หมอกสีฟ้าโอบปราการศิลา กำแพงเมืองเมฆาสูงจนบังฟ้า แถวคนคดเหมือนมังกรหลับ
ฉันกดแหวน กลบกลิ่นแกน หัวใจเร็วไม่ใช่เพราะกำแพงอย่างเดียว เพราะสายเลือดอาจมีคนอื่น
ด่านถามอาวุธ ลิลี่ผูกกระบี่ กฎเมืองเข้ม อันซ่อนมีดในย่ามยา จินยีโคมดูเป็นของวัด
ฉันพูดสั้น "นักเดินทาง ไปซื้อยา"
ทหารมองเสื้อขาด แล้วโบกเมื่ออันยื่นเหรียญ
พ้นซุ้ม เสียงเมืองชน กลิ่นสมุนไพรต้ม เหล็กเผา ใบปลิวประลองยุทธ์สามวัน หมึกชาด
อัน "อย่าสมัครประลอง ของร้อนอย่าขึ้นเวที"
ลิลี่พยัก
เราเช่าโรงเตี๊ยมตะวันตก ห้องหลัง หน้าต่างหลังคา
ฉันล้างมือ แหวนสั่น
พรึ่บ
ไม่มีฝีเท้า เงาชุดขาวเงินพาดช่องแสงเหนือหน้าต่าง แสงจันทร์สะท้อนโลหะ แล้วกลืนมืด
อันแตะยันต์ขอบหน้าต่างเร็ว "ค่ายเร่ง"
จินยี "พี่จิน โคมสั่นค่ะ"
"ไม่จุด" ฉันมองหลังคา "ใครก็ได้ที่เป็นหลงซาน หรือใครที่ใช้กลิ่นหลงซานล่อ"
ลิลี่ดันโกร่งกระบี่ขึ้นเสี้ยว "กฎเมืองห้ามชักเต็ม ข้าชักครึ่งได้"
"ยังไม่ชัก"
เงาไม่กลับมา
แต่ระบบยังแดง
สามร้อยก้าวทิศตะวันตก ย่านวัด
ในกำแพง กฎเขียนที่ป้ายชาด ห้ามประลองในถนน ห้ามปล่อยปราณเกินขั้นสี่ ฝ่าฝืนริบอาวุธ
อันอ่านแล้วผิวปาก "ขั้นสี่ขึ้นไปโดนตา ขั้นสามยังลอดได้ถ้าไม่โชว์"
ฉันเก็บสายฟ้าในกระดูก
ตลาดเสียงดัง เด็กชี้กระบี่ลิลี่ นางไม่ยิ้ม
จินยีขอดูโคมร้าน ฉันสั่นหัว โคมวัดขายของปลอม
เราไม่ซื้อของใหญ่ ซื้อขนมแห้ง น้ำ ผ้าพันแผล
โรงเตี๊ยมตะวันตกเจ้าของเป็นหญิงตาเหยี่ยว อันพูดภาษาตลาด ห้องหลังได้
บันไดไม้คราด ฉันจำขั้นที่ดัง
หลังคาใกล้ย่านวัด ระฆังดังไกล
แหวนสั่นเมื่อระฆังจบ
ระบบบอกสามร้อยก้าว
ฉันไม่วิ่งออกทันที ให้ค่ายอันติดก่อน
ลิลี่ยืนใต้หน้าต่าง มองกระเบื้อง
เงาเงินมาและไปเร็วเกินคนเดิน
ฉันไม่ตะโกนตาม เมืองนี้หูหนา
จินยีถามว่าคนนั้นพี่ชายที่หายไหม
ฉัน "ไม่รู้ อย่าตั้งชื่อ"
นางหุบปาก
ระฆังวัดดังรอบสอง แหวนสั่นรอบสอง
อัน "ระยะไม่ลด แปลว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใกล้ รอ"
ฉัน "รอให้เราแตกแถว"
ลิลี่ไม่แตก
จินยีไม่ขึ้นหลังคา
เราไม่แตก
อาหารเย็นเป็นข้าวกับผัก ฉันไม่ดื่มเหล้า
อันดื่มนิด ลิ้นยา
ค่ายยันต์เรืองหม่น
เงาเงินไม่กลับในชั่วโมงนั้น
ระบบยังแดงอ่อน
ตะวันตกยังมีสายเลือด
ห้องหลังโรงเตี๊ยมได้ยินตลาดแม้ปิดบาน ฉันจำเสียงที่จะขาดถ้ามีคนบนหลังคา
เสียงไม่ขาดจนเงาเงินมา
ตอนเงามา เสียงตลาดยังดัง แปลว่าคนบนหลังคาไม่ใช่คนเมืองธรรมดา
อันยันต์ติดครบสี่มุม "ถ้าพังมุมไหน ข้ารู้มุมนั้น"
ฉันไม่ทดสอบด้วยการเปิดหน้าต่าง
ลิลี่ไม่เอาเก้าอี้ไปพิงประตู ใช้คน
จินยีต้มน้ำ ไม่ต้มยา กลิ่นยาในเมืองมีหู
ข้าวเย็นแข็ง ฉันกิน
ระบบแดงอ่อนตลอด ระยะสามร้อยไม่ขยับ รอ
ฉันไม่แตกแถวไปตะวันตกคืนนั้น
ใครรอให้เราแตก จะได้เลือดหลงซานทีละคน
สี่คนนอนกะ ฉันกับลิลี่ไม่หลับพร้อมกัน
อันหลับตา นับลม
ระฆังรอบสาม แหวนสั่นรอบสาม
ยังไม่ไป
"ไปตะวันตกไหม" จินยีถามตอนข้าวหมด
"ไม่คืนนี้" ฉัน
อัน "ถูก"
ลิลี่ "ใครรอให้แตกแถว จะได้เลือดทีละคน"
จินยีพยัก
ระฆังดัง แหวนสั่น
"อีกแล้ว" อัน
ฉันไม่ลุกจากเสื่อ
เงาเงินไม่ผ่านช่องแสงรอบนี้
แค่สั่น
พอให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่
สี่คนยังไม่แตก
เสื่อโรงเตี๊ยมมีกลิ่นยาเส้นเก่า ฉันไม่นอนหงาย นอนตะแคงเข้าประตู
ลิลี่ตะแคงเข้าหน้าต่าง
อันขวางบันไดในหัว แม้กายอยู่ในห้อง
จินยีอยู่กลาง
ค่ายยันต์หม่น
เสียงแมวบนหลังคา ฉันฟังจนแน่ว่าแมว
ไม่ใช่เงาเงิน
อันหัวเราะแผ่ว "แมวดีกว่าคน"
ฉันไม่หัวเราะ
ระฆังรอบสี่ แหวนไม่สั่น
ผิดหู
ฉันลืมตา
ระบบเหลือง ไม่แดง
ระยะยังสามร้อย
รออย่างเดิม
เช้าในกำแพงมีใบปลิวใหม่ ทับของเก่า
ประลองยังอีกสามวัน
อันฉีกใบปลิวที่ติดไหล่จินยี "อย่าติดของเมือง"
นางแดงหน้า
ลิลี่ซื้อผ้าพันแผล ไม่ซื้อใบปลิว
ฉันไม่เดินย่านตะวันตก
เดินตลาดใกล้เตี๊ยม วนกลับ
ไม่แตกแถว
ตลาดสายมีคนชี้เสื้อขาดของฉัน ฉันซื้อเสื้อคลุมสีหม่น สวมทับ
ลิลี่ไม่เปลี่ยนเสื้อดาบ คนจำกระบี่ได้อยู่แล้ว
อันซื้อยาสามห่อ ตามสัญญาค่าเสียเวลา
จินยีได้ขนมหนึ่งถุง ตามสัญญา
เราไม่ยิ้มในตลาด
กลับเตี๊ยมทางวน
ค่ายยังติด
ระยะสามร้อยเท่าเดิม
ใครรอ ไม่เข้าใกล้
ฉันไม่เข้าใกล้
ค่ำระฆังรอบห้า แหวนสั่นแรงกว่าเช้า
อัน "ระยะขยับไหม"
ฉันมองระบบ สองร้อยแปดสิบ
ขยับเข้า
ลิลี่ลุก
ฉันกดให้นั่ง "ยังไม่แตกแถว"
จินยีกำโคม
เงาเงินไม่ผ่านช่อง
แค่ระยะสั้นลง
รอให้เราอดไม่ไหว
ฉันอด
"สองร้อยแปดสิบ" ฉันทวนให้ทุกคนได้ยิน
ลิลี่ "เข้ามาสามสิบ"
อัน "ค่อยๆ กินระยะ ให้ใจร้อน"
ฉัน "ไม่ร้อน"
จินยี "หนูไม่ไปคนเดียวค่ะ"
"ไม่ให้ไป"
ค่ายยันต์ไม่พัง
เงาเงินไม่โชว์
ระยะกินช้า
เรานั่ง
ข้าวเย็นหมด
ขนมจินยีเหลือ
นางแบ่ง
ฉันรับ
ฉันไม่ไปตะวันตก
วนตลาดใกล้ ซื้อด้าย ซ่อมเสื้อ
ลิลี่ยืนมองหลังคา
อันดมลมซอย
จินยีเกาะแขนฉัน
คนขายด้ายช่างพูด ฉันตอบสั้น
ไม่บอกชื่อ
กลับห้อง
ระยะสองร้อยเจ็ดสิบ
กินอีกสิบ
ฉันนั่ง
ไม่แตก
สองร้อยเจ็ดสิบกลายเป็นสองร้อยหกสิบตอนค่ำ
อัน "สิบอีก"
ฉันนั่ง
ลิลี่ฝนโกร่งกระบี่ในผ้า ไม่ให้มีเสียง
จินยีไม่ขึ้นหน้าต่าง
ค่ายไม่พัง
ใครกินระยะช้าๆ
เราไม่วิ่งเข้าปาก
นอนกะ
ฉันไม่หลับตอนลิลี่หลับ
สองร้อยหกสิบ
ฉันเขียนเลขในฝุ่น ลบ
ไม่ให้จินยีจำจนกลัว
ลิลี่จำอยู่แล้ว
อันจำ
ค่ำข้าวหมด น้ำยังมี
ระฆังรอบหก
แหวนสั่น
ระยะสองร้อยห้าสิบ
เข้ามาอีก
ฉันกดไหล่ทุกคนให้นั่ง
ไม่แตก
สองร้อยห้าสิบ
ฉันไม่เขียนฝุ่นอีก
จำในหัว
ลิลี่เฝ้าหน้าต่าง
อันเฝ้าบันได
จินยีกลาง
ฉันประตู
ไม่แตกแถว
ระฆังรอบเจ็ดยังไม่ดัง
ค่ำนี้ดัง
เราจะไม่ให้ดังโดยไม่มีคนเฝ้าห้อง
สี่คนครบ
ระยะกินช้า
อด
"สองร้อยห้าสิบ" จินยีกระซิบ
"จำได้ ไม่ต้องพูด" ลิลี่
อัน "พูดแล้วระยะไม่หยุด"
ฉัน "นั่ง"
เรานั่ง
ระฆังไม่ดังเพิ่ม
แหวนนิ่งครู่
แล้วสั่น
สองร้อยสี่สิบ
เข้ามาอีก
ฉันกดไหล่
ไม่ลุกไปตะวันตก
อด
สองร้อยสี่สิบ
นั่งจนขารา
ลิลี่ไม่บ่น
อันเคี้ยวยา
จินยีหลับตาไม่หลับ
ฉันนับลม
ระฆังไม่เพิ่ม
ระยะไม่กินต่อชั่วครู่
ใครรออด
เราอดนานกว่า
ไม่แตก
ระยะหยุดที่สองร้อยสี่สิบจนฉันเกือบหลงว่าจบ แล้วมันขยับอีกหนึ่งก้าวในหัวระบบ
ระยะขยับหนึ่งก้าวแล้วหยุดอีก
อัน "เล่นใจ"
ฉัน "ไม่เล่น"
ลิลี่ฝนกระบี่ในผ้าจบ
จินยีหลับตา
ค่ายหม่น
ระฆังไม่เพิ่ม
เรานั่งจนขารา
ไม่ไปตะวันตก
อดต่อ
ขารา ฉันยืดนิ้วเท้าไม่ลุกจากเสื่อ
ลิลี่ยืดคอ
อันไม่ยืด
จินยีง่วง
ระยะไม่กินต่อ
ใครรอให้อดไม่ไหว
เราไหว
ข้าวหมด น้ำจิบ
ระฆังรอบเจ็ดใกล้
ฉันไม่แตกแถวแม้ใกล้
สี่คนครบในห้องหลัง
ตะวันตกยังมีเลือดหลงซาน
ไม่ใช่คืนนี้ที่ไปหา
ใกล้ระฆังรอบเจ็ด ฉันลุกได้แต่ไม่ไปประตู ไปหน้าต่าง มองกระเบื้อง ว่าง
ลิลี่ดึงแขนให้ลง นั่งต่อ
ระยะไม่กินในชั่วโมงนั้น
อดสำเร็จชั่วครู่
อดชั่วครู่ไม่ใช่ชนะ ฉันรู้ แค่ไม่ให้เขาได้เลือดทีละคนในคืนแรก
สี่คนยังครบเมื่อฟ้าสาง
ฟ้าสาง ระยะสองร้อยสี่สิบยังอยู่ ตะวันตกยังรอ เราไม่ไปในยามนี้
"นั่งต่อ" ฉัน
"นั่ง" ลิลี่
อัน "นั่งแล้วระยะก็กิน"
"ก็ให้นั่ง"
จินยี "หนูนั่งค่ะ"
ระฆังไม่ดัง
"ยังไม่ไปวัด" ฉัน
"ยัง" ลิลี่
อด
"ไปตะวันตกไหมคะ" จินยี
"ไม่" ฉัน
"เมื่อไหร่" อัน
"เมื่อไม่แตกแถวเพราะระยะ" ฉัน
ลิลี่ "ค่ำนี้ไม่ไป"
"ค่ำนี้ไม่ไป" ฉันรับ
จินยี "ค่ะ"
อัน "ก็นั่ง"
นั่ง
"สองร้อยสี่สิบ" ฉัน
"ได้ยินแล้ว" ลิลี่
"ได้ยินไหม" ฉัน
"ได้ยิน" ลิลี่
"ได้" อัน
"ค่ะ" จินยี
"อย่าแยก" ฉัน
"ไม่แยก" ลิลี่
"ไม่แยก" อัน
"ไม่แยกค่ะ" จินยี
"ดี" ฉัน
"ค่ำนี้ไม่ไป" จินยีทวน
"ไม่ไป" ฉัน
"พรุ่งนี้?" อัน
"ค่อยว่า" ฉัน
ลิลี่ "ค่อยว่า"
"ค่ะ" จินยี
"นั่งต่อ" ฉัน
"นั่ง" ลิลี่
"นั่ง" อัน
"นั่งค่ะ" จินยี
"ดี" ฉัน
เงาเงินบนหลังคาหาย ระยะสามร้อยก้าวยังอยู่ — ใครรออยู่ย่านวัด?