มินพยัก ฉันพยักตอบ นางตัดเส้นหมึกทมิฬเส้นเดียว วงบนแท่นสะดุด แสงชาดกระตุก ห่อไม่ได้ถูกดูดต่อ
ลิลี่ปัดม่าน ฉันก้าวสั้น ไม่เหยียบกลางวง รับห่อผ้าเข้าแขน อุ่น ลมหายใจแผ่ว หนักพอคน ไม่พอเดาหน้า
"ได้แล้ว ไม่เปิด" ฉัน
ลิลี่กั้นหลัง "ไป"
มิน "อย่าตัดซ้ำ วงโกรธ"
อัน "ขั้นสี่ในช่อง ลงทางน้ำ"
โขม "ปากทางน้ำสวนหลัง เดี๋ยวนี้"
จินยี "หนูไม่เรียกในห่อนะคะ"
"ไม่เรียก ไม่เดา ไม่ฟันธง" ฉันมองมิน
นางเรียบ "คลื่นไม่ใช่ของข้า"
แท่นสั่น ม่านพลิก ลมจากช่องร้อนขึ้น เสียงคนขั้นสี่ใกล้ "เด็กขั้นสาม วางของ"
ฉันไม่ตอบด้วยปาก ตอบด้วยขา ห่อในแขนซ้าย มือขวาหน่วงปราณ ไม่ชักฟ้า
ลิลี่เสี้ยวกระบี่ตัดผ้าม่านให้ขวางช่องหนึ่งลม โขมไม่หมอก อันวายุผลักฝุ่นย้อนลงช่อง มินนำปากทางน้ำที่จำจากสวน
ลงคลาน ห่อกดอก อย่าให้กระแทกหิน จินยีเกาะท้ายลิลี่ ไม่เกาะห่อ
ขั้นสี่คลานตามแล้ว แรงกดทับช่อง หินร่วง
ฉัน "วิ่งเมื่อพ้นปากคู"
โขม "วิ่ง"
อัน "วิ่ง"
ลิลี่ "วิ่ง"
มินไม่พูด นำ
จินยีหอบ "ค่ะ"
ห่ออุ่นขึ้นเมื่อใกล้คู แหวนร้อนทิศสวนหลัง ไม่ทิศลานหน้า
เราไม่กลับโถง ไม่กลับเหล็ก
เอาห่อพ้นกำแพงก่อนชนขั้นสี่ในช่อง
เลือดไม่เลี้ยงวงบนแท่นแล้ว วงโกรธตามหลัง
ดีกว่าห่อว่าง
วงบนแท่นสะดุด แสงชาดกระตุก ห่อไม่ได้ถูกดูดต่อ ลิลี่ปัดม่าน ฉันก้าวสั้น ไม่เหยียบกลางวง รับห่อเข้าแขนซ้าย
อุ่น หนักพอคน ลมหายใจแผ่วผ่านผ้าชาดเข้าข้อมือฉัน มือขวาอยากฉีกมุม ไม่วิ่งไปที่มุม
ฉัน "ได้แล้ว ไม่เปิด"
ลิลี่กั้นหลัง "ไป"
มิน "อย่าตัดซ้ำ วงโกรธ"
อัน "ขั้นสี่ในช่อง ลงทางน้ำ"
โขม "ปากทางน้ำสวนหลัง เดี๋ยวนี้"
จินยี "หนูไม่เรียกในห่อนะคะ"
ฉันมองมิน "ไม่เรียก ไม่เดา ไม่ฟันธง"
นางเรียบ "คลื่นไม่ใช่ของข้า"
แท่นสั่น ม่านพลิก ลมจากช่องร้อน เสียงทุ้มใกล้ "เด็กขั้นสาม วางของ"
ฉันไม่ตอบด้วยปาก ตอบด้วยขา ห่อในแขนซ้าย มือขวาหน่วงปราณ ไม่ชักฟ้า ฟ้าในโถงพิธีคือการบอกพิกัดทั้งคฤหาสน์
ลิลี่เสี้ยวกระบี่ตัดผ้าม่านให้ขวางช่องหนึ่งลม พอให้คนคลานสะดุด ไม่พอฟันคน โขมไม่หมอก อันวายุผลักฝุ่นย้อนลงช่องให้ตาเขาพร่า มินนำปากทางน้ำที่จำจากสวน
ลงคลาน ห่อกดอก อย่าให้กระแทกหิน จินยีเกาะท้ายลิลี่ ไม่เกาะห่อ ฉันรู้สึกว่าของในผ้าขยับเล็กน้อยเหมือนสะดุ้ง แล้วหยุด
ระบบแดงในหัวสั้น "ห่อผ้าผู้สืบทอดอยู่ในมือ ห้ามเปิดผนึก คลื่นพิกัดเริ่มไม่นิ่ง"
ขั้นสี่คลานตาม แรงกดทับช่อง หินร่วงโดนหลังมือฉัน เลือดไม่ไหลถึงห่อ ดี
ปากคูสวนรับแสงมัว ฉัน "วิ่งเมื่อพ้นปากคู ไม่ก่อน พ้นแล้วอย่าโห่"
โขม "วิ่งเมื่อข้าถีบตะแกรง"
อัน "ข้าปิดหลัง"
ลิลี่ "น้องก่อน"
จินยีไม่เถียง คลานขึ้นก่อนนาง ห่อในแขนฉันหนักขึ้นเมื่อเจออากาศเปิด เหมือนของในผ้าหายใจเต็ม
อย่าเปิด
โขมถีบตะแกรง เสียงสนิมขาดดังสั้น อันผลักลมปิดปากทาง น้ำดำกระเซ็นโดนหน้าฉัน ฉันไม่สะบัด ห่อห้ามเปียกชาด
ลิลี่ดันจินยีขึ้นหญ้าก่อน แล้วตัวนาง ฉันขึ้นตาม ห่อพ้นคูก่อนหัว มินฮู้ดเปียกหันฟังช่อง ยังไม่มีหัวคน แรงกดติดม่านด้านใน
เราไม่โห่ พ้นปากคูไม่เท่าพ้นกำแพง
ฉันกระซิบ "เลาะกำแพงนอก อย่าตัดลาน"
ยามลานหน้าตะโกนค้นห้องคนใช้ คนละทิศ ช่องว่างเกิดที่สวนท้าย เราใช้ช่องนั้น ไม่ใช้บุญ
ห่อในแขนขยับอีกครั้ง เบา เหมือนหายใจติด ฉันผ่อนแขนไม่กอดจนอึด ยังไม่เปิดมุม
จินยี "ถ้ามันหายใจไม่ออกคะ"
มิน "ผ้าชาดไม่รัดคอ รัดสายเลือด เปิดเองต่างหากที่ฆ่า"
ลิลี่ "ฟังนาง"
ฉัน "ฟัง"
วิ่งเมื่อพ้นปากคูตามนัด เท้าบนหญ้าไม่บนกรวด โขมคลุมสีกลืนย่าม กลิ่นกำยานยังติด ฉันให้โคลนทาผ้าคลุมไม่ทาห่อ
แรงกดจากโถงพุ่งมาปากช่องแล้วหยุด เขาไม่ลงคูทันที เกียรติขั้นสี่ไม่ชอบโคลน เวลาเราได้เป็นสิบลม ไม่ใช่ชั่วยาม
อัน "สิบลมพอพ้นกำแพง ไม่พอซ่อนเมือง"
ฉัน "ไม่ซ่อนเมือง ออกท้ายน้ำ"
กำแพงสูงด้านขวา อิฐเปียก ฉันไม่ปีน ปีนคือเงาบนฟ้า มินชี้รางน้ำเก่าที่ลอดคนได้ เราลอด เสื้อผ้าฉีก ห่อไม่ฉีก
แสงเช้ามัวพ้นกำแพง ตลาดตะวันตกยังแตกแต่ไกล แผงล้มคนละเรื่องกับห่อในแขน
ระบบแดงคนละจังหวะ คลื่นนอกเมือง ยังไม่ใช่หัวหน้าในลาน
เราไม่ชะล่า
พ้นกำแพงไม่เท่าพ้นคลื่น ฉันรู้ตั้งแต่ก้าวแรกบนหญ้านอกคู
โขมทาโคลนบนผ้าคลุม ไม่ทาชาด "กลิ่นกำยานติด ชาวบ้านดมได้"
อัน "กักแล้วบาง อย่าให้ข้ากักทั้งวัน ปราณข้าไม่ใช่บ่อ"
ลิลี่เดินท้าย กระบี่ในฝัก วงพร้อม "ถ้าเขาลงคู"
ฉัน "ไม่ลงเร็ว เกียรติเขา เราใช้เกียรตินั้น"
จินยี "หนูไม่เยาะค่ะ"
ฉัน "ไม่เยาะ นับก้าว"
มินอ่านท้ายน้ำ "น้ำมันบนน้ำหนาขึ้นตามโค้ง ไม่ใช่เรือ"
แหวนร้อนชี้โค้งนั้น ฉันตามแหวน ไม่ตามความกลัวที่อยากเปิดห่อดูว่าใครหายใจ
ห่อขยับเบาเมื่อเราวิ่งช่วงสั้น ฉันผ่อนแขน ผ้าชาดไม่รัดคอ ตามที่มินว่า เปิดเองต่างหากที่ฆ่า
ตลาดตะวันตกไกล แผงล้ม คนเก็บของ ไม่ทักย่ามเปียกกลุ่มหนึ่งที่เลาะหญ้า
เราไม่เข้าตลาด เข้าตลาดคือปาก เข้าท้ายน้ำคือคลื่น เลือกคลื่นที่แหวนชี้ ดีกว่าปากที่ขายข่าว
จนโค้งน้ำบังหลังคาม่วง
หญ้านอกกำแพงเปียกน้ำค้าง ไม่เปียกเลือด ฉันถือเป็นชัยเล็ก ๆ ที่ห้ามฉลอง
โขมปรับย่ามให้ห่ออยู่ใต้ผ้าคลุมชั้นใน "คนดูเป็นของเปียก ไม่เป็นของพิธี"
อัน "แผลข้ากักแล้ว อย่าฉีกสะเก็ด"
ลิลี่ "ท้ายน้ำไกลไหม"
มิน "ไกลพอให้เขาคิดคู ใกล้พอให้คลื่นถึงก่อนเที่ยง"
จินยีเดินเร็วขึ้นเอง ไม่ต้องถูกดึง "หนูไหวค่ะ"
คำไหวของน้องไม่ใช่แม่แบบ ฉันรับด้วยการก้าว ไม่ด้วยการวนปาก
แหวนชี้โค้ง หลังคาม่วงจาง ตลาดไม่เข้า เรือไม่ลง ห่อมิด
คลื่นดำบนน้ำรอตรงที่แหวนร้อนที่สุด
วิ่งช่วงสั้นแล้วเดิน วิ่งยาวคือเป้าบนหญ้า ฉันบังคับจังหวะหกคนให้ไม่พร้อมกันแบบแถว
โขมซ้าย ลิลี่ขวา จินยีติดฉัน อันท้าย มินอ่านคลื่นไม่เดินนำ
ชาวบ้านเก็บแผงไกล ไม่ทักย่ามเปียก ดี
แผลสะเก็ดหลังมือฉันดึงเมื่อกอดห่อแน่น ฉันผ่อน ผ้าไม่รัดคอ ตามมิน เปิดเองต่างหากที่ฆ่า
ลิลี่ "โค้งหน้าบังม่วงไหม"
มิน "บัง แล้วคลื่นหนา"
อัน "พักหลังบัง"
ฉัน "พักสั้น ห่อบนตัก ไม่บนดิน"
โค้งมา หลังคาม่วงเหลือมุม เราพักไคร้ สิบลม แรงคฤหาสน์จาง แรงน้ำไม่จาง
เดินต่อ ท้ายน้ำ ห้ามเรือ ห้ามตลาด ห้ามเปิด ขั้นสามคงเดิม
พักไคร้จบเมื่ออันแตะไหล่ฉัน แรงน้ำหนาขึ้น ห่อสะดุ้งพร้อมคลื่น แล้วมุด
จินยี "มันกลัวค่ะ"
มิน "กลัวคลื่นชั้นนอก ไม่กลัวเรา อย่าเปิดปลอบ"
ลิลี่เดินคู่ "ปลอบด้วยเดิน"
โขมกลืนรอยเท้าน้ำค้าง ชาวประมงเก็บแหแล้วไป ไม่ทัก
ฉันกอดห่อ เลาะดินแข็ง ปากน้ำยังไกลอีกสองโค้ง คลื่นอยู่โค้งหน้า เราไม่ลงน้ำ เราเลาะหลังต้นจนพงกลืนเงา
หกคนในพง ห่อมิด ยังไม่ชะล่า
มินแตะข้อมือฉัน "คลื่นโค้งหน้าไม่ใช่ข้า" ฉัน "รู้" ลิลี่ "รู้แล้วเดิน" อันกักสะเก็ดอีกครั้ง โขมกลืนรอยสุดท้ายก่อนพงหนา จินยีกำชายเสื้อไม่กำห่อ
เราเลาะพงสองโค้ง ปากน้ำยังไม่เห็น น้ำมันบนน้ำเห็นแล้ว ห่อมุดลึก ฉันกอดไม่ฉีก
อย่าเปิดแม้กลัว?
โขม "พงนี้สิ้นในสิบก้าว" ฉัน "สิ้นแล้วเลาะต้นถัดไป" ลิลี่เฝ้าท้าย อันกักกลิ่นเหงื่อ มินชี้ผิวน้ำที่กระเพื่อมโดยไม่มีลม จินยีเดินติดฉัน ห่อมุด ชาดมิด
สิบก้าว พงสิ้น ต้นถัดไปรับเรา คลื่นยังไม่ขึ้นฝั่ง
ยัง?
ลิลี่ "ยังไม่ขึ้นฝั่ง ไม่หมายความว่าไม่ตาม" ฉัน "รู้ เดิน" อัน "กลิ่นเหงื่อข้ากัก" โขม "รอยข้ากลืน" มิน "คลื่นยังโค้งหน้า" จินยี "ค่ะ"
หกคนก้าวต่อ ห่อมิด คลื่นรอ?
ฉันนับชีพจรในผ้าช้า ยังอยู่ ยังมิด ไม่เปิด แล้วก้าวต่อ
คลื่นรอที่โค้ง?