ระบบกะพริบแดงพร้อมความร้อนแหวน เงาทาบทับม่านกระดาษ แสงเงินไม่ใช่ไฟ
อันเดินรอบห้อง วางยันต์ประตูหน้าต่าง "ค่ายเร่ง ถ้าพังข้าจะรู้"
จินยี "พี่จินไป ทางนี้พวกหนูดู ผิดปกติหนูส่งแสง"
"ฝาก" ฉันหันลิลี่ นางกริ๊กโกร่งกระบี่เสี้ยว ตามกฎเมือง
เราลงตรอกวัด กระเบื้องเปียก ธูปเก่า แมวไม่มี
เงาเงินวาบบนสันหลังคา ฉันเงาสายฟ้าตามสั้นๆ ไม่ปล่อยขั้นสามเต็ม กฎกำแพง
ลิลี่วิ่งพื้น นางเร็วโดยไม่ทิ้งเสียง
เงาหยุดที่ปากซอยศาล หัน ไม่ใช่ใบหน้าสำนักมืด เป็นผ้าขาว ตาไม่เรืองม่วงแบบทูต
แล้วหาย
ระบบลดระยะ สองร้อยก้าว ยังตะวันตก
ฉันไม่ไล่ต่อ "กับดัก"
ลิลี่ "กลับ"
ห้องยังมีค่าย อันพยัก "ไม่พัง"
จินยีโคมนิ่ง
แล้วเคาะประตูสามจังหวะ หนัก สม่ำเสมอ เย็น
อันชักมีดครึ่ง ฉันยกมือห้าม
ไม่มีฝีเท้า ไม่มีลมหายใจ
ผ่านไม้หนา เสียงสตรีทุ้ม
"แกนเมฆาคราม เจ้าซ่อนในแหวนใช่ไหม"
ฉันไม่ตอบทันที แหวนร้อน
ลิลี่ยืนหลังบาน
อันกระซิบ "ไม่ใช่กลิ่นมืด"
จินยี "โคมไม่เตือนดำค่ะ เตือนเย็น"
ฉันถามผ่านไม้ "ใคร"
นิ่งหนึ่งลม
"คนที่ตามกลิ่นสายเลือดเดียวกับเจ้า" เสียงนั้นตอบ "เปิด หรือให้ข้าเปิด"
ฉันมองลิลี่ นางไม่พยัก ไม่สั่นหัว ให้ฉันเลือก
ตรอกวัดแคบจนไหล่ชน ธูปเก่าทำให้ตาฉันแสบ
ลิลี่นำพื้น ฉันดูบน
เงาเงินไม่ทิ้งรอยเท้า วิชาตัวเบา ไม่ใช่ปราณดำ
ฉันไม่ปล่อยขั้นสามเต็ม แค่เงาสายฟ้าสั้นตามกระเบื้องหนึ่งจังหวะ แล้วลงดิน กฎกำแพง
ปากซอยศาลมีหินสีชาด เขียนห้ามชักดาบในเขตสังฆ์
ลิลี่ไม่ชัก
เงาหัน ฉันเห็นคาง ไม่เห็นตา
แล้วหลังคาว่าง
ระบบยังชี้ตะวันตก
เราไม่ไล่ซอยต่อไป เพราะซอยต่อไปมืดไม่มีคน เป็นที่ลากคน
กลับห้อง ค่ายอันยังติด ยันต์ไม่ไหม้
จินยีน้ำตาไม่ไหล แค่ถาม "เป็นศัตรูไหมคะ"
"ยังไม่รู้"
เคาะสามทีมาตอนคำตอบยังไม่จบ
อันขมวด "คนที่เคาะรู้ว่าเราเพิ่งกลับ"
ลิลี่ "รู้จากหลังคา"
ฉันแตะกลอน เหงื่อที่ฝ่ามือเย็น
กลอนไม้เย็น ฉันยังไม่ดึง
ลิลี่กระซิบ "ถ้าเปิด ข้าอยู่หลังบาน ถ้าไม่เปิด นางเปิดเอง"
อัน "ให้เปิด ข้าเล็งคอ"
จินยี "โคมไม่ดำค่ะ"
ฉันถามอีกครั้ง "ชื่อ"
เสียงหลังไม้ไม่ให้ชื่อ "ให้เห็นหน้าก่อน ชื่อตามมา"
ฉันไม่ชอบลำดับนั้น
แต่ระบบชี้สายเลือดไม่ชี้ปราณดำ
มือฉันหนักบนกลอน
ลมใต้ประตูไม่มีกลิ่นคาวศพ
มีกลิ่นธูปเย็น
มือบนกลอนสั่นน้อย ฉันกดให้หยุด
ลิลี่หลังบาน พร้อมดึงฉันถอยถ้ามีคม
อันเล็งช่องไม้
จินยีโคมมืด พร้อมแสงถ้าฉันสั่ง
ฉันไม่สั่ง
เสียงสตรีไม่เร่ง "เปิดช้า ข้าไม่พังประตู กฎเมืองมีหู"
นั่นคำที่คนเมืองใช้ได้ หรือคนปลอมใช้เก่ง
ฉัน "ถอยจากบานสามก้าว แล้วพูดชื่อ"
นิ่ง
"มิน" เสียงนั้นตอบครั้งแรกที่สั้น
ฉันยังไม่ดึง
ลิลี่ขมวด เพราะชื่อไม่มีตระกูล
อัน "ชื่อสั้น คนยาว"
ฉัน "ถอยก่อน"
ได้ยินผ้าเคลื่อน ระยะฟังดูเหมือนถอย
กลอนยังหนัก
ระบบสายเลือดไม่หาย
ฉันหายใจเข้า
"มิน" ลิลี่ทวนชื่อ ลิ้นแข็ง
อัน "ไม่มีสกุล ไม่มีสำนัก"
เสียงหลังไม้ "สกุลเคยมี สำนักไม่มี หลงซานไม่ใช่สำนักของข้า ข้าแค่เลือด"
ฉัน "เลือดอย่างเดียวไม่พอให้เปิด"
"ก็อย่าเปิด" นางตอบ "แล้วฟังค่ายใต้ดินคนเดียว"
ลิลี่สั่นหัวให้ฉัน ไม่ใช่ห้ามเด็ดขาด เป็นเตือน
ฉัน "ถอยอีกก้าว"
ผ้าเคลื่อนอีก
ระยะฟังดูไกลขึ้น
กลอนยังไม่ดึง
เหงื่อฝ่ามือแห้งแล้ว
กลอนมีรอยมือเก่าของคนอื่น ฉันไม่ใช่คนแรกที่ลังเล
ลิลี่เห็นรอยแล้วขมวด
อัน "โรงเตี๊ยมนี้มีคนเคาะบ่อย"
เสียงมินหลังไม้ไม่เร่งอีก
ฉันถาม "ใต้ดิน ใครจุด"
"สุนัขสำนักมืด ไม่ใช่ข้า" นางตอบ
"หลักฐาน"
"กลิ่นกำมะถันกับธูป คนเมืองไม่ผสมสองอย่างนี้ในท่อ"
ลิลี่ดมใต้ประตู จริงมีกำมะถันอ่อน
ฉันยังไม่ดึง
แต่มือหนักน้อยลง
ฉันดึงกลอนครึ่ง โซ่ค้าง ช่องตา
มินยืนห่างสามก้าวจริง มือว่าง สองมือ
ตาสีม่วงไม่เรือง
ลิลี่หลังบานพร้อม
อันเล็ง
จินยีโคมมืด
ฉันยังไม่ปลดโซ่
ถาม "ค่ายใต้ดิน จุดไฟเมื่อไหร่"
มิน "เริ่มแล้ว เต็มเมื่อระฆังรอบเจ็ด"
ระฆังรอบสี่ผ่านแล้ว
เหลือไม่มาก
โซ่ค้าง ช่องตากว้างพอเห็นว่ามินมือว่างจริง
ไม่มีดาบที่เอว
มีถุงผ้าเล็ก
อัน "ถุงนั้นยาหรือมีด"
มินได้ยิน "ยา ดมได้"
ฉันไม่ดมผ่านช่อง
ลิลี่ "อย่าเปิดเต็ม"
ฉันเปิดครึ่ง โซ่ยัง
พอคุย
ไม่พอเข้า
มินไม่ขยับเข้า
ดี
ระฆังรอบห้าดังไกล แหวนสั่น
มินเหลือบ "เหลือสองรอบ"
"เหลือสองรอบ" ฉันทวน
มินพยัก
ลิลี่ "เปิดครึ่ง พอ"
อันไม่ลดเล็ง
จินยี "โคมเย็นค่ะ ไม่ดำ"
ฉันปลดโซ่หนึ่งตา บานกว้างขึ้น ไม่พ้นคน
มินยังไม่ก้าว
"พูดค่าย" ฉัน
นางพูดสั้น เส้นซึม สามเส้น เลือดเลี้ยง ห้ามฆ่าเพิ่ม
ตรงกับที่ฉันเจอในถ้ำ
มือฉันยังไม่เปิดเต็ม
"เส้นซึมสาม เลือดเลี้ยง ห้ามฆ่าเพิ่ม" ฉันทวน
มินพยัก
ลิลี่ "คำนี้ตรงถ้ำ"
อัน "ตรงแล้วก็ยังอาจเป็นคนล่อ"
มิน "ล่อได้ ถ้าค่ายไม่จริง โคมเด็กจะไม่สั่นลงดิน"
จินยี "สั่นจริงค่ะ"
ฉันมองโคม มองมิน มองโซ่
ปลดตาที่สอง
บานกว้างพอคนเอียงเข้า
ยังไม่พอเดินคู่
มินไม่เอียงเข้า
"พูดต่อ" ฉัน
มินพูดต่อเรื่องค่าย เส้นหลักอยู่ใต้ศาล เส้นรองสาม
ตรงกับระบบที่แดงเรื่องย่านวัด
ลิลี่ลดไหล่หนึ่งนิ้ว
อันไม่ลดเล็ง
ฉัน "เข้ามาหยุดที่เส้นที่ข้าขีด"
ขีดด้วยเท้าบนเสื่อ
มินก้าวหนึ่ง หยุดที่เส้น
มือว่าง
ถุงยาถูกอันชี้ให้วาง
นางวาง
ฉันยังไม่เปิดเต็ม
พอเห็นหน้า
พอฟัง
ยังไม่พอเชื่อ
หน้ามินคมสงบ ไม่ใช่หน้าคนล่า
ถุงยาถูกอันเปิดดม สมุนไพรจริง
นางไม่โกรธที่ถูกดม
ลิลี่ยังไม่ลดกระบี่
ฉัน "ถ้าระฆังรอบเจ็ดใกล้ ข้าลงดิน เจ้าเดินหน้าข้าไม่ได้"
มิน "ได้"
จินยี "หนูไปด้วยค่ะ"
"ไป"
โซ่ยังไม่ปลดหมด
พอคุย
พอวางยา
ยังไม่พอเข้าห้อง
ระฆังรอบหกดัง แหวนสั่นพร้อมมิน
นาง "เหลือหนึ่งรอบ"
อัน "พูดจริงหรือเร่ง"
มิน "เร่งได้ ค่ายไม่รอปาก"
ลิลี่มองฉัน
ฉันปลดโซ่สุด
บานเปิดพอคนเข้าหนึ่ง
มินก้าวถึงเส้น หยุด
ไม่เกิน
ฉันปิดบาน เหลือช่องคุย
ยังไม่ให้เข้าเต็ม
ลงดินก่อน ห้องทีหลัง
มินนั่งนอกเส้น มือบนตัก
ฉันยืนในช่องบาน
คุยค่ายต่อ
เส้นหลักศาล เส้นรองท่อ เลือดเลี้ยง
ตรงถ้ำ
ลิลี่ลดกระบี่หนึ่งนิ้ว ไม่ถึงการยอม
อันเล็งคอไม่เล็งถุงยาแล้ว
จินยีโคมเย็น
ฉัน "ค่ำนี้ลงดิน เธอนำทาง ไม่นำทีม"
มิน "ได้"
พอ
ยังไม่เชิญเข้าเสื่อ
"ค่ำนี้ลงดิน" ฉันทวนให้มิน
"นำทาง ไม่นำทีม" นางรับ
ลิลี่ "ข้าหลังนาง"
อัน "ข้าหลังท่าน"
จินยี "หนูหลังพี่"
ฉันพยัก
โซ่ไม่ใส่ใหม่
บานปิด เหลือกลอน
มินนั่งนอกเส้น
รอค่ำ
ระฆังรอบหกผ่านแล้ว
รอบเจ็ดใกล้
ค่ำลง ฉันลุก
มินลุก
ลิลี่หลังนาง
อันหลังฉัน
จินยีหลังอัน
โคมมืด
ลงตรอกวัด
ธูปเก่า
ฝาท่อ
ฉันเปิด
มินไม่ลงก่อน
ตามคำ
ดินรอ
ฝาท่อเย็น ฉันแตะก่อนลง มินรอ ลิลี่ท้าย อันดมลม จินยีโคมมืด
ลงท่อ กลิ่นกำมะถันอ่อนจริง
ฉันนำ
มินตาม
ลิลี่ท้ายก่อนอันสลับ
จินยีโคมมืด
หินชื้น
ไม่เหยียบกลางเส้นคล้ำ
มินชี้ขอบ
เราเดินขอบ
ค่ายเต้นใต้เท้า
ยังไม่ตัด
ดูก่อน
ขอบท่อแคบ หลังถลอก
มินห้ามแตะเสาอิฐ
อันแตะขอบ
ลิลี่ดมเลือดเก่า
จินยีสั่นแต่ไม่ชนโคม
ฉันนับจังหวะค่าย
ห้าแล้วพัก
พักนั้นข้ามร่อง
ยังไม่ตัดเส้น
ดูก่อนว่ามีคนเฝ้า
เงาบนผนังยังไม่ชัด
ไปต่อช้าๆ
ร่องข้ามได้ เส้นคล้ำยังไม่ตัด ฉันรอให้มินชี้คนเฝ้า ยังไม่ชี้
เดินขอบต่อ จังหวะค่ายถี่ขึ้นเล็กน้อย แล้วยังไม่ถึงไฟ
มินชูมือเบา ให้หยุด เงาคนเฝ้าชัดขึ้นบนผนัง ฉันพยัก ยังไม่ตัด
คนเฝ้ายังไม่หัน เราเดินขอบ รอช่อง
"ช่องยังไม่มา" มิน
"รอ" ฉัน
ลิลี่ "รอได้"
อัน "รอนานเลือดค่ายเพิ่ม"
"ไม่ให้เพิ่ม" ฉัน
จินยีไม่พูด
เดินขอบ
มือฉันแตะกลอน ยังไม่ดึง — เปิดแล้วจะพบคนหรือกับดัก?