บทที่ 8: ราคาของทางหนี

เมืองเวทใต้พิภพ · Arc 1 · ตอนที่ 8 / 120

ธเนศอ่านชื่อเต็มของนรินทร์จบตรงหน้าพยานสามคน เสียงสุดท้ายไม่ดังนัก แต่ปลายคำกลับเย็นเหมือนเหล็กแตะข้อเท้า โซ่ตราที่เขาถือไม่ได้เหวี่ยงออกมา มันเพียงสั่นอยู่ในอากาศ แล้วเงาดำเส้นหนึ่งก็เลื้อยจากข้อมือธเนศไปพันรอบข้อมือนรินทร์

ข้างแผงข้าวเหนียวหมูทอด บัตรคิวพลาสติกใบเล็กที่คนขายหนีบไว้กับตะกร้าปลิวหล่นลงพื้น หน้ากระดาษสีขาวขึ้นตัวเลขเองทีละแถว ทั้งที่เครื่องกดคิวเก่าดับสนิทมานานแล้ว ตัวเลขนั้นไม่ใช่คิวซื้อของ มันเรียงเป็นยอดและชื่อของเขา

แรงจับกุม หนึ่งพันแปดร้อยสิบสอง

ผู้ถูกผูก นรินทร์ สายสิน

เวลาคงเหลือ สิบสองลมหายใจ

นรินทร์ยกมือขึ้น โซ่ไม่มีน้ำหนัก แต่ข้อกระดูกทุกข้อเหมือนถูกบีบด้วยคีม เขาเห็นตราเล็ก ๆ บนพื้นปูนใต้รองเท้าตัวเอง กำลังแผ่ออกจากปลายเงาไปแตะล้อรถเข็นของพ่อค้าแม่ค้าในตรอก ทุกครั้งที่ตราแตะของชิ้นหนึ่ง ของชิ้นนั้นจะสั่นเบา ๆ ราวกับถูกเรียกชื่อ

"ยอดเท่าไร" เขาถามธเนศ

"คุณเห็นอยู่แล้ว"

"ผมถามว่ากรมคิดจะเก็บอะไร ถ้าเอาตัวผมไปแล้ว" นรินทร์กระตุกข้อมือ โซ่ตอบด้วยเสียงครืดในกระดูก "ผู้รับคือใคร พยานคือใคร ลายเซ็นใคร"

ธเนศไม่ขยับ ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเขาแห้งสนิท ทั้งที่ละอองฝนยังเกาะเสาไฟข้างตรอก "ตามคำสั่ง คุณเป็นผู้ถือใบที่ต้องควบคุมตัว"

"คำสั่งไม่ใช่ยอดครับ" นรินทร์ตอบ "ของฟรีไม่มีในเมืองนี้"

รสาก้าวออกจากเงาเสากันสาด เธอถือกระดาษแผ่นแคบระหว่างนิ้วสองนิ้ว ปลายกระดาษมีอักษรสีขาววิ่งเป็นเส้นตรงเหมือนแมลงเรียงแถว กาแฟเย็นในแก้วกระดาษที่วางข้างเธอแข็งตัวเป็นเกล็ดบาง ๆ ตรงขอบแก้ว

"ตามข้อเท็จจริง คำสั่งนี้ผูกแรงจับกุมเข้ากับใบเรียกเก็บ ไม่ได้ผูกเข้ากับร่างกายของคุณโดยตรงค่ะ" รสาพูด "ถ้าคุณแยกสองอย่างนั้นได้ โซ่จะเหลือสิทธิ์เพียงครึ่งเดียว"

"แล้วอีกครึ่งล่ะ"

"ต้องมีผู้รับที่ระบุได้ และยินยอมรับเงื่อนไข"

ภาคินยืนพิงรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยวที่ปิดฝาแล้ว ชายเสื้อเขาเปียกเป็นแถบดำจากฝน เขาหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่งก่อนมองปลายโซ่ที่คลานใต้แผงอาหาร "น้ำมันไหลเข้าทางคอท่อได้ แต่ตอนจะออก มันชอบเลือกที่ต่ำสุด เอ็งเปิดทางหนีได้ แต่อย่าปล่อยให้น้ำเลือกคนจมแทน"

"พี่มีผู้รับไหม" นรินทร์ถาม

"พี่มีคนทั้งคลองให้ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว" ภาคินตอบ "ไม่รับยอดของเอ็งเพิ่มหรอกน้อง"

คำตอบตรงเกินกว่าจะโกรธ นรินทร์ก้มลงมองเงาโซ่บนพื้น ตรงข้อมือเขามีตัวเลขสีดำลอยขึ้นทีละหลัก เขามองเห็นความต่างระหว่างแรงที่บังคับให้เขาเดินตามธเนศ กับยอดที่ซ่อนอยู่ใต้แรงนั้น เหมือนเห็นเชือกสองเส้นถักกันอยู่ในน้ำขุ่น

ดุลหนี้ช่วยเขาแยกเชือกได้ ไม่ใช่ตัดมันให้หายไป ข้อแรกของมันแข็งกว่าเหล็ก เขาสร้างยอดไม่ได้ ทำลายยอดไม่ได้ ถ้าจะย้าย ต้องมีผู้รับที่ชี้ชื่อได้จริง

ข้อที่สองยิ่งน่ารำคาญกว่า ถ้าโยนยอดไปใส่คนที่ไม่ได้ตอบรับ รอยค้างจะกลับมาติดชื่อเขา และเมืองจะได้สิทธิ์ทวงเอาคืนจากทางไหนก็ได้

ข้อที่สามกำลังบีบอยู่ตรงลำคอ ยอดเกินแรงเขาต้องแบ่งผ่านพยาน หรือรับไว้เอง การรับเองทำได้ แต่ความทรงจำของคนที่เขาปกป้องจะถูกกัดกินทีละส่วน นนท์เป็นใบหน้าแรกที่รอยค้างเคยขู่จะเอาไป

ส่วนข้อสุดท้ายไม่เคยช่วยเขาเลย เขาอ่านตัวเลขได้เป๊ะ แต่ตัวเลขไม่เคยบอกว่าเวลามันตกใส่คนหนึ่งคน มันจะพาอะไรไปบ้าง เขาคำนวณถูกได้ และยังเลือกผิดได้อยู่ดี

นรินทร์หันไปหารสา "คุณเป็นพยานอยู่แล้ว รับยอดให้จบสิ"

"ไม่ค่ะ" คำตอบของเธอเรียบจนเหมือนปิดแฟ้ม "ฉันผูกตนเป็นพยาน ไม่ใช่ผู้รับยอด สองคำนี้ต่างกันมาก กรุณาอย่าทำให้มันเหมือนกัน"

"ต่างกันตรงไหน ตอนโซ่รัดคอผมมันไม่ถามศัพท์กฎหมาย"

"ต่างกันตรงที่พยานทำให้ทุกฝ่ายต้องรับผิดตามส่วนของตน ผู้รับยอดคือคนที่ถูกระบุให้จ่าย" รสาเงยหน้ามองเขา "ฉันเลือกอย่างแรกเพื่อให้ชื่อของคุณไม่ถูกกลืนหายไปกับคำสั่งนี้"

บัตรคิวบนพื้นพลิกเอง แถวสุดท้ายถูกพิมพ์เพิ่มด้วยหมึกดำ

ผู้รับ ยังไม่ยินยอม

นรินทร์เห็นปลายโซ่กระตุกเข้าหาข้อเท้า เวลาคงเหลือเหลือเจ็ดลมหายใจ

***

รสาเห็นกระดาษในมือตนสั่นก่อนคนอื่นเห็น เส้นอักษรผูกสัตย์ที่เธอเขียนไว้ตั้งแต่ก่อนธเนศมาถึงกำลังขาวจัดขึ้นทุกที ข้อความสั้นกว่าครึ่งบรรทัด ระบุชื่อผู้ถูกผูก ชื่อผู้กล่าวหา และชื่อพยาน ไม่มีคำว่าผู้รับยอดอยู่ตรงไหนเลย

เธอตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

ก่อนหน้านี้ รสาเห็นคำสั่งจับกุมฉบับนี้ในมือธเนศเพียงแวบเดียว ตรากรมที่มุมเอกสารถูกขูดจนฝุ่นหมึกติดปลายนิ้ว ใต้รอยขูดมีรอยนูนจาง ๆ เหลืออยู่ ไม่พอให้อ่านชื่อผู้อนุมัติได้ครบ แต่พอให้อ่านคำว่า ทะเบียนครัวเรือนสายสิน ราวกับนามสกุลนี้ถูกตอกไว้ในบัญชีมานานก่อนนรินทร์รับพัสดุกล่องแรก

รสาไม่บอกเขาทั้งหมด เพราะหลักฐานยังบางเกินกว่าจะพาใครไปถึงหอทะเบียนได้ แต่เธอไม่ยอมให้ธเนศพากระดาษแผ่นนั้นหายไปพร้อมตัวเขาเหมือนที่เคยเกิดกับผู้ถือใบคนอื่น

"ธเนศ จารนคร" เธอเรียกชื่อเต็มโดยไม่ขึ้นเสียง "กรุณาแสดงผู้รับยอดตามคำสั่งของคุณด้วยค่ะ"

ธเนศมองเธอครู่หนึ่ง "คุณออกนอกอำนาจแล้ว รสา วัฒนเมธา"

"ฉันกำลังอ่านเอกสารที่กรมออกเอง" รสาตอบ "ถ้าคำสั่งนี้ไม่มีผู้รับที่ยินยอม การบังคับใช้จะเปลี่ยนเป็นการโยกภาระโดยพลการ"

"ผู้ถือใบเป็นหลักประกันอยู่แล้ว"

"หลักประกันไม่เท่ากับผู้รับยอดตามวรรคนี้" รสาชี้ปลายกระดาษ "คุณทราบดีค่ะ"

ธเนศไม่ตอบ เสียงโซ่ดังหนักขึ้นแทนคำพูด รสาเห็นนรินทร์มองตราใต้เท้าตนเอง เขาไม่ได้มองหาทางชนะ เขากำลังมองหาช่องว่าง ช่องที่ทำให้ตัวเลขไปถึงคนอื่นก่อนจะไปถึงเขา

เธอขยับเข้าใกล้หนึ่งก้าว "อย่าใช้บัตรคิวใบนั้น" เธอบอก "มันเป็นตรารับบริการชั่วคราว ไม่ใช่บุคคล ถ้าคุณโยกเข้าไป มันจะหาเจ้าของที่ใกล้ที่สุดเอง"

"ผมต้องมีเวลา"

"คุณต้องมีผู้รับ ไม่ใช่เวลา"

"ต่างกันนิดเดียวเอง"

"ต่างกันเท่ากับคนหนึ่งคนค่ะ"

อักษรสีขาวบนกระดาษกระตุก รสากำแน่นจนขอบตัดเข้าฝ่ามือ เธอไม่ใช่ผู้รับยอด และไม่ควรเป็น การเซ็นรับหมายความว่าเธอจะรับราคาที่นรินทร์ไม่รู้แม้กระทั่งหน้าตา แต่ถ้าเธอถอนตัวจากการเป็นพยาน โซ่ตราจะผูกเขาเข้ากับคำสั่งของธเนศเต็มเส้น และรอยนูนคำว่า สายสิน จะหายไปกับเอกสารอีกครั้ง

เธอจึงยืนอยู่ตรงนั้น ถือชื่อของตนไว้ในกระดาษแผ่นเล็ก ทั้งที่มันช่วยคนคนหนึ่งได้เพียงทำให้เขามีสิทธิ์เลือกผิดด้วยตัวเอง

***

ภาคินเห็นน้ำฝนขังตามร่องพื้นปูนสั่นเป็นวงก่อนที่ใครจะพูดถึงมัน เงาโซ่ตราลากผ่านแอ่งน้ำ แล้วน้ำตรงนั้นดำเหมือนคลองยามไม่มีไฟ เขารู้ทางไหลของของพวกนี้ดีเกินไป แรงที่ไม่มีที่ลงจะไม่หาย มันจะมุดไปหาที่อ่อนกว่าเสมอ

เขาเหยียบส้นรองเท้าลงกับขอบท่อระบายน้ำ คำสาบานเก่าที่ฝังอยู่ในรางเหล็กใต้ถนนสะท้อนขึ้นมาเป็นเสียงครางเบา ๆ น้ำฝนเริ่มไหลย้อนจากปากท่อ กัดเงาโซ่ให้ช้าลงเพียงนิดเดียว

"พี่พอถ่วงมันได้สามลมหายใจ" ภาคินบอก ไม่มองนรินทร์ตรง ๆ "เอ็งจะไปก็ไป จะอยู่ก็อยู่ แต่อย่าให้ของที่เอ็งไม่กล้าถือ เดินไปถือคอคนอื่น"

"ผมไม่เอาไปใส่ใคร"

ภาคินหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ไร้ความขำ "น้ำมันไม่สนหรอกว่าเอ็งเรียกมันว่าอะไร"

เขาเห็นรสาขยับบังเด็กฝึกหมึกคนหนึ่งที่ยืนหลังแผงเครื่องราง และเห็นมะลิสะบัดมือไล่คนขายดอกไม้ออกจากขอบตรา ภาคินอยากดึงนรินทร์ขึ้นเรือแล้วพาออกจากตรงนี้เหมือนเคยพาเด็กหนุ่มหนีตำรวจบนดิน แต่โซ่ตราไม่ได้ตามล้อรถ มันตามชื่อ

เรือที่เร็วที่สุดก็หนีชื่อตัวเองไม่พ้น

***

มะลิย่อตัวลงข้างแผงดอกไม้ หมึกในขวดเล็กที่ห้อยเอวเธอเป็นฟองสีเทา เส้นดำจากตราใต้เท้านรินทร์ไม่ได้ไปทางธเนศอย่างเดียว มันแยกเป็นรากเล็ก ๆ เลื้อยหาช่องชื่อว่างตามป้ายราคา ป้ายใบหนึ่งเขียนแค่คำว่า ดอกมะลิพวงเล็ก ไม่มีชื่อคนขาย ไม่มีตราผู้ดูแล

"ไอ้หนวดเหล็กมันชอบของไม่มีเจ้าของ" มะลิบอกเสียงเร็ว "พี่ริน อย่าให้มันแตะป้ายนั่น"

เด็กขายดอกไม้ตัวเล็กนั่งอยู่หลังตะกร้า กำพวงมาลัยแน่นจนกลีบดอกติดนิ้ว เขาเงยหน้ามองมะลิ ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเรียกอะไรว่าไอ้หนวดเหล็ก

มะลิเอื้อมมือจะดึงเขาออกมา แต่รากเงาดำขยับเร็วกว่านิ้วเธอ

***

นรินทร์ได้ยินคำของมะลิครบทุกคำ เขาเห็นเส้นดำไปทางป้ายดอกไม้ และเห็นตัวเลขที่ซ่อนอยู่ใต้ป้าย มันไม่ใช่ยอดของเด็กคนนั้น ยังไม่มีชื่อใครถูกเขียนเป็นผู้รับ มีเพียงช่องว่างซึ่งเมืองพร้อมยัดชื่อแรกที่จับได้ลงไป

เวลาคงเหลือสองลมหายใจ

ถ้าเขาปล่อยให้โซ่รัด ธเนศจะพาเขาไปพร้อมใบเรียกเก็บ รสาจะเหลือแค่คำพูด ภาคินจะถูกลากเข้าไปเพราะยืนเป็นพยาน มะลิจะเสียแผนที่ทุกแผ่นที่อยู่ในกระเป๋า เขาเห็นยอดพวกนั้นห้อยอยู่รอบตัวทุกคนเหมือนตะขอในโรงฆ่าสัตว์

เขาเห็นทางหนึ่ง ทางที่แย่แต่สั้นกว่า

นรินทร์หยิบเหรียญบาทเก่าจากกระเป๋ากางเกง เหรียญนี้เคยอยู่ในช่องเก็บเงินรถมาตั้งแต่ก่อนนนท์หาย มันอุ่นกว่าฝ่ามือเขา เขากัดริมฝีปากจนเลือดหยดลงบนหน้าพระ แล้ววางเหรียญทับบัตรคิวที่พื้น

ตัวเลขแรงจับกุมไหลลงมาเกาะเลือดเหมือนฝูงมด รากดำงอกจากขอบเหรียญ แตกแขนงผ่านตัวเลขหนึ่งพันแปดร้อยสิบสอง พุ่งออกไปตามเส้นตราบนพื้นปูน

"นรินทร์ หยุดค่ะ" รสาเรียก

"ผมไม่ได้โยกยอด" เขาพูด ทั้งที่รู้ว่าคำพูดนั้นไม่ตรงนัก "ผมแค่แยกแรงจับกุมออกจากชื่อผม"

"เมื่อแยกแล้ว คุณต้องรับส่วนค้างเอง หรือระบุผู้รับ"

"ผมรับส่วนผูก" เขากดนิ้วลงบนเหรียญ เลือดซึมออกใต้เล็บ "คุณเป็นพยาน ส่วนที่เหลือให้ตราแผงเก็บไว้ก่อน"

"ตราแผงไม่ใช่ผู้รับ" รสาพูด เสียงเธอยังเรียบ แต่ปลายคำแข็ง "กรุณามองให้ครบ"

นรินทร์มองครบ เขาเห็นชัดเกินไปว่าป้ายดอกมะลิไม่มีชื่อ เห็นชัดว่ารากดำกำลังคลานหาคน เห็นชัดว่าเมืองจะจดรอยค้างลงบนชื่อเขาไม่ว่าผลจะออกอย่างไร

เขายังขยับนิ้ว

โซ่ตราขาดออกจากข้อมือด้วยเสียงเหมือนกระจกแตก เงาดำครึ่งหนึ่งหดกลับไปหาเท้าธเนศ อีกครึ่งทะลักผ่านเหรียญ เลือดบนหน้าพระแห้งเป็นเส้นรากนูน นรินทร์เซจนต้องจับขอบรถเข็นไว้ ภาพใบหน้านนท์ในหัวพร่าไปชั่ววูบ เหลือเพียงรอยยิ้มที่จำไม่ได้ว่าเคยเกิดขึ้นตอนไหน

ธเนศยกมือจะคว้าเขา แต่ภาคินปล่อยน้ำฝนจากปากท่อพุ่งใส่พื้น ตราใต้เท้าธเนศลื่นไถลออกจากแนวเดิม รสากระชากกระดาษพยานเข้าหาอก อักษรสีขาวขีดเส้นยาวปิดคำสั่งจับกุมครึ่งหนึ่ง

นรินทร์หลุดจากแรงรัดจริง ๆ เขายืนอยู่ได้ ใบเรียกเก็บยังอยู่ในเสื้อ รอยนูนคำว่า สายสินยังไม่ถูกธเนศเอาไป ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเหมือนรอดแล้วหนึ่งจังหวะ

แล้วรอยค้างก็กระแทกแผงข้างทาง ดอกมะลิขาวกระจายเป็นฝนบนพื้นเปียก เด็กขายดอกไม้ที่กำสายพวงมาลัยอยู่ล้มหมดสติ