เสียงน้ำในดงขาดจังหวะ ฉันยกมือให้ทุกคนหยุดก่อนจะเดินชนสิ่งที่ยังไม่เห็น
ไม่มีตัวยืนขวางลำห้วย มีแต่ไอที่หนาผิดที่ หยดบนข้อใบค้างกลางอากาศครู่หนึ่ง แล้วตกช้ากว่าที่ควร
"อย่าเปิดห่อ" ฉันพูด "ห้ามปะทะ ดูให้ชัดว่าอะไรขวางน้ำ"
โขมยื่นหมอกไปข้างหน้าเป็นเส้นบาง ไม่ใช่ก้อน เส้นนั้นบิดกลางทาง เหมือนถูกนิ้วที่มองไม่เห็นสะกิด "ไม่ใช่หมอกข้า ข้าดันไป มันดันกลับ"
มินหรี่ตาสีม่วง "ทมิฬยังอยู่ปากห้วยฝั่งศาลา ไม่ข้ามน้ำดาว ส่วนที่บิดตรงนี้คือแรงกดป่าเหนือทับดง เป็นคลื่น ไม่มีร่างให้ฟัน หัวหน้าหน่วยก็ไม่ได้อยู่ในกอนี้"
"งั้นไม่ฟัน" ลิลี่พูด กระบี่ยังในฝัก "แต่ไม่เดินมืดๆ ใส่ไอที่ดันหมอกกลับ"
อันวายุแตะไอแล้วยั้ง "กลิ่นในไอเป็นกลิ่นใบถูกกด ไม่ใช่กลิ่นคน ไม่ใช่กลิ่นแกนเรา ตัดได้ แต่ตัดแล้วมันจะรู้ว่ามีลมแปลก"
"อย่าตัดทั้งก้อน" ฉันสั่ง "ตัดแค่หน้าเท้าเรา ให้เดินได้ โดยไม่ประกาศตัว"
จินยีเกาะชายเสื้อลิลี่ โคมดับสนิท "หนูเห็นหยดค้างค่ะ ไม่เห็นคน"
"ดีที่ไม่มีคน" ฉันตอบ "คนจะง่ายกว่านี้ และอันตรายกว่านี้"
เราเดินช้า โขมนำโดยให้หมอกของนางอยู่ต่ำกว่าไอที่บิด ไม่สู้กัน ฉันกดแกนในแหวนด้วยปราณขั้นสาม ห้ามให้ไอของแกนไปปนกับไอที่กดยอดไผ่
ห่อผ้าสั่นถี่หนึ่งช่วง แล้วกลับจังหวะลมหายใจแผ่ว ฉันกระชับ ไม่แง้ม ไม่เรียกชื่อสิ่งในผ้า
พื้นชื้นขึ้น เสียงน้ำกลับมาเป็นจังหวะเดิมเมื่อเราเบี่ยงขวาของก้อนไอ ลำห้วยเล็กโผล่ระหว่างราก น้ำสีดำในความมืด กว้างไม่พอให้สองคนเดินคู่
มินอ่านทิศแหวนโดยไม่แตะมือฉัน "มันชี้ตามน้ำขึ้น เข้าลึกในดง ไม่ชี้ลงปากที่ไหลไปหาแม่น้ำดาว ปากนั้นคือทางข้าม ห้ามไป"
"ไม่ไปปาก" ฉันยืนยัน "ขึ้นตามน้ำ หรือเลียบขอบก่อน"
โขมมองผิวน้ำ "น้ำเย็นพอกลบกลิ่นเท้า แต่ยังไม่กลบกลิ่นแกน ถ้าลงตอนไอที่บิดยังตามยอด เราจะเปียกโดยไม่พราง"
อันว่า "เลียบขอบก่อน ข้าดูว่าไอตามเราลงมาถึงน้ำหรือแค่กดยอด"
เราเลียบขอบห้วยขึ้นทางที่แหวนชี้ เท้าไม่ลงน้ำ ลิลี่ให้จินยีเดินด้านใน ห่างจากขอบลื่น
หยดที่เคยค้างเริ่มตกปกติเมื่อเราพ้นก้อนไอสิบก้าว ยอดไผ่ยังเอนบ้าง แต่ไม่เอนทั้งกอ
"คลื่นทับแผ่ว" มินพูด "อย่าชะล่า มันฟังอยู่ว่าเราจะย้อนไปปากห้วยหรือไม่"
"ไม่ย้อน" ฉันพูด
จินยีเสียงเบา "ขอบลื่นค่ะ หนูไหว"
"ไหวก็จับเสื้อลิลี่ไว้ ไม่จับห่อ"
นางทำตาม
แหวนร้อนเป็นระลอกเมื่อเสียงน้ำดังขึ้นในเหวเล็กข้างหน้า น้ำตกเตี้ย สูงแค่เข่า แต่กระเซ็นพอให้ชายผ้าเสี่ยง ฉันยกห่อสูง ชาดไม่ให้โดนละออง
โขมปักหมอกที่ละออง "ละอองพากลิ่นได้ ข้ากดมันลงผิวน้ำ"
อันช่วยด้วยลมต่ำ "พอกลบฝั่งนี้ ฝั่งตรงข้ามลำห้วยเล็กไม่ต้องไป"
ไม่มีใครข้ามแม้แต่ลำห้วยในดง ฉันไม่ต้องการฝั่งใหม่ในคืนนี้ มีฝั่งแม่น้ำดาวที่ห้ามข้ามอยู่แล้ว
ลิลี่มองน้ำตกเตี้ย "ก้นห้วยด้านล่างมืด ถ้าต้องกลบกลิ่นแกนจริง น้ำนิ่งด้านล่างดีกว่าละออง"
มินพยักช้า "ชี้ลงก้น ไม่ชี้สันเขา ระบบไม่ได้วาดห้วยนี้บนแท่นเรือ แต่แหวนยอมรับมัน แปลว่าทางกลบอยู่ข้างล่าง ไม่ใช่ทางหนีข้ามน้ำ"
ฉันยืนที่ขอบน้ำตกเตี้ย มองน้ำดำด้านล่าง ลึกไม่มาก เย็นพอรู้ได้จากไอ
ด้านหลัง ยอดไผ่เอนอีกครั้งหนึ่งจังหวะ แล้วหยุด ราวกับคลื่นที่กดลงมาเสียความสนใจชั่วคราว
"มันเบลอเพราะเราไม่ตอบ" มินกระซิบ "เบลอไม่นาน ถ้าแกนรั่วตอนลงน้ำ มันจะชัดใหม่"
"งั้นลงเมื่อพร้อมกลบ ไม่ลงเพราะกลัว" ฉันมองทีม "โขม หมอกผิวน้ำได้ไหมโดยไม่เป็นเสา"
"ได้ชั่วครู่" นางตอบ "เกินนั้นไอที่บิดจะดันหมอกข้าแตก"
อันว่า "ข้าตัดกลิ่นตอนเท้าแตะน้ำ แตะแล้วห้ามกระเด็นใส่ห่อ"
ลิลี่ยืนปิดทางหลัง "ข้าไม่ให้ใครย้อนขึ้นสัน"
จินยีมองน้ำ "หนูลงได้ค่ะ โคมไม่จุด"
ฉันกอดห่อให้พ้นละออง แหวนชี้ลงก้นห้วยตรงๆ
แรงกดบนยอดไผ่กลับมาหนาในลมหายใจถัดไป ไม่มีตัวให้เห็น
เราไม่ยืนเดาที่ขอบนาน โขมปล่อยเส้นหมอกเลียกรอบก้อนไอ เส้นนั้นบิดกลางทางแล้วยุบ "มันดันเป็นแผ่น ไม่ดันเป็นมือ ไม่มีนิ้วให้ฟัน"
มินเดินเลียบแผ่นนั้นโดยไม่ทะลุ "แผ่นเย็นด้านที่หันไปป่าเหนือ อุ่นด้านที่หันมาหาเราเป็นอากาศถูกกด ไม่ใช่อุ่นแบบแกน อย่าเอาแหวนไปเทียบ"
ฉันไม่เอาแหวนไปใกล้ ฉันกดแกนไว้ในวงปราณ ห่อสูง ชายผ้าแห้ง จินยีดูให้แล้วพยักครั้งเดียว
ลิลี่หาทางอ้อมขวาของแผ่นไอ "มีช่องระหว่างราก เดินได้ทีละคน ช่องนี้ไม่ตัดกลางก้อน"
อันลองลมในช่อง "ลมผ่านได้บาง กลิ่นเราจะไม่ค้าง ถ้าไม่หยุดคุยกลางช่อง"
เราเข้าช่องทีละคน โขมก่อน ฉันกับห่อกลาง จินยีติดหลัง ลิลี่ปิด น้ำเริ่มได้ยินชัดเมื่อพ้นแผ่น
หยดที่เคยค้างตกตามปกติอีกครั้ง ยอดไผ่เอนช้าลง ราวกับคลื่นเสียความสนใจเมื่อเราไม่เดินชนมัน
"เบลอได้เพราะเราอ้อม" มินพูด "อย่ากลับไปเดินชนเพื่อทดสอบ"
"ไม่กลับ" ฉันตอบ
ลำห้วยโผล่แคบ น้ำดำ หินก้นเห็นเป็นช่วง ฉันห้ามทุกคนลงเต็มตัวตรงที่ละอองจากน้ำตกเตี้ยกระเซ็นถึงหัวเข่า
โขมกดละอองด้วยหมอกแบน "ละอองพากลิ่นขึ้นใบได้ ข้ากดลงแล้ว แต่อย่านาน"
อันช่วยตัดกลิ่นละอองที่ลอย "พอสำหรับฝั่งนี้"
จินยีชิดด้านในจนไหล่โดนราก "ขอบลื่นแต่หนูเห็นทางวางเท้าค่ะ"
ลิลี่เดินนำนางหนึ่งก้าว "วางตามข้า ห้ามกระโดด"
แหวนชี้ขึ้นตามน้ำ ไม่ชี้ลงปาก ฉันถือว่านั่นคือคำสั่งที่ใช้ได้ในคืนนี้ คำสั่งที่ใช้ไม่ได้คือการดึงไปข้ามแม่น้ำดาว ซึ่งมันยังพยายามเป็นระลอก ฉันบิดทุกครั้ง
มินนับระลอก "สามครั้งที่แหวนอยากข้ามน้ำ เจ้าบิดครบ สามครั้งนั้นถ้าเจ้าหลุดครั้งเดียว เราต้องย้อนแผนทั้งกอด"
"ไม่หลุด" ฉันพูด แขนชา แต่ข้อมือยังฟังคำ
ด้านล่างน้ำตกเตี้ย น้ำนิ่งเป็นแอ่งมืด ลึกไม่ถึงเข่าตรงขอบ ลิลี่มองแล้วไม่รีบลง
"ก้นใช้กลบได้" นางพูด "แต่ใช้เมื่อไอด้านบนเบลอแบบนี้ ถ้ามันชัดใหม่ตอนเราเปียก เราหนีช้า"
โขมว่า "หมอกผิวน้ำทำได้ชั่วลมหายใจ ไม่ทั้งคืน"
อันว่า "กลิ่นน้ำกลบเท้าได้ทันที กลบแกนไม่ได้ ถ้าเจ้าหน่วงหลวม"
ฉันตรวจวงปราณ ยังแน่น แกนไม่รั่วเป็นแสง
ยอดไผ่เอนกลับมาหนึ่งจังหวะแรง แล้วหยุด คลื่นฟังว่าเราจะลงหรือจะย้อน
ฉันไม่ย้อน ฉันยังไม่ลงทั้งแถวเช่นกัน จนกว่าทุกคนจะรู้ที่วางเท้า
"จำช่องที่อ้อมมา" ฉันสั่ง "ถ้าต้องขึ้น ขึ้นช่องนั้น ไม่ขึ้นสัน ไม่ย้อนปากห้วย"
ลิลี่จำด้วยการหักกิ่งเล็กไว้ในใจ ไม่หักจริง "จำแล้ว"
จินยีจำด้วยการมองรากสามต้น "ต้นคด ต้นตรง ต้นมีแผลค่ะ"
"พอใช้" มินพูด "แผลนั้นเก่า ไม่ใช่รอยเรา"
แรงกดบนยอดกลับมาหนาในลมหายใจถัดไป ไม่มีตัวให้เห็น
ก่อนจะยอมให้ใครมองน้ำนาน ฉันให้โขมปักหมอกที่ช่องอ้อมไว้เป็นเครื่องหมายกลับ "ช่องนี้คือทางขึ้น ถ้าแรงกดชัดใหม่ เราไม่ปีนสัน"
อันจำกลิ่นในช่อง "กลิ่นเราบาง ข้าเติมรอยลวงไว้นอกช่องหนึ่งจุด กันจุดอุ่นถ้ามันตามมาทีหลัง"
ลิลี่นับรากสามต้นตามที่จินยีบอก ต้นคด ต้นตรง ต้นมีแผลเก่า "จำครบ แผลไม่ใช่รอยเรา"
จินยีไม่จุดโคมแม้ละอองจะทำให้หินวาว "วาวไม่ใช่ไฟค่ะ หนูไม่เติม"
มินยืนยันอีกรอบว่าหัวหน้าหน่วยไม่อยู่ในกอ และทมิฬยังติดอีกฟาก "ทางลงน้ำเป็นทางกลบ ไม่ใช่ทางสู้ ใครชักกระบี่ตอนย่าง ข้าจะบอกให้หุบ"
ฉันพยัก แขนชาจากวงปราณ แต่ห่อยังแห้ง ชายผ้าไม่แตะละออง
โขมมองน้ำอีกครั้งแล้วส่ายหน้ากับสันเขา "สันแห้งเดินง่าย ง่ายแล้วถูกเห็น ข้าไม่พาขึ้น"
อันว่า "กลิ่นบนสันจะลอยถึงยอดไผ่เร็วกว่ากลิ่นในน้ำ เลือกน้ำ"
ลิลี่ปิดทางหลังช่องอ้อม "พร้อมเมื่อเจ้าสั่ง ยังไม่ย่างเอง"
มีแค่ทางลงน้ำ ที่ยังไม่มีใครย่าง…