ซอกโขดริมน้ำเปียก กลิ่นโคลน ระบบชาดวาบ
ห่อกระตุก ลมหายใจแผ่ว ฉันกระซิบ "อย่าเปิดห่อเด็ดขาด"
ห้าคนในเงาหยุดพร้อมกัน
ลิลี่ "ซอกพอหกคนถ้างอ"
อัน "ลมจากน้ำพาคลื่น ข้าตัดกลิ่นแกนได้สั้น"
มิน "แกนในแหวนนิ่ง ห่อไม่นิ่ง อย่าให้สองอย่างสั่นพร้อม"
โขมหมอกบางกลบบากซอก "พอสายตา ไม่พอคลื่นใหญ่"
จินยี "หนูไม่จุดโคมค่ะ"
เราเบียดในซอก ห่อในอกฉัน ห้ามขยับผ้าให้เกิดพิรุธ
ครึ่งชั่วยามสั้น แรงกระเพื่อมใกล้ขึ้น ผิวน้ำหน้าซอกสั่น อุณหภูมิลด
ฉันหน่วงสายฟ้าจนขมับเจ็บ อันวายุกินกลิ่นเหงื่อ ลิลี่มือบนฝักไม่ชัก มินกดหินฟัง โขมคลุมสีกลืนหิน
คลื่นกวาดผ่านปากซอกเหมือนตาบอดที่คลำกลิ่น กลิ่นแกนถูกอันตัดสั้น ห่อถูกผ้าโขมกลบชาด ผ่านไป
หกคนหลบได้ชั่วคราว ความตึงไม่ลด
แหวนสั่นถี่ ไออุ่นพ้องห่อ สายเลือดกับแกนสะท้อนกันใต้ผ้า ฉันไม่เปิดเพื่อยืนยัน สะท้อนพอแล้ว
ลิลี่ "ยังไหว"
"ยัง" ฉัน "อย่าออกปากซอกจนกว่ามินพยัก"
มินยังไม่พยัก คลื่นยังในระยะน้ำ
จินยีหายใจติดผ้า ลิลี่ปรับให้เด็กไม่สำลัก
โขม "ครึ่งชั่วยามใกล้หมด คลื่นไม่จอด"
อัน "เลื่อนเมื่อมินว่าแห้ง"
รอ
ไม่ชะล่าออกไปรับคลื่น
ซอกโขดแคบจนไหล่ติด กลิ่นโคลนแน่น ฉันเบียดเข้าก่อนห่อ แล้วหมุนผ้าตามยาว ชาดไม่ครูดหิน
ห้าคนตาม หกคนเมื่อจินยีเบียดติดลิลี่ โขมหมอกบางกลบบากซอก พอสายตา ไม่พอคลื่นใหญ่
ระบบชาดวาบในหัว ครึ่งชั่วยาม คลื่นจะถึงปากซอก
ห่อกระตุก ฉันกระซิบ "อย่าเปิดห่อเด็ดขาด"
ลิลี่ "ซอกพอถ้างอ ไม่พอยืด"
อัน "ลมจากน้ำพาคลื่น ข้าตัดกลิ่นแกนได้สั้น อย่าให้ห่อสั่นพร้อมแกน"
มิน "แกนในแหวนข้าหน่วง ห่อเจ้าหน่วง คนละมือ"
โขม "พอสายตา"
จินยี "หนูไม่จุดโคมค่ะ"
เราหยุดขยับ ฉันหน่วงสายฟ้าจนขมับเจ็บ อันวายุกินกลิ่นเหงื่อ ลิลี่มือบนฝักไม่ชัก มินกดหินฟัง โขมคลุมสีกลืนหิน
ผิวน้ำหน้าซอกสั่น อุณหภูมิต่ำลง คลื่นกวาดผ่านปากเหมือนตาบอดคลำกลิ่น กลิ่นแกนถูกอันตัดสั้น ห่อถูกผ้าโขมกลบชาด
ผ่านไป
หกคนหลบได้ชั่ว ตึงไม่ลด
แหวนสั่นถี่ ไออุ่นพ้องห่อ สายเลือดกับแกนสะท้อนใต้ผ้า ฉันไม่เปิดเพื่อยืนยัน สะท้อนพอแล้ว
ลิลี่ "ยังไหว"
ฉัน "ยัง อย่าออกปากซอกจนกว่ามินพยัก"
มินยังไม่พยัก คลื่นยังในระยะน้ำ จินยีหายใจติดผ้า ลิลี่ปรับให้เด็กไม่สำลัก
รอ
คลื่นกวาดซ้ำรอบสอง เบากว่ารอบแรก ยังผ่านปากซอก ห่อไม่สั่นพร้อมแกน มินพยักเล็ก ๆ ยังไม่พยักให้ออก
ฉันนับลมหายใจสามสิบ ขมับยังเจ็บจากหน่วงสายฟ้า อันหน้าซีดจากการกักกลิ่น โขมหมอกบางลง ลิลี่มือยังบนฝัก จินยีตาแดงจากฝุ่นหิน ไม่ร้อง
มินกดหินอีกครั้ง "จางจากปาก ยังในน้ำ"
ลิลี่ "ออกหรือยัง"
ฉัน "ยัง"
รอต่อ หินเย็นดูดเข่า ห่ออุ่นสวนทาง ชีพจรในผ้าช้า ยังอยู่ ยังมิด
จินยีกระซิบติดผ้า "หนูไม่จุดนะคะ"
ฉันพยัก
แรงกระเพื่อมเลี้ยวตามน้ำไปทางป่าไผ่ ไม่เข้าซอก อุณหภูมิค่อยกลับ
มินพยัก
ฉัน "ออก เลาะตลิ่ง อย่าวิ่ง"
เราคลายตัวจากซอกทีละคน ห่อออกก่อนไหล่ฉัน ชาดไม่โชว์ โขมคลุมย่าม
ปากป่าไผ่ปรากฏเป็นแนวหยดน้ำค้างบนยอด ฝนขาดเม็ด แอ่งดังก้อง
ระบบยังแดง คลื่นยังไม่ดับ
ออกซอกแล้วเลาะตลิ่ง หยดไผ่ดังก้องนำทางแบบไม่ตั้งใจ ฉันไม่ตอบด้วยฟ้า
ห่อสะดุ้งเมื่อกลิ่นแกนเจือดินป่า มิน "ไล่กลิ่นแล้ว เข้าดง อย่าวิ่งตรง"
เราเข้ากอ ไผ่หักเป็นเส้น เลี้ยวตามอัน ซ้าย แล้วราก ห่อเอียง ชาดไม่โชว์
จินยีกลัว ไม่เปิด ลิลี่ดันน้องเข้ากอใน อันท้าย โขมหมอกต่ำ
ดงลึก แหวนชี้ตามน้ำในดง ไม่ชี้ปากที่หัก
ยังไม่ถึงซอกท้าย
รอบสองผ่านแล้ว มินกดหินนาน "จางจากปาก เลี้ยวตามน้ำไปไผ่"
ลิลี่ "ออกได้ไหม"
ฉัน "ออก เลาะ อย่าวิ่ง"
อัน "กลิ่นแกนข้าตัดสั้นแล้ว อย่าให้ห่อสั่นตอนออก"
โขม "หมอกพอออกปาก"
จินยี "หนูไม่จุดค่ะ"
เราคลายทีละคน ห่อออกก่อน ชาดไม่โชว์ ตลิ่งลื่น ลิลี่จับข้อมือฉันอีก "ห่อ"
ฉัน "กอดอยู่"
ปากป่าไผ่เป็นแนวหยด แอ่งดังก้อง ระบบแดงไม่ดับ ไล่กลิ่นแกนแล้ว
มิน "เข้าดง อย่าวิ่งตรง ไผ่หักตามกลิ่น"
ฉัน "เข้า"
โขมหมอกต่ำ "พอตาคน ไม่พอคลื่น"
อัน "เลี้ยวเมื่อข้าบอก"
ลิลี่ดันจินยี "น้องในกอ"
จินยี "กลัวค่ะ ไม่เปิด"
เปรี๊ยะ ลำแรกหักจากปาก มุ่งซ่อน แหวนชี้ทะลุกอทางหนี
มิน "อย่าตอบด้วยฟ้า"
ฉันหน่วง ไผ่หักใกล้ อันนิ้วหนึ่ง ซ้าย เส้นตรงไปซอกว่าง
ดี ไม่จบ ดงลึกยังรอ
ดงไผ่กินแสงจนเป็นมืดเช้า ฉันคลานราก ห่อเอียง ชาดห้ามฉาน
เปรี๊ยะใกล้หลังห้าก้าว อัน "ซ้าย" ลิลี่ดันจินยี โขมหมอกต่ำ มินชี้ร่องแก่ เส้นหักตรงกอว่าง
ฉัน "ตามแหวน ไม่ตามเส้นหัก"
มิน "กลิ่นเจือดินทางนี้"
โขม "ไร้คน"
จินยี "ค่ะ กลัว ไม่เปิด"
อันนิ้วหนึ่งอีก ชิดผนัง ไผ่หักผ่านที่เพิ่งคลาน ระยะหายใจ รอด
ลิลี่ "ซอกท้ายใกล้"
มินพยัก เราลงซอก ควันลมหายใจ โขมคลุมปาก รอสามลม หักจาง ระบบตามห้วย ต้นน้ำหักเร็ว
โขม "คลื่น ไม่ใช่ร่าง"
อัน "ไม่ทัก"
ลิลี่ "อย่าขึ้นตลิ่ง"
ฉันกอดห่อลงแอ่งราก ยกเหนือน้ำ จินยีเปียก "ไหวค่ะ ไม่เปิด"
คลื่นผ่านปากแอ่ง ตาบอดคลำ โคลนช่วย อันช่วย ผ่านชั่ว แหวนพ้อง ยังในแขน
ไม่คลาย ดงยังไม่จบ ห้วยยังแดง
ในดงฉันนับก้าวไม่นับไผ่หัก หักเป็นของคลื่น ก้าวเป็นของเรา
ลิลี่ "ซอกท้ายเห็นแล้ว"
มิน "ลง"
อัน "หักใกล้ ชิด"
โขมคลุมปากซอก ควันลมหายใจ จินยี "ค่ะ เงียบ"
รอสามลม หักจาง ระบบตามห้วย ต้นน้ำหักเร็ว แหวนชี้ปากห้วย
ฉัน "แอ่งราก ห่อเหนือน้ำ"
ลิลี่ดันน้องลง เปียก "ไหวค่ะ ไม่เปิด"
คลื่นผ่านปากแอ่ง ผ่านชั่ว แหวนพ้อง ยังในแขน ไม่คลาย
ระบบแยกสองทิศ ห้ามกลาง เลือกห้วยเลาะต่ำ โขมหมอกไม่พอสอง อันกักทิศเดียว
ห่อมุด ฉันไม่เปิด ปลอบด้วยเดิน ดงไม่จบ ห้วยแดง
รอสามลมในแอ่งอีกครั้ง มินนับ อันหน้าซีด โขมหมอกบาง ลิลี่มือบนฝัก จินยีเปียกไม่ร้อง
มิน "จางทิศดง ติดทิศห้วย"
ฉัน "เลาะต่ำซ้าย"
หินดำแยกใกล้ กลางทับ เราไม่เดินกลาง ห่อเหนือน้ำ ชาดไม่ฉาน กลิ่นไม่ขาด หลบชั่ว ไม่ฉลอง
ถึงแยกแล้วก้าวซ้าย?
ถึงแยกหินดำ ฉันเลาะซ้ายต่ำ ห่อเหนือน้ำ ชาดไม่ฉาน
ลิลี่ท้าย "กลางทับไหม" ฉัน "ทับ อย่าเดิน" มิน "ซ้ายเจือดิน" อัน "กักสั้น" โขม "ตาพราง" จินยี "ค่ะ ไม่เปิด"
ห้วยแคบ รากคร่อม แสงน้อย เป้าสั้น กระเพื่อมเบาตาม ยังไม่ถึงเท้า หักดงห่าง
ห้ามขึ้นตลิ่ง ห้ามเปิด ห้ามขึ้นสี่ ห้ามชนคลื่น กลิ่นแกนยังไม่ขาด หลบชั่ว
พักโขดสิบลม ห่อบนตัก เดินต่อตามแหวนน้ำลึก โค้งหน้าดำ น้ำมันบาง ห่อสะดุ้งมุด
อย่าเปิดตรงน้ำมัน อย่าชะล่าเพราะซ้ายถูก
หกคนงอใต้รากต่อ จนเข่าชา จนขมับร้อน จนเด็กไม่ร้อง
คลื่นถึงเท้าเมื่อไรยังไม่ตอบ
ลิลี่เฝ้าท้ายสิบก้าว อันกักเหงื่อ โขมกลืนรอย มินอ่านน้ำมัน จินยีไม่จุดโคม ฉันกอดห่อไข้ต่ำ ชีพจรช้า ยังมิด ไม่เดาหน้า ไม่เรียกชื่อในผ้า
ระบบแดงนิ่ง ทิศห้วยติด ทิศดงห่าง เพดานอยู่ ห้ามเปิดตรงน้ำมัน ห้ามชะล่าเพราะซ้ายถูก
ก้าวงอต่อจนน้ำเปลี่ยนกลิ่น?
ลิลี่ "เปลี่ยนหรือยัง" มิน "ยัง" อัน "กักต่อ" โขม "รอยกลืน" จินยี "ค่ะ" ฉันกอดห่อก้าว ชาดมิด เข่าชา ขมับร้อน เด็กไม่ร้อง น้ำมันบางยังอยู่ ห้ามเปิด ห้ามชะล่า ทูตไม่ลง เพดานอยู่
น้ำยังไม่เปลี่ยน หกคนยังงอ?
ฉันกอดห่อเลาะรากอีกสิบก้าว ลิลี่ท้าย อันกัก โขมกลืน มินอ่าน จินยีไม่จุด ชาดมิด เข่าชา น้ำมันบางยังอยู่ ห้ามเปิด ห้ามชะล่า เพดานอยู่ ทูตไม่ลง
สิบก้าวยังไม่พอ ห้วยยังแคบ?
พอเมื่อแหวนร้อนชี้โค้ง ฉัน "โค้ง" ลิลี่พยัก อันกัก โขมกลืน มินอ่าน จินยีค่ะ ห่อมิด ก้าวต่อบนราก?
แคบแต่ไปต่อ?
ไป ห่อมิด ลิลี่ท้าย อันกัก โขมกลืน มินอ่าน จินยีค่ะ รากลื่นไม่ปล่อย ขั้นสามคง ทูตไม่ลง ห้ามเปิด
โค้งรับแล้ว?