หมอกรุ่งสางซึมรอยไม้ ธูปไม่มี น้ำค้างหยดชายคา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
สามจังหวะเหมือนเมื่อคืน
แหวนสั่น
ฉันเปิดครึ่ง โซ่ค้าง
หญิงสาวชุดคลุมสีจาง ตาสีม่วงราบเหมือนผิวน้ำ ไม่ใช่ตาทูตแห่งมืด ไม่เรืองไฟ
ลิลี่ขยับขนาบ กระบี่ในฝักแต่วงพลังพร้อม อันในมุมเล็งจุดตาย จินยีโคมส้มหม่น คลื่นวิญญาณกระเพื่อม
"มิน" นางบอกชื่อตัวเอง ไม่ก้าวเกินเส้นประตู มองแหวนฉันแป๊บ แล้วมองหน้า
"แกนอยู่ในแหวนจริง" นางพูดแห้ง "ข้าไม่ได้มาชิงตอนนี้ ข้ามาบอกว่าใต้ย่านวัดมีค่ายดูดปราณกำลังก่อ รูปแบบเดียวกับโบราณสถานที่พวกเจ้าเพิ่งหนี"
อัน "คำสวย คนสวย มักโกหก"
มินไม่ตอบทันที นางเหลือบโคม "เด็กโคมสั่นเพราะค่าย ไม่ใช่เพราะข้า"
จินยีกระซิบ "ค่ะ... โคมสั่นลงดิน"
ลิลี่ "ถ้าเป็นหลงซาน ทำไมไม่เข้าด่านกลางวัน"
"เพราะกลางวันด่านดมกลิ่นแกนได้" มินตอบ "ข้าเดินหลังคา"
ฉัน "ต้องการอะไร"
"ไม่ให้เมืองกลายเป็นแท่นสังเวย" นางพูด "ทูตแห่งมืดไม่ลงมือเอง สุนัขมันจุดไฟใต้เมือง"
ระบบระเบิดแดง
เลือดฉันเย็น คลื่นใต้ดินแสบผิว รูปแบบเดียวกับท่อดำในถ้ำ
พวกมันไม่แค่ตามล่า กำลังเปลี่ยนเมืองเป็นสุสาน
มินยื่นมือว่าง ไม่มีดาบในมือนั้น "เชื่อไม่เชื่อ ลงดินด้วยกัน หรือรอให้กำแพงกินคน"
ฉันไม่จับมือ ฉันมองลิลี่ อัน จินยี
ลิลี่ "ดาบยังไม่ชัก ปากยังไม่ไว้"
อัน "ข้าตามไป แทงหลังนางได้ถ้าโกหก"
จินยี "หนูไปกับพี่"
ฉันพยักให้มิน "นำทาง ไม่เดินหน้าฉัน"
นางพยักน้อย หันตรอกวัด
ใต้เท้าหินสั่นเป็นจังหวะค่าย
คำก่อนดาบจบแล้ว
มินเดินนำตรอกโดยไม่หันบ่อย เท้าเบาแบบคนคุ้นกระเบื้องวัด
อันท้าย ระยะแทงหลังยังมี
ลิลี่ข้างฉัน จินยีหลังฉัน โคมมืด
หินใต้เท้าสั่นเป็นจังหวะไม่ใช่รถ ไม่ใช่คน มันเป็นค่าย
มินชี้ฝาท่อระบาย "ลงตรงนี้ กลิ่นธูปกลบกลิ่นแกน"
อัน "กลิ่นธูปกกลบตาคนโง่"
มินไม่เถียง "ก็โง่มีเยอะ"
ฉันลงก่อนตามที่สั่งนางไม่เดินหน้าฉัน นางรอให้ฉันแตะขั้นแรก
ท่อชื้น กลิ่นกำมะถันอ่อน แบบเดียวกับถ้ำแต่เจือน้ำเมือง
ลิลี่ "ถ้าโกหก ข้าตัดขา"
มิน "ตัดได้ ถ้าค่ายไม่กินข้าก่อน"
จินยีกำเสื้อฉัน
ระบบแดงไม่หยุด
เพลิงทมิฬระยะกลางไม่ใช่เปลวบนดิน เป็นเส้นใต้หิน สีคล้ำซึมรอยแตก
ฉันจำท่อดำในโบราณสถาน
รูปแบบเดียวกัน คนละขนาด
เมืองทั้งเมืองเป็นแท่นได้ ถ้าเราช้า
ท่อระบายแคบ หลังฉันถลอก โคมจินยีไม่ชนเพราะนางกอดไว้
มินชี้รอยซึมคล้ำ "เส้นค่าย อย่าเหยียบตรงกลาง"
อันเหยียบขอบ "ข้าเหยียบขอบเป็นนิสัย"
ลิลี่ไม่หัวเราะ
จังหวะสั่นถี่ขึ้น ฝุ่นจากรอยแตก
ฉันจำท่อดำ
"ช้าไม่ได้" มินพูดครั้งแรกที่เสียงเร็ว
ฉัน "นำต่อ อย่าวิ่งทิ้งคน"
นางชะลอ
สี่คนกับคนที่ห้าในท่อเมือง
ดาบยังไม่ชัก
ดินกำลังกินปราณ
ท่อคดสู่ห้องใต้หิน มีเสาอิฐเก่า มินห้ามแตะเสา "แกนค่าย"
อันแตะขอบเสา "ขอบไม่ใช่แกน"
มินไม่เถียงอีก
จินยีโคมยังมืด แต่สั่นในมือ
ลิลี่ดม "กำมะถันอ่อน เลือดเก่า ไม่สด"
ฉันเห็นรอยซึมคล้ำเป็นวง วงใหญ่กว่าท่อถ้ำ
ถ้าวงนี้ครบ กำแพงเมืองจะเป็นแท่น
มินชี้ทางตะวันตกในท่อ "จุดจุดไฟอยู่ตรงนั้น ข้าไม่จุด ข้าตามกลิ่นสายเลือดเจ้ามาเตือน"
อัน "เตือนแล้วขออะไร"
มิน "ไม่ขอแกนตอนนี้ ขอลดค่าย"
ฉัน "ลดอย่างไร"
"ตัดเส้นซึมสามเส้น อย่าตัดคนก่อน เลือดเลี้ยงค่าย"
ลิลี่พยักน้อย ตรงกับที่ฉันคิดในถ้ำ
เราไปเส้นซึม
ดาบยังในฝัก
"เส้นซึมนี้" มินชี้เส้นคล้ำเส้นแรก
ลิลี่ตัดด้วยคมกระบี่ที่ไม่ชักเต็ม ตามกฎเมืองคมแค่เสี้ยว ก็ขาดเส้นซึม
ค่ายสะดุดหนึ่งจังหวะ
อัน "ได้อยู่"
จินยี "โคมสั่นน้อยลงค่ะ"
ฉัน "อีกสอง"
มินนำ ไม่วิ่ง
เส้นสองอยู่ใต้ทางแยกท่อ น้ำหยด
ฉันตัดเอง แหวนร้อน
เส้นสามไกลกว่า กลิ่นกำมะถันแรง
มินหยุด "ตรงนั้นมีคนเฝ้า"
อันยิ้ม "ก็แทงคนเฝ้า"
ฉัน "ดูก่อน เลือดเลี้ยงค่าย"
ลิลี่พยัก
คนเฝ้ายังไม่เห็นเรา
เราเห็นเงาบนผนัง
เงาบนผนังเป็นคนนั่ง ไม่เดิน เฝ้าเส้นสาม
อันชูหนึ่งนิ้ว ถามว่าฆ่าไหม
ฉันสั่นหัว
ลิลี่เลื่อนข้าง ฉันเลื่อนตรง มินชี้จังหวะค่าย
จินยีอยู่หลัง
คนเฝ้าก้มดูเส้นซึม มือวางบนหิน
เลือดเล็กๆ จากฝ่ามือเขาหยด เลี้ยงค่าย
ฉันเข้าใจคำมิน
อย่าให้เลือดเพิ่ม
รอให้เขายกมือ
ยก
เรายังไม่พุ่ง
มินส่ายหัวน้อย ยังไม่ใช่ช่อง
ช่องมาเมื่อคนเฝ้าหันไปทางเสียงหยดน้ำที่มินทำ
ลิลี่ถึงเส้นสาม ตัดเสี้ยวคม
ค่ายสะดุดดังในกระดูกฉัน
คนเฝ้าลุก
อันขวางไม่ให้เข้าลิลี่
ฉันไม่ฆ่า กระแทกจุดสลบ
เขาล้ม เลือดฝ่ามือไม่หยดเพิ่ม
มิน "ดี"
จินยีสั่น
ค่ายช้าลง ไม่ดับ
ยังมีเส้นอื่น
เส้นซึมที่ตัดแล้วไม่ไหลกลับ ดี
มินนำลึก อิฐเก่ามีรอยเขม่า
"จุดไฟเก่า" นางว่า "รอบนี้จุดใหม่"
อันดม "น้ำมันก๊าดปนเลือด"
ลิลี่ไม่พูด
จินยีโคมสั่นน้อย
คนเฝ้าสลบถูกมัดด้วยเชือกย่ามอัน
ไม่ฆ่า
ค่ายยังเต้นจากเส้นอื่นที่ไกลกว่า
ฉัน "ไปต่อ"
มินพยัก
ท่อแคบลงอีก
หลังฉันถลอกเพิ่ม
ไม่สำคัญ
ท่อสุดก่อนห้องค่ายมีลมร้อน
มิน "อย่าหายใจเต็ม"
เราหายใจสั้น
ห้องกว้าง มีวงคล้ำบนพื้น ไฟยังไม่ลุก แค่จุดดำ
อันอยากเหยียบจุด ฉันห้าม
ลิลี่วนขอบ
จินยีอยู่มุม
มินชี้จุดที่สี่ "เส้นหลัก"
ฉันเดินขอบไป
ยังไม่ตัด
ดูคนเฝ้าเพิ่มไหม
ไม่มี
ตัด
ค่ายสะอึก
ยังไม่ตาย
เมืองเหนือเรายังไม่รู้ว่าใต้เท้ากำลังถูกกิน
ค่ายสะอึกแล้วเดินใหม่ช้ากว่า
มิน "เส้นหลักขาด เส้นรองรับงาน"
ฉัน "ตัดรอง"
อัน "ตัดแล้ววิ่งขึ้นไหม"
"ยัง ดูไฟจุดดำก่อน"
จุดดำไม่ลุก
ลิลี่โรยฝุ่น ฝุ่นไม่ถูกดูดเร็ว
ช้าลง
จินยี "โคมนิ่งกว่าค่ะ"
ดี
เรายังไม่ขึ้น
ขึ้นตอนค่ายช้าพอให้คนเมืองไม่ตายทั้งย่าน
มินไม่ยิ้ม
ฉันก็ไม่ยิ้ม
เราตัดเส้นรองอีกหนึ่ง เลือดคนเฝ้าไม่เพิ่ม
ค่ายช้าลงอีก
มิน "ขึ้นได้แล้ว อย่าขึ้นตรงศาล มีตา"
อัน "ขึ้นท่อเดิม"
ฉันพยัก
คลานกลับ
จินยีโคมไม่ชน
ลิลี่ท้าย
มินไม่เดินหน้าฉัน ตามคำ
หินเหนือหัวสั่นน้อยลง
เมืองยังไม่รู้
เราจะขึ้นไปทำให้รู้โดยไม่จุดไฟเพิ่ม
ขึ้นท่อถึงฝา ฉันเปิดก่อน มินไม่ขึ้นก่อน
ตรอกวัดเงียบผิดยาม
อัน "ตาที่ศาลยังมี"
เราไม่ไปศาล
เลี้ยวหลัง
โรงเตี๊ยมยังมีค่าย
จินยีโคมนิ่ง
ลิลี่เช็ดคม
มินหยุดที่เส้นที่ฉันขีดเมื่อคืน ไม่ว่า
ฉันพยักน้อย
ค่ายใต้ช้า
เมืองยังไม่เป็นสุสานคืนนี้
คืนหน้าไม่รู้
ในห้องเตี๊ยม ฉันไม่ให้นอนติดกันมิน
นางนั่งมุม มือว่าง
อันเฝ้า
ลิลี่เฝ้า
จินยีโคม
ฉันสรุปสั้น ตัดเส้นได้ ค่ายช้า ไม่ดับ อย่าขึ้นศาล
มินพยัก
ระบบเหลืองจากแดง
ยังไม่เขียว
เมืองยังกินปราณช้าๆ
เราซื้อเวลา ไม่ซื้อชัย
พอสำหรับค่ำนี้
ค่ำในเตี๊ยม ข้าวใหม่ ฉันกิน
มินไม่กินของเรา กินยาแห้งตัวเอง
อันพอใจที่นางไม่แตะหม้อ
ลิลี่ไม่นอน
ฉันสลับยาม
ระบบเหลือง
ค่ายช้า
เมืองยังไม่ตาย
ระฆังรอบเจ็ดดังไกล
แหวนสั่นน้อยกว่าที่กลัว
มินเหลือบ "ช้าทัน"
ฉันไม่ตอบคำนั้น
ตอบด้วยการไม่แตกแถว
หลังระฆังรอบเจ็ด ระบบเหลืองไม่แดง
มิน "ทันคืนนี้"
อัน "คืนหน้าไม่รู้"
ลิลี่ "เฝ้า"
จินยีหลับไม่สนิท
ฉันเฝ้าครึ่งหลัง
มินไม่ขยับจากมุม
มือว่าง
ค่ายใต้ช้า
เมืองยังหายใจ
เราซื้อเวลา
ไม่ซื้อชัย
พอ
ยามก่อนเช้า ระบบเหลืองนิ่ง
มินยังมุม
อันผลัดเฝ้า
ลิลี่หลับตาสิบลม
จินยีหลับจริง
ฉันไม่ปลุก
ค่ายใต้ไม่เร่ง
เมืองหายใจ
เราหายใจ
พอถึงเช้าจะตัดเส้นรองอีก
ไม่ชักดาบในถนน
กฎกำแพงยังอยู่
เช้าจะมา โคมนิ่ง ค่ายช้า เมืองยังไม่เป็นสุสานในยามนี้
เส้นซึมคล้ำเต้นใต้หิน เมืองทั้งเมืองกำลังถูกตั้งเป็นแท่น?