เช้าต่อมาชายชราไม่ให้ฝึกก้าว เขาให้ทดสอบแถว
"สามครั้ง" เขาว่าจากทางแคบ "ครั้งที่หนึ่งนิ่งในซอก ครั้งที่สองนิ่งบนลานหลัง ครั้งที่สามถ้ายืนที่เดิมไม่ได้ ให้ย้ายไปหินก้อนเตี้ยฝั่งขวาของลาน ไม่ใช่ย้ายออกจากเรือน ไม่ใช่ย้ายไปชนมือที่ยังไม่มา"
"ไม่มีใครชักดาบเต็ม" ฉันรับ "ลิลี่กันทาง โขมนำรูปหมอกเฉพาะเข่า อันถือกล่องฝั่งตรงข้ามแหวน มินเรียกนิ่งหรือย้าย จินยีอยู่กลางแถว โคมดับ"
จินยีพยัก "หนูอยู่กลางค่ะ"
คลื่นแรกมาตอนเรายังในซอก เส้นเล็กเลียปากซอกแล้วหยุด เพราะไม่มีใครขยับเติมรอย
มินกระซิบ "นิ่งได้ มันไม่นับครบ"
เราให้นิ่งจนมันถอยไปที่โค้ง
"ผ่านครั้งหนึ่ง" ชายชราว่า "ออกไปลาน อย่าวาดฝุ่น"
ลานหลังเรือนยังไม่มีเส้นที่ถูกลบเมื่อวาน เราเข้าแถวตามที่จัดไว้ โขมตั้งแผ่นเตี้ยแค่เข่า อันอยู่คนละฝั่งกับแหวนของฉัน ลิลี่อยู่ทางแคบ หันหลังให้ลานเพื่อดูว่าไม่มีคนเรือนเดินมาปน
คลื่นที่สองเลียขอบลาน เลียหินที่เมื่อวานฉันก้าว หินนั้นเย็นแล้ว มันนับไม่เจอความร้อนเดิม
มินบอก "นิ่ง อย่าก้าวแก้"
ฉันไม่ก้าว ระดับขั้นสามอยู่ที่นิ้ว ห่อไม่ขยับเพราะแขนฉันไม่ขยับ จินยีกลั้นแม้แต่การเปลี่ยนเท้า อันไม่เคาะฝา
คลื่นถอยอีกครั้ง
"ผ่านสอง" มินว่า "ครั้งที่สามจะไม่เลียแล้วไป มันเรียนแล้วว่าเลียอย่างเดียวไม่เจอ"
ชายชราไม่ยิ้ม "ข้าก็คิดแบบนั้น เลยให้มีหินก้อนเตี้ยไว้ก่อนมันจะมา"
คลื่นที่สามไม่เลียขอบ มันขึ้นมาบนลานเป็นสองเส้น พร้อมกัน ไม่ใช่เส้นเดียว
"ย้าย" มินสั่ง "ก้อนเตี้ยฝั่งขวา ทีละคน อย่าวิ่งรวม"
โขมไปก่อนเพราะแผ่นเตี้ยของนางอยู่ทางนั้นอยู่แล้ว นางไม่พ่นเพิ่ม อันตามโดยหันกล่องเข้าท้อง ฉันตามด้วยห่อสูง จินยีตามรอยลิลี่ไม่ได้ เพราะลิลี่ต้องอยู่ทางแคบจนคนสุดท้ายพ้นกลางลาน
"ข้าตามท้าย" ลิลี่บอก "ยังไม่ชัก"
เรายืนชิดก้อนเตี้ย ผาบังหัว คลื่นสองเส้นนับกลางลานที่ว่าง แล้วชะงักเพราะรูปคนไม่อยู่ตรงที่มันเรียนไว้
มินนับจนมันถอย "ย้ายทัน มันได้นับที่ว่าง ไม่ได้ตัว ผ่านสาม แต่ผ่านแบบที่ครั้งหน้าจะไม่เชื่อที่ว่างง่าย ๆ"
ชายชราเดินมาแค่ถึงขอบลาน "พอสำหรับทดสอบ พวกเจ้ายังไม่พร้อมไปชนตัวคนระดับขั้นสี่ และข้าไม่ได้สั่งให้พร้อมแบบนั้น พร้อมในวันนี้คือรู้ว่าเมื่อคลื่นมาคู่ ยืนที่เดิมไม่ได้"
"คู่" ฉันพูดตาม "เมื่อกี้เป็นคู่ครั้งแรก"
"ใช่" เขาว่า "เดี่ยวคือของเมื่อวาน คู่คือของเช้านี้ คู่ถัดไปจะไม่ให้เวลาบอกย้ายทั้งประโยค"
ลิลี่กลับมาจากทางแคบ "ไม่มีคนเรือนปนแถว หญิงที่ช่องผาปิดบานตั้งแต่คลื่นที่สอง เขาไม่ไว้ใจเรา แต่เขาไม่ส่งเราออกไปกลางทาง"
"ยังไม่ส่ง" ชายชราตอบ "ถ้าคู่ถัดไปขึ้นถึงซอก ข้าจะชี้ทางหลังชั้นผาให้ย้ายทั้งชุด วันนี้ยังไม่ชี้ให้เดิน ชี้ให้รู้ว่ามีทาง ทางนั้นไม่ใช่ทางไปสู้"
อันถาม "ทางนั้นออกจากเรือนหรือยังอยู่ในผา"
"อยู่ในผาอีกช่วง" เขาว่า "พอให้คลื่นที่นับลานเสียรูป ไม่พอให้เรียกว่าหนีพ้นดินแดนนี้ อย่าเดินวันนี้ เดินวันนี้คือการทิ้งซอกทั้งที่มันยังใช้ได้"
จินยีหายใจออกเมื่อได้รับอนุญาตให้ไม่วิ่ง "หนูอยู่ได้ค่ะ โคมไม่จุด จังหวะในผ้าแรงแต่ไม่แตก"
โขมคลายแผ่นเตี้ย "เข่าถูกกลบทั้งสามครั้ง หัวแหวนไม่วาบ ข้าถือว่าแผ่นทำหน้าที่เท่าที่มันทำได้"
มินยังไม่นั่ง "คู่เมื่อกี้ห่างกันหนึ่งลม ถ้าคู่หน้าห่างน้อยกว่านั้น ข้าจะสั่งย้ายด้วยคำเดียว ไม่มีเวลาอธิบายก้อนเตี้ยซ้ำ"
"คำเดียวพอ" ฉันว่า "ทุกคนจำก้อนเตี้ยฝั่งขวา และจำว่าไม่ชักดาบ"
ชายชราถอยกลับทางแคบ "ทดสอบจบ ซอกยังเป็นของพวกเจ้าอีกคืน ไม่ใช่เรือนใน ไม่ใช่พันธมิตรทั้งก้อน"
เรากลับซอก น้ำในขันไม้ถูกเติมไว้ที่หินนอกซอก โดยไม่มีคนรอรับคำขอบคุณ
ฉันไม่ตามออกไปขอบคุณดัง ๆ
มินนั่งแล้วไม่หลับ "คู่ถัดไปไม่ใช่ข้อสอบแล้ว ข้าได้ยินมันจัดจังหวะใหม่ที่โค้ง จัดถี่กว่าเช้า"
โขมมองชั้นผาด้านหลัง "ทางที่ท่านพูดไว้ ข้าเห็นเป็นร่องดำหนึ่งเส้น ยังไม่เดิน เดินคือเรื่องครั้งหน้า"
ลิลี่ปิดปากซอกด้วยตัว "กลอนไม่มี ข้านั่ง"
จินยีคว่ำโคม แหวนของฉันชี้ร่องดำนั้นหนึ่งจังหวะ แล้วชี้กลับมาที่ห่อ ราวกับยังตัดสินไม่เสร็จ
จากโค้ง มีสองจังหวะดังติดกัน
ติดกันกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
โขมไปดูร่องดำที่ชั้นผาได้แค่สามก้าว แล้วกลับ
"ร่องลึกกว่าที่ตาเห็นจากซอก" นางรายงาน "พอให้คนเดินเรียงเดี่ยวได้ ยังไม่เดินวันนี้ ตามคำท่าน พื้นแห้ง ไม่มีลายลวงแบบม่านสายหมอก มีแต่หินที่ฟังเท้าได้ถ้าวิ่ง"
"จำทางเข้าไว้" ฉันว่า "อย่าพาใครเข้าไปลอง"
ลิลี่จำมุมที่ร่องเริ่ม "ข้าพาจินยีได้ถ้าคำสั่งย้ายมาเป็นคำเดียว วันนี้คำนั้นยังไม่มา"
จินยีพยัก "หนูไม่เดินนำร่องมืดค่ะ"
อันวางกล่องบนเข่าในซอก ไม่ได้วางนอกซอก "น้ำที่เขาเติมไว้ข้าดื่มหลังมินแล้ว ที่เหลือไม่ทิ้งกลางลาน ทิ้งกลางลานคือการทำรูปใหม่"
มินดื่มช้า "คู่เมื่อกี้ห่างหนึ่งลม ตามที่ข้าบอก ถ้าคู่หน้าห่างครึ่งลม ข้าจะพูดแค่คำว่าย้าย ใครถามกลับจะช้ากว่าคลื่น"
"ไม่มีใครถามกลับ" ฉันตอบ
หญิงที่ช่องผาไม่เปิดบานอีก ขันอยู่ที่หินนอกซอกตามเดิม ไม่มีรากมัดใหม่ ไม่มีการลา ไม่มีการรับเข้า
ฉันทวนแถวอีกครั้งก่อนจะให้ใครหลับ
"โขมนำเข่า ไม่นำหัว" ฉันบอก "อันอยู่คนละฝั่งกับแหวน ลิลี่ท้าย ถ้าย้าย จินยีกลาง ไม่นำร่องมืด มินพูดคำเดียวได้ ฉันอุ้มห่อ ไม่วางแลกทาง"
ทุกคนตอบไม่พร้อมกัน ซึ่งดีกว่าตอบเป็นเสียงเดียวกัน
โขมว่า "จำก้อนเตี้ยฝั่งขวา"
อันว่า "ฝาไม่เปิดแม้ย้าย"
ลิลี่ว่า "ไม่ชักก่อนมีคำ"
จินยีว่า "หนูอยู่กลางค่ะ"
มินว่า "คำเดียวคือย้าย ไม่มีคำที่สองในคู่หน้า"
ฉันพยัก "พอ ซอกนี้ยังใช้ได้ คู่ที่โค้งยังไม่ใช่คำให้ทิ้งที่นี่"
ลิลี่ขยับให้จินยีพ้นหยดเพดาน "นอนได้เป็นช่วง ข้าอยู่ปากซอก"
สองจังหวะจากโค้งดังติดกันแล้วขาด ขาดไม่นาน แต่ขาดพอให้มินยกมือห้ามทุกคนลุก
"ยังไม่ใช่คำย้าย" นางบอก "ติดแล้วขาดคือมันลองจังหวะ ไม่ใช่มันขึ้นซอก ลุกตอนนี้คือการตอบการลอง"
ฉันนั่งต่อ ห่ออยู่ที่
ลิลี่ไม่ลุกจากปากซอก "ข้าอยู่ได้ โดยไม่เปิดทาง"
จินยีกลั้นแม้แต่การขยับโคม "หนูนิ่งค่ะ"
อันไม่สลับมือถือกล่อง "สลับแล้วผ้าจะมีเสียง เสียงเล็กก็ยังเป็นคำตอบ"
โขมมองร่องดำแต่ไม่ก้าวไปหา "ร่องรอได้ รอจนท่านชี้ ชี้ยังไม่มา"
มินนับจนโค้งเงียบกลับ "เงียบแล้ว เงียบไม่ใช่เลิก เงียบคือคู่หน้ายังจัดไม่เสร็จ พักได้ เป็นช่วง ไม่ใช่ทั้งคืนแบบไม่มีคนเฝ้า"
"เฝ้าต่อ" ฉันว่า
จินยีกอดเข่าในซอก โคมคว่ำอยู่ข้าง ไม่ใช่อยู่ในมือที่พร้อมจุด
"หนูหลับเป็นช่วงได้ไหมคะ" นางถามลิลี่ไม่ถามฉัน
"ได้" ลิลี่ตอบ "ข้าปลุกถ้ามินพูดคำเดียว"
มินพยักจากมุมที่ฟังโค้ง "คำเดียวยังไม่มา มาเมื่อไหร่ข้าไม่กระซิบซ้ำ"
อันปิดตาได้ครู่หนึ่ง มือยังอยู่บนผ้าทับฝา "ข้าหลับไม่ลึก พอรู้ว่าฝาไม่คลิก"
โขมไม่หลับ นางจำร่องดำไว้โดยไม่เดินเข้า
มินแตะพื้นซอกครั้งเดียวแล้วหยุด "พื้นไม่ตอบคลื่นในลมนี้ ตอบแค่รองเท้าถ้ายืนแรง ยืนเบาได้ทั้งคืน"
"ยืนเบา" ฉันรับ
ลิลี่ลดน้ำหนักส้น "เบาแล้ว"
อันลืมตาเมื่อพื้นซอกเงียบ "ฝาไม่คลิก ข้าอยู่ต่อได้"
โขมตอบจากมุมที่ไม่หลับ "ร่องดำยังไม่เรียก ข้าก็อยู่"
จินยีกระซิบ "หนูหลับเป็นช่วงได้แล้วใช่ไหมคะ"
"ได้" ลิลี่ตอบ "ข้าเฝ้าคำเดียวของมิน"
ลิลี่ลดเสียงลงอีกชั้น "ซอกนี้ได้ยินโค้งชัดกว่าลาน ชัดแล้วอย่าตอบด้วยการลุก"
และชายชราที่ทางแคบยังไม่ชี้ให้เดิน…