บทที่ 111: คนไร้นาม

นรินทร์เดินออกจากทางเข้าเมืองอาคม ขึ้นไปบนโลกเบื้องบน แสงแดดส่องลงมาบนถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์และคนเดินเท้า เขามองรอบตัว ไม่มีใครหันมามอง ไม่มีใครจำเขาได้ รถยนต์วิ่งผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นคนไม่มีตัวตน เขายืนอยู่ที่มุมถนน มองป้ายรถเมล์ที่เขียนว่า สาย 12 อนุสาวรีย์ บางใหญ่ ป้ายนั้นเคยเป็นป้ายที่เขาจำได้เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ยังไม่ได้เข้าไปในเมืองอาคม แสงเช้าส่องลงมาบนถนนอย่างนุ่มนวล ลมพัดผ่านมาทำให้เสื้อของเขาสะบัดเบาๆ กลิ่นดินเปียกและกลิ่นดอกไม้จากร้านขายดอกไม้ริมถนนลอยมาถึงจมูกของเขา คนเดินเท้าเดินผ่านเขาอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเหลือบมามองแม้แต่ครั้งเดียว เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเงาที่เดินอยู่บนถนนโดยไม่มีใครจำได้ ความรู้สึกนั้นทำให้เขาหดหู่แต่ไม่ถึงกับท้อแท้ เขายังมีก้าวเท้าที่จะเดินต่อไป แม้ว่าไม่มีใครจะรู้จักชื่อของเขาก็ตาม ถนนสายสินยังคงเป็นถนนเดิมที่เขาเติบโตมา ร้านค้าต่างๆ ยังคงเปิดอยู่ตามปกติ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็มีชีวิตที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง ไม่มีใครสนใจคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่มุมถนน ลมเย็นพัดผ่านมาเบาๆ พัดเอากลิ่นดอกไม้และกลิ่นฝุ่นจากถนนมาให้เขาได้กลิ่น เขายืนอยู่ที่นั่นอีกสักครู่ก่อนจะเดินต่อไป

เขาพูดกับตัวเองเบาๆ ว่า "ผมไม่รู้จักป้ายนี้เลย" เสียงของเขาดังไปทั่วถนน แต่ไม่มีใครตอบสนอง รถยนต์คันหนึ่งจอดลงข้างๆ เขา คนขับมองเขาผ่านกระจก ถามว่า "ต้องการความช่วยเหลือไหม" นรินทร์ส่ายหัว บอกว่า "ไม่เป็นไร แค่ยืนดูป้ายอยู่" คนขับยิ้มแล้วขับรถออกไป นรินทร์มองตามรถยนต์ที่วิ่งหายไป เขารู้ว่าเขากลายเป็นคนไร้นามไปแล้ว ถนนยังคงวุ่นวายไปด้วยผู้คนที่เดินเท้าและรถยนต์ แต่ไม่มีใครเหลือบมามองที่เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเงาที่เดินอยู่บนถนนโดยไม่มีใครจำได้ ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยอยู่ในอากาศ แสงแดดส่องลงมาบนถนนอย่างจ้า เขาเดินลงจากมุมถนนและมุ่งหน้าไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ตรงข้ามถนน

ร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ตรงข้ามถนน ร้านนี้เขาเคยมากินตอนที่ยังเป็นนรินทร์ สายสิน เจ้าของร้านเป็นผู้ชายวัยกลางคน ตัวสูง ผอม มีหนวดบางๆ ร้านก๋วยเตี๋ยวแห่งนี้มีกลิ่นหอมจากน้ำซุปที่ต้มมานานหลายชั่วโมง ก๊อกน้ำเดือดปุดๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ลูกค้าหลายคนนั่งอยู่ที่โต๊ะต่างๆ กินก๋วยเตี๋ยวอย่างเงียบๆ นรินทร์เดินเข้าไปในร้าน นั่งลงที่โต๊ะหน้าต่าง เจ้าของร้านมองเขาแล้วถามว่า "จะสั่งอะไร" นรินทร์บอกว่า "เอาก๋วยเตี๋ยวเนื้อ" เจ้าของร้านต้มก๋วยเตี๋ยวให้เขาเหมือนลูกค้าคนอื่น ไม่มีอะไรพิเศษ น้ำซุปเข้มข้น เนื้อนุ่ม ต้นหอมสับละเอียด เขากินจนหมดจานแล้วลุกขึ้นจ่ายเงิน เจ้าของร้านยื่นถุงให้ "ไหว้ครับ" นรินทร์ยกมือตอบรับแล้วเดินออกจากร้าน กลิ่นหอมของก๋วยเตี๋ยวยังคงติดตัวเขาอยู่แม้จะเดินออกไปแล้ว ลูกค้าคนอื่นในร้านมองเขาแล้วก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวต่อ ไม่มีใครสนใจเขาเลย ลมเย็นพัดผ่านมาที่ประตูร้าน ทำให้กลิ่นน้ำซุปลอยออกมาข้างนอก เขาเดินออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยังบ้านสายสิน

เขาหยุดยืนที่มุมถนนอีกครั้ง มองบ้านสายสิน บ้านสีขาวสองชั้น มีระเบียงหน้าบาน มีต้นมะพร้าวอยู่ข้างๆ บาน ประตูบ้านเปิดอยู่ แม่ยืนอยู่ที่ประตู กำลังตากผ้า นรินทร์เดินเข้าไปหาบ้าน แม่มองเห็นเขาแต่ไม่รู้จักเขา ถามว่า "ลูกเอ๋ยทำไมมาหนู" นรินทร์ยืนอยู่ที่ประตู มองแม่ บอกว่า "แม่ผมกลับมา" แม่หันมามองเขาด้วยสายตาที่ไม่รู้จัก นรินทร์รู้ว่าแม่จำเขาไม่ได้ นนท์อยู่ในห้อง นั่งเล่นอยู่บนพื้น นรินทร์เดินเข้าไปหา นนท์มองเขาด้วยสายตาที่ไม่รู้จัก นรินทร์กอดนนท์เบาๆ บอกว่า "พี่รินกลับมาแล้วนะ" นนท์ไม่ตอบ แค่มองเขาด้วยตาที่ไม่เข้าใจ แม่เดินเข้ามากอดทั้งสองคน บอกว่า "ลูกทั้งสองคนแม่ดีใจที่ลูกทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน" ครอบครัวสายสินนั่งกินข้าวด้วยกัน นรินทร์รู้สึกว่าเขาเป็นคนใหม่ เป็นคนที่ไม่มีชื่อ แต่มีครอบครัวที่จำเขาได้ แม่เล่าเรื่องให้เขาฟังว่านนท์เรียนอยู่ที่โรงเรียนไหน ทำอะไรบ้าง นรินทร์ฟังอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไร เขาเป็นคนใหม่ที่กลับมาบ้านสายสิน กลิ่นอาหารจากครัวลอยมาถึงจมูก ทำให้บ้านอบอุ่น

แม่กอดนรินทร์ นนท์ถามว่า "แม่คนนี้เป็นใคร" แม่ตอบว่า "นี่คือพี่ชายของนนท์" นรินทร์ยืนอยู่ที่ประตูบ้าน มองออกไปนอกบ้าน ถนนสายสินยังคงเงียบสงบ เขาตัดสินใจว่าจะอยู่ที่บ้านสายสินต่อไป ไม่กลับไปที่กรุงเทพฯ เขาจะเป็นคนใหม่ที่นี่ เป็นพี่ชายของนนท์ เป็นลูกชายของแม่ แม้จะไม่มีใครจำชื่อของเขาได้ แต่เขาก็มีบ้านที่กลับมาได้แล้ว เขายืนอยู่ที่ประตูบ้าน มองถนนสายสินที่เงียบสงบ แสงแดดบ่ายส่องลงมาบนถนนอย่างจ้า ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นดอกไม้จากสวนหลังบ้านลอยมาถึงจมูก เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วรู้สึกว่าเขาได้กลับบ้านแล้วจริงๆ

นรินทร์เดินเข้าไปในบ้านและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร แม่เตรียมอาหารเย็นไว้ให้เขา ข้าวเหนียวมีกลิ่นหอมจากกะทิ แม่จัดจานให้ครบถ้วน ทั้งแกงเขียวหวาน ปลาทูทอด และผักลวก นรินทร์กินข้าวอย่างเงียบๆ รสชาติของข้าวเหนียวมื้อนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่เขาหายไปนานแล้ว นนท์นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ มองพี่ชายที่เพิ่งกลับมาด้วยสายตาที่อบอุ่น ลมเย็นพัดผ่านมาที่ประตูบ้าน พัดเอากลิ่นดอกไม้จากสวนหลังบ้านมาให้ทุกคนได้กลิ่น แม่เล่าเรื่องให้เขาฟังว่านนท์เรียนอยู่ที่โรงเรียนไหน ทำอะไรบ้าง นรินทร์ฟังอย่างตั้งใจ ไม่พูดอะไร เขาเป็นคนใหม่ที่กลับมาบ้านสายสิน หลังอาหารเย็น นรินทร์ช่วยแม่เก็บจาน นนท์ช่วยเช็ดโต๊ะ แสงแดดยามเย็นส่องลงมาบนหน้าต่างห้องครัว ทำให้ห้องอบอุ่นด้วยแสงสีส้มอ่อน นรินทร์มองแม่และนนท์ที่ทำงานบ้านด้วยกัน รู้สึกว่าเขามีครอบครัวที่อบอุ่นที่สุดในโลก แม้ว่าเขาจะไม่มีชื่อในความทรงจำของเมืองอาคม แต่เขายังมีชื่อในบ้านหลังนี้ เขาตัดสินใจว่าจะอยู่ที่บ้านสายสินต่อไป ไม่กลับไปที่กรุงเทพฯ เขาจะเป็นคนใหม่ที่นี่ เป็นพี่ชายของนนท์ เป็นลูกชายของแม่ เขาจะหางานทำในหมู่บ้าน เขาจะใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา ไม่มีใครจำชื่อของเขาได้ แต่เขาก็มีบ้านที่กลับมาได้แล้ว เขายืนอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน มองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน แสงสีส้มอ่อนส่องลงมาบนใบหน้าของเขา ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม่เดินมายืนข้างๆ เขาและกอดเขาเบาๆ บอกว่าลูกอยู่บ้านนี้ได้ตลอดไป แม่ไม่ได้ไปไหน แม่จะอยู่ที่นี่เสมอ นรินทร์พยักหน้าและยิ้ม ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ตกลงไปใต้ขอบฟ้า ทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ค้างคาวเริ่มบินออกจากรัง ส่งเสียงร้องเบาๆ ในอากาศเย็น

เขายืนอยู่ที่ประตูบ้าน—