ไอเย็นแม่น้ำดาวเสียดหมอก เรือทิ้งไว้ในอ้อแล้ว เราปีนสันเขาฝั่งใต้ ต้นอ้อสูงท่วมหัวเสียดสีดังซ่า กราบเรือไม่มีแล้ว มีแต่รากโผล่กับดินร่วน
ฉันสะกดสายฟ้าในชีพจร "แกนอยู่นอกเขต"
มินคลำหิน "เส้นหมึกยังไม่ขึ้นเขา พอขึ้นเมื่อค่ายเต็ม"
ลิลี่ "ศิษย์เฝ้าสัน"
สองคนชุดดำยืนหลังต้น ปราณขั้นสอง ไม่ใช่หัวหน้า ฉันไม่ชักฟ้า อันวายุสั้นอุดปากคนแรก สลบไร้เสียง ลิลี่คมเสี้ยวคนที่สองที่ต้นคอ ไม่ฆ่า มินมัดปมที่ข้าไม่ตื่นในชั่วยาม
โขมหมอกกลบรอยเลือดเล็กบนใบอ้อ "อย่าเลี้ยงค่ายด้วยเลือดบนเขา"
จินยีโคมมืด "ค่ะ"
โค้งน้ำเบื้องล่างมืดสนิท เส้นดำถักตาข่ายทั้งสองฝั่ง เกวียนเหล็กฝั่งเหนือจอด ทหารเกราะดำคุมเชิง ผิวน้ำที่ควรสะท้อนฟ้ากลับดำเหมือนกลืนดาว
ค่ายปิดเต็มร้อย กลืนความว่าง ทูตแห่งมืดและตาข่ายน้ำได้แต่ภาพลวง โล่งสั้นเท่าลมหายใจหนึ่งที
แล้วระบบแดง
คลื่นปราณดุดันเยียบเย็นพุ่งแหวกสายน้ำ ความต่างชั้นกับขั้นสามของฉันลึกเกินเสี่ยง จิตสายฟ้าในร่างร้องเตือนถึงขีด ลมหายใจรอบตัวชะงัก
"ห้ามสู้" ฉัน "ถอนลงเขาฝั่งใน เดี๋ยวนี้"
ลิลี่ไม่เถียง ดันจินยี อันกักลมฝีเท้า โขมหมอกปิดสัน มินนำร่องแห้ง เราไม่ยืนดูคนขั้นสี่ขึ้นจากน้ำ
แหวนร้อนชี้ท่า ไม่ชี้คนข้ามน้ำ
ฉันจำ "ท่าน้ำ ไม่ใช่สันเขา"
โขม "ขั้นสี่ตามกลิ่นแกนบนเขา ถ้าแกนลงท่า เขาตามลง"
"ก็ลงก่อนให้ถึง" ฉัน
ดงอ้อด้านในบัง เราลัดไม่ใช้สันเปิด จินยีหอบ "หนูไหวค่ะ"
"ไหว" อันจับแขนน้องฉันช่วยจังหวะ ไม่ใช่น้องของนาง แต่ไม่ทิ้งเด็ก
มิน "ศิษย์ขั้นสองสลบไม่เกินหนึ่งชั่วยาม อย่าชะล่า"
เสียงน้ำแตกด้านหลัง คนขั้นสี่ขึ้นบกแล้ว ต้นอ้อล้มแถวหนึ่ง แรงกดทับหมอก
เราไม่หัน ลงร่องสัตว์ฝั่งใน แกนนอกเขตค่ายน้ำ พิกัดทูตยังไม่ล็อก ท่าน้ำคือจุดหมาย เกี้ยวคือจุดหมาย ไม่ใช่ชนะคนข้ามน้ำ
ฉันพูดให้จังหวะเท้าไม่แตก "แดงคือหนี ไม่ใช่ชน"
โขมหัวเราะสั้นไม่ขำ "ปากดี"
มิน "ปากถูก"
กลิ่นคาวปลาเริ่มแทนกลิ่นหมอก ปากท่าใกล้ อย่าโชว์ฟ้า
ลิลี่ท้ายแถว "ไม่หัน"
ฉัน "ไม่หัน"
ศิษย์ขั้นสองสองคนนอนมัดหลังต้น ฉันไม่ฆ่า เลือดบนเขาเลี้ยงค่ายได้ มินตรวจปมซ้ำ ลิลี่เช็ดเสี้ยวกระบี่ อันกักลมไม่ให้กลิ่นเลือดลอยลงน้ำ
โขมหมอกหนาขึ้นด้านสันเปิด บังสายตา ไม่บังคลื่น วิ่ง
แรงกดขั้นสี่ยังทับหลังเมื่อลงร่องสัตว์ แต่ห่างลงทุกโค้งที่เราไม่หัน ฉันซ้ำคำไม่หัน จนจินยีทวนได้โดยไม่ร้อง
เกี้ยวขึ้นบกที่ท่าแล้วตามระบบ แหวนชี้ท่า ไม่ชี้คนข้ามน้ำ ฉันตามแหวน ไม่ตามไอสังหาร
ร่องสัตว์แคบ หินเปิดช่วงหนึ่ง เราคลาน แล้ววิ่งเมื่ออ้อบัง มินนำร่องแห้ง อันท้ายลม โขมหมอกสัน ลิลี่หลังเด็ก ฉันกลางกอดแกนไม่ให้สั่น
ปากท่าส่งกลิ่นคาวปลาแทนหมอก โกดังม่วงเข้มเริ่มเห็นหลังคา ชาวบ้านยกของ ฉันไม่ดึงใครเข้าคม
ศิษย์ที่มัดจะตื่นในชั่วยาม อย่าชะล่า อย่าโชว์ฟ้า อย่ากลับไปฆ่าให้เลือดเลี้ยงค่าย
แดงคือหนี ไม่ใช่ชน ปากถูกก็ให้ถูกต่อไปจนถึงผ้าใบเกวียน
ลิลี่ท้ายแถวไม่หัน ฉันไม่หัน ต้นอ้อล้มไกลหลังเป็นเสียงคนขั้นสี่เดินไม่รู้ทางร่องสัตว์
ดี
ไม่จบ
บนสันเขาฉันไม่ให้ทีมดีใจที่ค่ายกลืนความว่าง พิกัดทูตไม่ล็อกเป็นชัยแค่ลมหนึ่งที แดงมาทันที
คนขั้นสี่แหวกน้ำ ต้นอ้อล้ม แรงกดทับหมอก ฉันสั่งถอน ไม่มีโหวต
ร่องสัตว์ฝั่งในแคบกว่าสันเปิด เราเลือกแคบ มินนำแห้ง อันท้ายลม โขมหมอกสั้น ลิลี่หลังเด็ก
ศิษย์มัดหลังต้นจะตื่นในชั่วยาม อย่ากลับไปฆ่า เลือดเลี้ยงค่าย
แหวนชี้ท่า เกี้ยวขึ้นบก ปิดผนึก มุ่งตะวันตก ฉันจำสองคำ ท่า เกี้ยว ไม่จำคอคนข้ามน้ำ
จินยีหอบถึงไหล่ อันจับจังหวะแขน ไหวค่ะ ไม่หัน
กลิ่นปลาแทนหมอก โกดังม่วงเริ่มเห็น ชาวบ้านยกของ ฉันไม่ดึงเข้าคม
ปากถูก แดงคือหนี ซ้ำจนขาจำ
ไม่หัน
ลงท่า
เกี้ยวอยู่ข้างหน้าแล้ว เราอยู่หลังอ้อ ระยะนี้พอแย่งขบวนเกลือ ไม่พอแย่งน้ำกับขั้นสี่
หลังมัดศิษย์ ฉันวนปากไม่ให้ใครชักคมซ้ำ
"อย่าฆ่า"
ลิลี่ "ไม่ฆ่า"
อัน "อุดปากแล้ว"
มิน "ไม่ตื่นในชั่วยาม"
โขม "วิ่ง หมอกบังตา ไม่บังคลื่น"
จินยี "ไม่หันค่ะ"
แดงมา ฉัน "ห้ามสู้ ถอนฝั่งใน"
ลิลี่ "ไม่เถียง"
อัน "ไม่ทัก"
มิน "ท่าน้ำ เกี้ยวขึ้นบก"
โขม "ขั้นสี่ตามแกนบนเขา แกนลงท่า เขาตามลง"
"ก็ลงก่อน" ฉัน
ร่องสัตว์แคบ คลานเมื่อหินเปิด วิ่งเมื่ออ้อบัง กลิ่นปลาแทนหมอก
ฉันซ้ำ "แดงคือหนี"
โขม "ปากถูก"
มิน "ถูก"
ลิลี่ท้าย "ไม่หัน"
จินยีหอบ "ไหวค่ะ"
อันจับจังหวะแขน "ไหว"
ปากท่าใกล้ โกดังม่วงเห็นหลังคา ชาวบ้านยกของ ฉัน "อย่าดึงคนเข้าคม"
"ไม่ดึง" ลิลี่
ไม่หัน
ลงท่า
เกี้ยวอยู่ข้างหน้า
ร่องสัตว์ลงเขาเป็นทางหมูป่า ดินร่วน รากโผล่ ฉันใหมินนำเพราะนางอ่านหินได้เหมือนอ่านเส้นหมึก
แรงกดขั้นสี่ทับหลังเป็นแผ่นเย็น แต่ห่างลงทุกโค้งที่ไม่หัน ต้นอ้อล้มไกลเป็นเสียงคนเดินไม่รู้ร่อง
ฉันนับลมหายใจจินยี ไม่ให้น้องวิ่งจนล้ม ลิลี่รับจังหวะหลัง อันกักฝุ่นโขมหมอกสันสั้นพอบังไม่พอหาย
ปากท่าส่งคาวปลา โกดังม่วงเข้มเรียง ชาวบ้านยกถัง เสียงหัวเราะคนงานที่ไม่รู้ว่าเกี้ยวยันต์เพิ่งผ่าน
ฉันไม่เข้าไปในเสียงนั้น เดินขอบ แหวนชี้โกดังไม่ชี้ตลาด
ศิษย์มัดบนเขาจะตื่น อย่าชะล่า อย่ากลับไปฆ่า เลือดเลี้ยงค่ายน้ำที่เราหลบมาแล้ว
เกี้ยวปิดผนึกอยู่ข้างหน้าในระยะตาถ้าปีนคาน ฉันปีนเมื่อถึงถังไม้ ไม่ก่อน
แดงคือหนี ยังหนีอยู่ จนกว่าผ้าใบเกลือจะบังหัว
ลิลี่ท้ายไม่หัน ฉันไม่หัน โขมพูดปากดีอีกครั้ง ฉันไม่ห้ามถ้าไม่โชว์ปราณ
มินดมเกี้ยวแล้วพยัก ยันต์ชาด เพิ่งผ่าน
พอแย่งขบวน
ไม่พอแย่งน้ำกับขั้นสี่
ที่ปากท่าฉันไม่ให้ทีมแตกไปดูเรือใหญ่ เรือใหญ่มีตา เรือเล็กที่เราทิ้งไปแล้วไม่มีตา
ลิลี่ "โกดังนั้น"
มิน "เกี้ยวออกแล้ว มุ่งตะวันตก"
อัน "ครึ่งชั่วยาม"
โขม "เกลือ ข้าเห็นขบวน"
จินยี "หนูหมอบค่ะ"
ฉัน "หมอบใต้ถัง หน่วงปราณ ห้ามเรียก"
ทุกคนพยักโดยไม่โหวต ชาวบ้านหัวเราะไกล ฉันเดินผ่านเสียงนั้นเหมือนเดินผ่านลม
คานโกดังรับน้ำหนักฉันได้ เงาไม้กลืนเสื้อ เกี้ยวยันต์ชาดผ่านใต้ แหวนร้อนจนแสบ ฉันไม่กระโดดลงไปแย่ง คนหามสี่มีปราณขั้นสอง แย่งตอนนี้คือเลือดบนท่า
ลงจากคานเมื่อเกี้ยวพ้น ไปเกลือ
แดงยังในหัว หนียังไม่จบ แค่เปลี่ยนที่หนี
ฉันหยุดที่ขอบท่า แล้วพูดให้ทุกปากได้ยินเท่ากัน
"ลิลี่ ท้าย"
"ท้าย"
"อัน ซ้าย"
"ซ้าย"
"มิน ดมเกี้ยว"
"ดมแล้ว ชาด เพิ่งผ่าน"
"โขม หาเกลือ"
"เห็นขบวน"
จินยี "หนูกลางค่ะ"
"กลาง" ฉัน "ห้ามสู้ขั้นสี่ ห้ามเรียกห่อ ห้ามโชว์ฟ้า"
"จำ" ลิลี่
"จำ" อัน
"จำ" มิน
"จำ" โขม
"จำค่ะ" จินยี
เราเข้าเงาถังไม้ เกลือรอ เกี้ยวไปตะวันตก แดงยังหนี
พอขบวน
ไม่พอชน
ก่อนหมอบใต้เกลือ ฉันวางมือบนย่ามยาอันแล้วพูด
"ไม่ใช้วายุบนท่า"
อัน "ไม่ใช้"
ลิลี่ "ไม่ชักเต็ม"
โขม "ปากตลาดได้ ปราณไม่ได้"
มิน "เกี้ยวพ้นแล้ว ตามกลิ่นจาง"
จินยี "หนูหมอบค่ะ"
ชาวบ้านหัวเราะ ฉันเดินผ่าน ถังเกลือเย็น ผ้าใบคาว เกวียนสั่น
พอเข้าประตู
ไม่พอวางปราณ
กลิ่นปลาเข้มขึ้นทุกก้าว ฉันไม่ให้ทีมชะล่าแม้ท่าจะถึง
ลิลี่ "ใกล้"
มิน "เกี้ยวยังไม่ไกลเกินกลิ่น"
อัน "อย่าโชว์"
โขม "เกลือขวา"
จินยี "ค่ะ"
ฉันพยัก แล้วหมอบ
แล้วเสียงฝีเท้าที่เราไม่เห็นดังใกล้ขึ้น?