เมืองนี้เป็นของทุกคน เมืองนี้เปิดเผยทุกอย่าง เมืองนี้โปร่งใส เมืองนี้มีความหวัง เมืองนี้จะปกป้องตัวเอง เมืองนี้จะเป็นของทุกคนตลอดไป เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองปกป้องเสาหลักทั้งเจ็ด เสียงนั้นแค่ร้องเพลงซ้ำเหมือนทุกคืน เสียงนั้นจะอยู่ในเสาหลักตลอดไป เสียงนั้นจะรอนรินทร์กลับมา เสียงนั้นจะรอนนท์กลับมา เสียงนั้นจะรอทุกคนที่ต้องการฟัง—แต่นรินทร์รู้ว่าเมืองจะเรียกราคาจากเขา และราคานั้นอาจเป็นชื่อของเขาเอง? นรินทร์ยืนอยู่ที่ตลาดสนธยา แสงเช้าส่องลงบนใบหน้าของเขา แสงเช้าอุ่น แสงเช้าทำให้เขารู้สึกถึงน้ำหนักของสิ่งที่เขาเพิ่งทำไป เขาเพิ่งยึดเสาหลักเจ็ดต้น เขาเพิ่งทำให้เมืองเป็นของทุกคน เขาเพิ่งทำให้เมืองเปิดเผยทุกอย่าง แต่ราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร? นรินทร์ไม่รู้ นรินทร์แค่รู้ว่าเขาต้องอยู่กับราคานั้น เขามองเสาหลักทั้งเจ็ดต้นที่เรืองแสงในที่ห่างไกล เขาเห็นแสงสีเงินจากเสาหลักต้นที่สี่และต้นที่ห้า เขาเห็นแสงสีฟ้าจากเสาหลักต้นที่สองและต้นที่สาม เขาเห็นแสงสีทองจากเสาหลักต้นที่หกและต้นที่เจ็ด เขาเห็นแสงสีขาวจากเสาหลักต้นแรกที่ยึดได้ก่อนใคร เสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลักทั้งเจ็ด เสียงนั้นไม่ได้หมายความว่าเมืองปลอดภัยแล้ว เสียงนั้นหมายความว่าเมืองมีเสาหลักที่แข็งแกร่งแล้ว เสียงนั้นหมายความว่าเมืองจะมีอนาคตที่ดีกว่าเดิม แต่ราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร? นรินทร์ไม่รู้ นรินทร์แค่รู้ว่าเขาต้องอยู่กับราคานั้น เขาต้องอยู่กับเมืองนี้ เขาต้องอยู่กับเสาหลักเหล่านี้ เขาต้องอยู่กับรอยจำที่แม่ทิ้งไว้ให้เขา—วันที่ชื่อของเขาหายไป?

เสียงร้องเพลง "รักแท้" ยังดังอยู่—