บทที่ 102: การเปิดบัญชีลับ
แสงเช้าส่องลงพื้นหอทะเบียนเงา ผ่านช่องว่างของผนังหินที่หนาแน่น รสานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอเปิดสมุดปกแข็งสีดำเล่มใหม่ เธอเขียนชื่อบัญชีแรก "บัญชีลับของเมือง" เธอเขียนด้วยหมึกแดง เธอเขียนชื่อสมาชิกสภาเจ้าหนี้ทั้งสิบสองคน เธอเขียนชื่อนายทุนอาคมสามสิบเจ็ดคน เธอเขียนชื่อหัวหน้าเจ็ดเรือนสี่คน เธอเขียนทุกชื่อที่บัญชีลับเปิดเผย
นรินทร์เดินเข้ามาในหอทะเบียนเงา เขาเห็นรสานั่งที่โต๊ะทำงาน เขาเห็นสมุดปกแข็งสีดำเล่มใหม่ เขาเห็นรสาเขียนบัญชีลับ เขาเห็นว่ารสาเขียนทุกอย่าง เขาเห็นว่ารสาเป็นผู้จัดการบัญชีเมืองที่ดี
"รสา" นรินทร์พูด "คุณเขียนบัญชีลับเสร็จหรือยัง"
"เกือบเสร็จ" รสาพูด เธอไม่หยุดเขียน เธอเขียนชื่อนายทุนอาคมคนสุดท้าย เธอเขียนจำนวนเงินที่นายทุนโอน เธอเขียนชื่อคนที่นายทุนลบชื่อ เธอเขียนชื่อคนที่นายทุนฝังในเสาหลัก เธอเขียนทุกอย่าง "บัญชีลับเสร็จแล้ว"
"บัญชีลับเสร็จแล้ว" นรินทร์พูด "ตอนนี้เมืองมีบัญชีลับที่เปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองมีบัญชีลับ" รสาพูด "บัญชีลับที่เปิดเผยทุกอย่างที่เมืองเก็บไว้ บัญชีลับที่แสดงว่าเมืองเป็นพยานของทุกการกระทำของผู้มีอำนาจ"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองเป็นพยาน เมืองเก็บทุกอย่างไว้ เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"ตอนนี้เมืองต้องแจ้งทุกคน" รสาพูด "เมืองต้องแจ้งทุกคนว่าบัญชีลับเปิดเผยแล้ว ทุกคนต้องรู้ว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้"
"เมืองจะแจ้งทุกคน" นรินทร์ตอบ "เมืองจะแจ้งทุกคนในตลาดสนธยา เมืองจะแจ้งทุกคนในคลองดำ เมืองจะแจ้งทุกคนในโรงเตาหมื่นควัน เมืองจะแจ้งทุกคนในหอทะเบียนเงา เมืองจะแจ้งทุกคนในสวนหินจำ เมืองจะแจ้งทุกคนในทุกเขตของเมือง"
"เมืองจะแจ้งทุกคน" รสาพูด "ผมจะเขียนประกาศ ผมจะแจ้งทุกคนว่าบัญชีลับเปิดเผยแล้ว"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองจะเปิดเผยทุกอย่าง เมืองจะโปร่งใส เมืองจะเป็นของทุกคน"
รสาเขียนประกาศ เธอเขียนด้วยหมึกแดง เธอเขียน "บัญชีลับของเมืองเปิดเผยแล้ว ทุกคนในเมืองสามารถอ่านบัญชีลับได้ที่หอทะเบียนเงา บัญชีลับแสดงทุกการโอนหนี้ที่ผ่านเสาหลัก บัญชีลับแสดงทุกการแกล้งบัญชีที่กรมตราเงาทำ บัญชีลับแสดงทุกการทุจริตที่สภาเจ้าหนี้ทำ บัญชีลับแสดงทุกการฆ่าและทุกการสังเวยที่ผู้มีอำนาจทำ"
นรินทร์มองรสาเขียนประกาศ เขาเห็นว่ารสาเขียนทุกอย่าง เขาเห็นว่ารสาเป็นผู้จัดการบัญชีเมืองที่ดี เขาเห็นว่ารสาจะเปิดเผยทุกอย่าง
"ประกาศเสร็จแล้ว" รสาพูด "ผมจะติดประกาศที่ตลาดสนธยา ผมจะติดประกาศที่คลองดำ จะติดประกาศที่หอทะเบียนเงา จะติดประกาศที่ทุกเขตของเมือง"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองต้องแจ้งทุกคน"
รสาติดประกาศ เธอติดประกาศที่ตลาดสนธยา เธอติดประกาศที่คลองดำ เธอติดประกาศที่โรงเตาหมื่นควัน เธอติดประกาศที่หอทะเบียนเงา เธอติดประกาศที่สวนหินจำ เธอติดประกาศที่ทุกเขตของเมือง ประกาศเขียนด้วยหมึกแดง ประกาศเขียนบนกระดาษขาว ประกาศเขียนว่า "บัญชีลับเปิดเผยแล้ว"
ผู้คนในเมืองเห็นประกาศ ผู้คนในเมืองอ่านประกาศ ผู้คนในเมืองรู้ว่าบัญชีลับเปิดเผยแล้ว ผู้คนในเมืองรู้ว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้ ผู้คนในเมืองรู้ว่าเมืองเป็นพยาน
ผู้คนในตลาดสนธยาอ่านประกาศและตกใจ ผู้คนในตลาดสนธยาไม่เคยรู้ว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้ ผู้คนในตลาดสนธยาไม่เคยรู้ว่าสภาเจ้าหนี้ทุจริต ผู้คนในตลาดสนธยาไม่เคยรู้ว่ากรมตราเงาแกล้งบัญชี ผู้คนในตลาดสนธยารู้แล้ว ผู้คนในตลาดสนธยาโกรธ
ผู้คนในคลองดำอ่านประกาศและร้องไห้ ผู้คนในคลองดำรู้ว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้ ผู้คนในคลองดำรู้ว่าเมืองถูกทุจริต ผู้คนในคลองดำรู้ว่าพวกเขาเคยถูกเอารัดเอาเปรียบ ผู้คนในคลองดำร้องไห้
ผู้คนในโรงเตาหมื่นควันอ่านประกาศและโกรธ ผู้คนในโรงเตาหมื่นควันรู้ว่าเมืองถูกทุจริต ผู้คนในโรงเตาหมื่นควันรู้ว่าพวกเขาเคยถูกเอารัดเอาเปรียบ ผู้คนในโรงเตาหมื่นควันโกรธ
ผู้คนในหอทะเบียนเงาอ่านประกาศและตกใจ ผู้คนในหอทะเบียนเงาเป็นเจ้าหน้าที่ของกรมตราเงา ผู้คนในหอทะเบียนเงาเคยแกล้งบัญชี ผู้คนในหอทะเบียนเงารู้ว่าเมืองรู้ทุกอย่าง ผู้คนในหอทะเบียนเงาตกใจ
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" ผู้คนในเมืองพูด "เมืองเปิดเผยบัญชีลับ เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชี เมืองเปิดเผยทุกการทุจริต เมืองเปิดเผยทุกการฆ่า เมืองเปิดเผยทุกการสังเวย เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
นรินทร์มองผู้คนในเมืองอ่านประกาศ เขาเห็นว่าผู้คนในเมืองตกใจ เขาเห็นว่าผู้คนในเมืองโกรธ เขาเห็นว่าผู้คนในเมืองร้องไห้ เขาเห็นว่าผู้คนในเมืองรู้แล้วว่าเมืองถูกทุจริต เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์พูด "เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชี เมืองเปิดเผยทุกการทุจริต เมืองเปิดเผยทุกการฆ่า เมืองเปิดเผยทุกการสังเวย เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" ผู้คนในเมืองพูด "เมืองเปิดเผยทุกอย่างแล้ว"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยทุกอย่างแล้ว เมืองไม่มีความลับอีกแล้ว เมืองเป็นของทุกคน"
เสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นดังอยู่ในทุกที่ในเมือง เสียงนั้นเปิดเผยทุกอย่าง เสียงนั้นเป็นพยาน เสียงนั้นเป็นเมือง
นรินทร์ยืนอยู่กลางตลาดสนธยา เขาเห็นผู้คนในเมืองอ่านประกาศ เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน
ความเงียบแผ่ขยายไปทั่วห้อง นรินทร์นับถอยหลังในใจ สาม วินาที ก่อนที่เสียงจากก้นบึ้งของนครจะแตะหูอีกครั้ง
"นรินทร์" ภาคินเดินเข้ามาในตลาดสนธยา เขาเห็นประกาศ เขาอ่านประกาศ เขามองนรินทร์ "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยบัญชีลับ เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชี เมืองเปิดเผยทุกการทุจริต เมืองเปิดเผยทุกการฆ่า เมืองเปิดเผยทุกการสังเวย เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" ภาคินพูด "ผมคิดว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่างก็ดี เมืองจะเป็นของทุกคน"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองจะเป็นของทุกคน เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส"
"แล้วคลองดำ" ภาคินถาม "คลองดำเคยถูกเอารัดเอาเปรียบ คลองดำเคยถูกโอนหนี้จากผู้มีอำนาจ"
"เมืองรู้" นรินทร์ตอบ "เมืองเก็บทุกอย่างไว้ เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองรู้ว่าคลองดำเคยถูกเอารัดเอาเปรียบ"
"แล้วเมืองจะทำอย่างไร" ภาคินถาม
"เมืองจะเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์ตอบ "เมืองจะเปิดเผยทุกการโอนหนี้จากผู้มีอำนาจไปยังคลองดำ เมืองจะเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชีที่กรมตราเงาทำกับคลองดำ เมืองจะเปิดเผยทุกการทุจริตที่ผู้มีอำนาจทำกับคลองดำ"
"ผมจะบอกคนในคลองดำ" ภาคินพูด "ผมจะบอกคนในคลองดำว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง คลองดำจะรู้ว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
ภาคินเดินออกจากตลาดสนธยา เขาเดินไปที่คลองดำ เขาเดินไปบอกคนในคลองดำว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเดินไปบอกคนในคลองดำว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้ เขาเดินไปบอกคนในคลองดำว่าเมืองเป็นพยาน เขาเดินไปบอกคนในคลองดำว่าเมืองเป็นของทุกคน
นรินทร์มองภาคินเดินออกไป เขาเห็นว่าภาคินเดินไปบอกคนในคลองดำ เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน
"นรินทร์" มะลิเดินเข้ามาในตลาดสนธยา เขาเห็นประกาศ เขาอ่านประกาศ เขามองนรินทร์ "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยบัญชีลับ เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชี เมืองเปิดเผยทุกการทุจริต เมืองเปิดเผยทุกการฆ่า เมืองเปิดเผยทุกการสังเวย เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" มะลิพูด "ผมดีใจ เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองเป็นของทุกคน"
"ใช่" นรินทร์ตอบ "เมืองเป็นของทุกคน เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
มะลิเดินออกจากตลาดสนธยา เขาเดินไปที่โรงเตาหมื่นควัน เขาเดินไปบอกคนในโรงเตาหมื่นควันว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเดินไปบอกคนในโรงเตาหมื่นควันว่าเมืองเก็บทุกอย่างไว้ เขาเดินไปบอกคนในโรงเตาหมื่นควันว่าเมืองเป็นพยาน เขาเดินไปบอกคนในโรงเตาหมื่นควันว่าเมืองเป็นของทุกคน
นรินทร์มองมะลิเดินออกไป เขาเห็นว่ามะลิเดินไปบอกคนในโรงเตาหมื่นควัน เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน
นรินทร์เงียบไปสักครู่ ดวงตาจ้องมองไปยังจุดหนึ่งในอากาศ ไม่มีใครพูด เสียงของแกนนครดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับยืนยันว่าทุกการตัดสินใจมีน้ำหนัก
"นรินทร์" ครูเมฆเดินเข้ามาในตลาดสนธยา เขาเห็นประกาศ เขาอ่านประกาศ เขามองนรินทร์ "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยบัญชีลับ เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชี เมืองเปิดเผยทุกการทุจริต เมืองเปิดเผยทุกการฆ่า เมืองเปิดเผยทุกการสังเวย เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" ครูเมฆพูด "ผมเป็นคนออกแบบกลไกโยกหนี้เมื่อยี่สิบปีก่อน ผมรู้ว่ากลไกโยกหนี้เป็นอาวุธ เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองเปิดเผยกลไกโยกหนี้"
"เมืองเปิดเผยทุกอย่าง" นรินทร์ตอบ "เมืองเปิดเผยกลไกโยกหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการโอนหนี้ที่ใช้กลไกโยกหนี้ เมืองเปิดเผยทุกการแกล้งบัญชีที่กลไกโยกหนี้ทำ"
"ใช่" ครูเมฆพูด "เมืองเปิดเผยทุกอย่าง"
ครูเมฆเดินออกจากตลาดสนธยา เขาเดินไปที่หอทะเบียนเงา เขาเดินไปบอกรสาว่าเมืองเปิดเผยกลไกโยกหนี้ เขาเดินไปบอกรสาว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเดินไปบอกรสาว่าเมืองเป็นของทุกคน
นรินทร์มองครูเมฆเดินออกไป เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน
เสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นดังอยู่ในทุกที่ในเมือง เสียงนั้นเปิดเผยทุกอย่าง เสียงนั้นเป็นพยาน เสียงนั้นเป็นเมือง
นรินทร์ยืนอยู่กลางตลาดสนธยา เขาเห็นผู้คนในเมืองอ่านประกาศ เขาเห็นว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เขาเห็นว่าเมืองเป็นของทุกคน เขาเห็นว่าเมืองเปลี่ยนไปแล้ว เมืองเปิดเผยทุกอย่าง เมืองโปร่งใส เมืองเป็นของทุกคน
และเสียงร้องเพลง "รักแท้" ดังอยู่ในเสาหลัก เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองเปิดเผยทุกอย่าง เสียงนั้นไม่รู้ว่าเมืองเป็นของทุกคน เสียงนั้นแค่ร้องเพลงซ้ำเหมือนทุกคืน เสียงนั้นจะอยู่ในเสาหลักตลอดไป เสียงนั้นจะรอนรินทร์กลับมา เสียงนั้นจะรอนนท์กลับมา เสียงนั้นจะรอทุกคนที่ต้องการฟัง—แต่นรินทร์รู้ว่าเมืองจะเรียกราคาจากเขา และราคานั้นอาจเป็นชื่อของเขาเอง?
เสียงร้องเพลง "รักแท้" ยังดังอยู่—