ราตรีสงัด ระบบกะพริบแดงก่อนคมพลังจะเล็ดใต้หน้าต่าง ลมหายใจนอกเปลี่ยนทิศ
ฉันกางนิ้วห้ามทุกคน ลิลี่ชะงักมือที่ด้าม จินยีเกร็ง อันขยับไร้เสียง
โซ่ทมิฬตวัดเข้าคอ ฉันก้าวสายฟ้าพ้น หินพื้นแตก
หัวหน้าขั้นสามไม่แลลูกน้องที่พลาด
ฉันไม่ตั้งรับอย่างเดียว เงาสายฟ้าพาไปมุมอับ ฝ่ามือสายฟ้าสั้นที่ข้อมือโซ่ โซ่หย่อน
อันปาคุกวายุกักคนขั้นสองคนหนึ่ง ลิลี่ฟันอีกคนที่ปีนขอบหน้าต่าง กระบี่วิญญาณกลืนเสียง
จินยีไม่จุดโคม ส่งแสงรักษาแค่หลังฉันที่ถูกหนามโซ่ขูด
หัวหน้าโกรธ กระชากโซ่ ฉันไม่ชนตรง ชิดเข้าข้อเข่า เขาพับ
"อย่าฆ่าในหมู่บ้าน" ฉันกระซิบ "เลือดเรียกหู"
อัน "สลบก็พอ"
ลิลี่กระแทกท้ายกระบี่ที่ต้นคอ เขาแน่นิ่ง
เราลากสามร่างลงซอกฟืนหลังโรงเตี๊ยม มัด ยาดมของอันทำให้หลับยาว
เจ้าของเตี๊ยมไม่ตื่น หรือตื่นแล้วทำเป็นไม่ตื่น
เช้ามืดเราออกก่อนไก่ กลิ่นเลือดถูกผงยากลบ
ขึ้นเส้นเขาต่อ หมอกจาง
ฉันชะงัก มองสันเขาซ้าย
คนชุดดำยืนบนชะง่อนผา ตาเย็น ไม่ใช่จิตสังหารบ้า ไม่ใช่แรงกดทูตแห่งมืด
สายตาคนจด รู้ว่าเรามุ่งเมืองเมฆา
แล้วเลือนในหมอก
ฉันกำแหวน "มีคนดู"
อัน "คนดูแพงกว่าคนฆ่า"
ลิลี่ "อย่าโบกมือให้เขา"
จินยี "หนูไม่โบกค่ะ"
สันเขาว่าง
หลังมัดสามคนที่ซอกฟืน ฉันตรวจชีพจร พวกเขายังหายใจ
อันยัดผ้าในปาก "อย่าให้ร้องตอนเช้า"
ลิลี่เช็ดเลือดบนธรณีหน้าต่างจนดูเหมือนน้ำค้าง
เราไม่นอนต่อ เก็บของในย่าม ลงบันไดหลัง
หมาบ้านเห่าหนึ่งที แล้วหยุด เมื่ออันปาเศษขนม
เส้นเขาเช้ามีหมอกบาง ฉันหันหลังบ่อย
ไม่มีคนตามติดเท้า มีแค่ความรู้สึกบนสันเขา
เมื่อเงาชุดดำปรากฏ ลิลี่จับแขนฉันไว้ไม่ให้ชี้
"คนจดไม่ใช่คนฆ่าวันนี้" นางพูด
อัน "วันนี้"
จินยีเดินเร็วขึ้นโดยไม่ถูกสั่ง
ลงเขาอีกช่วง แม่น้ำไกลเป็นเส้น
ฉันไม่เข้าสะพาน ตามแผนท่าเรือเถื่อนยังไม่ใช้ วันนี้เลี่ยงหมู่บ้านถัดไป
กินยาแห้งระหว่างเดิน ไม่ต้มไฟ
กลิ่นไหม้บนข้อมือจางลงหลังผงยา
แต่คนบนเขาเห็นหน้าแล้ว
พอ
เส้นเขาต่อไม่มีโรงเตี๊ยม เรากินยาแห้ง ดื่มน้ำห้วยที่อันยอม
จินยีถามเงาบนผาว่าเป็นทูตไหม
"ไม่" ฉัน "ทูตไม่ยืนดู"
ลิลี่ "คนจดส่งข่าวเป็นเส้น"
อัน "เส้นถึงเมืองก่อนเราได้"
ฉันเร่งก้าว โดยไม่ทิ้งจินยี
แม่น้ำใกล้ขึ้น เป็นเส้นเงิน
ไม่ข้ามสะพานหลัก
อ้อมพุ่ม
เงาบนเขาไม่ปรากฏซ้ำ
ฉันไม่เชื่อว่าหาย
หลังเงาบนผาหาย เราเดินเร็วขึ้นโดยไม่วิ่ง วิ่งคือการยอมรับว่าถูกไล่
อัน "คนจดชอบคนวิ่ง"
ฉันเดิน
แม่น้ำดังขึ้น ฉันไม่ให้จินยีเข้าหาฝั่ง มีคนซักผ้า
อ้อมพุ่มจนพ้นเสียงคุย
ลิลี่ถามว่าจะเข้าเมืองทางไหน
อัน "ไม่ใช่ประตูใหญ่ตอนเช้ามืด ประตูใหญ่ตอนสายมีแถวให้กลืน"
ฉันเลือกสาย
ค่ายสามคนสลบที่หมู่บ้านอาจตื่นแล้ว ส่งข่าว
เราจึงไม่ใช้ชื่อหลงซานที่ด่าน
ฉันซ้อมปากในใจ คำว่านักเดินทางซื้อยา
ลิลี่ซ้อมหน้าเรียบ
จินยีซ้อมไม่พูดเกินค่ะ
อันซ้อมยิ้มกวน ซึ่งไม่ต้องซ้อม
เย็นนั้นแรมป่าอีก ไฟห้าม
หมาไร่เห่าไกล ไม่ใช่หมาป่าเงา
ฉันยังไม่นอนเต็ม
แหวนนิ่ง ดี
"อย่าวิ่ง" อันเตือนอีกครั้งเมื่อจินยีเร่ง
"ค่ะ" นางชะลอ
ลิลี่ "คนบนเขาเห็นเสื้อขาด เข้าเมืองต้องหาเสื้อ"
อัน "ซื้อในตลาด ไม่ซื้อด่าน"
ฉัน "จำไว้"
เราเดินจนรองเท้ามีดินชื้น ใกล้แม่น้ำจริง
"ไม่ซักผ้า" ฉันห้ามจินยีที่มองฝั่ง
"ค่ะ"
คนซักผ้าหัวเราะไกล เราอ้อมจนเสียงหาย
ลิลี่ "เงาไม่กลับมา"
"ไม่เชื่อ" ฉัน
อันยิ้ม "ดี ที่ไม่เชื่อ"
พุ่มใกล้แม่น้ำมีรอยคนตัดสองวัน อันก้มดู
"มีดคม ไม่ใช่มีดป่า"
ลิลี่ "สำนัก?"
"หรือคนเถื่อนท่าเรือ" อันยัก
ฉันอ้อมรอยตัดกว้าง
จินยีเหนื่อย ฉันชะลอ
ไม่ทักใคร
แสงบนน้ำสะท้อน ฉันห้ามยืนโผล่
สี่คนต่ำ
สะพานไกลมีด่าน ธงเล็ก
เราไม่ไปธง
อันชี้พุ่มล่างน้ำ "ท่าเถื่อนคืนหลัง วันนี้ยังไม่ใช้"
ฉันพยัก
ค่ำนั้นแรมพุ่ม ไฟห้าม
อันห่มย่ามแทนผ้า
จินยีหนาว ฉันให้เสื้อคลุม
ลิลี่ไม่หนาว หรือไม่ยอมให้เห็น
แม่น้ำดังตลอดคืน
ฉันเฝ้าทิศสะพาน
ไม่มีคนจดบนผา
มีแต่กบ
กบดีกว่าโซ่
เช้ามีหมอกบนน้ำ ท่าเรือเถื่อนยังไม่ใช้
อันชี้เรือไกล "คืนหลัง ถ้าด่านสะพานหนา"
ฉัน "จำ"
กินยาแห้ง มื้อเดียว
จินยีไม่บ่นหิว บ่นเท้า
ฉันดูเท้าน้อง มีแผลถลอก ทายา
ลิลี่เฝ้าทิศผา
ไม่มีเงาดำ
มีนกกระยาง
อัน "นกกระยางไม่ส่งข่าว"
ฉันไม่ตอบ
เดินต่อ
ป่าเตี้ยแทนไผ่ หนามน้อย
ฉันเดินเร็วขึ้นได้
ลิลี่ท้ายห่างเป็นระยะแทง
อันนำ
จินยีไม่สะดุด
ฟ้าเปิด ไกลมีหลังคาเทา
อัน "วัดร้าง อย่าเข้า"
เราอ้อม
กลิ่นธูปเก่า
ฉันไม่แวะ
"วัดร้างมีหูทำไม" จินยี
อัน "หูที่ไม่มีคนเฝ้าดังกว่า"
ลิลี่ "อ้อมกว้าง"
ฉัน "กว้าง"
พุ่มบังจนวัดหาย
จินยี "หนูไม่ดูหลังคาแล้วค่ะ"
"ดี"
แดดเอียง
เราเร็วขึ้น
ไม่มีเงาบนผา
ฉันยังไม่เชื่อ
อัน "ไม่เชื่อดี"
ป่าเตี้ยเปิดเป็นลานสั้น ฉันห้ามวิ่ง
อันนำชิดพุ่ม
ลิลี่ท้าย
จินยีกึ่ง
ลานจบเป็นทางเกวียน
เราไม่เดินเกวียน
เดินข้าง
ฝุ่นเกวียนมีรอยใหม่
อัน "ผ่านเช้า"
ฉันเร่งโดยไม่วิ่ง
ค่ำจะถึงแนวกำแพงหมอก
ยังไม่ถึงประตู
แนวกำแพงหมอกเห็นเป็นกำแพงจริงตอนเช้า
อัน "สายถึงแถว"
ฉัน "สาย"
กินมื้อเช้าเป็นยาแห้ง
เปลี่ยนเสื้อคลุมทับเสื้อขาด
ลิลี่ผูกกระบี่ให้ดูเป็นนักเดินทาง
จินยีโคมในผ้า
อันย่ามยาข้างหน้า
สี่คนเข้าเส้นคน
ยังไม่ถึงด่าน
แถวคนสู่ประตูยาว
อัน "กลืนได้"
ฉัน "กลืน"
ไม่คุยเรื่องแกน
ไม่คุยเรื่องหลงซาน
พูดยา พูดฝน
จินยีฝึกคำสั้น
ลิลี่ไม่พูด
ใกล้ประตู ฉันกดแหวน
กลิ่นแกนกลบ
หัวใจเร็ว
ไม่โชว์สายฟ้า
ใกล้ประตู กลิ่นเมืองชน เหล็ก สมุนไพร คน
อัน "อย่าเบิกตาที่กระบี่คนอื่น"
ลิลี่ตาเรียบ
จินยีเกาะแขน
ฉันกดแหวน
ทหารมองเสื้อคลุมใหม่ ไม่มองเสื้อขาดใน
เหรียญอันทำงาน
โบก
พ้นซุ้ม
หัวใจยังเร็ว
กฎกำแพงทับไว้
สายฟ้าอยู่ในกระดูก
"พ้นซุ้มแล้ว" อันแผ่ว
ลิลี่ "อย่าชะล่า"
จินยี "หนูไม่ชะล่าค่ะ"
ฉันกดแหวนอีก กลิ่นแกนนิ่ง
กฎกำแพงทับสายฟ้า
ตลาดชนหู
เราไม่หยุดดูของ
ไปเตี๊ยมตะวันตกตามแผนเก่าที่ขีด
ยังไม่ถึงย่านวัด
คืนแรกยังไม่ถึง
เตี๊ยมตะวันตกยังไกลอีกซอย
อันนำ
กลิ่นสมุนไพรต้ม
เหล็กเผา
ใบปลิวชาด
ฉันไม่รับใบปลิว
ลิลี่ไม่รับ
จินยีไม่รับ
ถึงประตูไม้เตี๊ยม
อันพูดภาษาตลาด
ได้ห้องหลัง
ยังไม่ขึ้นบันไดในหัวฉันก็ฟังหลังคาแล้ว
บันไดไม้คราด ฉันจำขั้นดัง ห้องหลังได้ หน้าต่างหันหลังคา ยังไม่เปิดเต็ม
ห้องหลังมีเสื่อเก่า ฉันไม่เปิดหน้าต่างเต็ม
อันวางยันต์มุม
ลิลี่ฟังหลังคา
จินยีวางโคมกลาง
ฉันนั่งประตู
ยังไม่ถึงย่านวัด
คืนแรกในกำแพงเริ่มที่การไม่แตกแถว
เสียงตลาดลอดไม้
ฉันจำเสียงนั้น
ถ้าขาดจะลุก
ยันต์สี่มุมเรืองหม่น
ฉันทดสอบประตู ไม้ดัง
อันพยักว่าดังดี จะได้ยินคนขึ้น
ลิลี่ไม่เอาเก้าอี้พิง ใช้คน
จินยีไม่จุดตะเกียง
ข้าวเย็นแข็ง
กิน
ระบบแดงอ่อนระยะสามร้อย
ยังไม่ไป
นอนกะ
ฉันเฝ้าครึ่งแรก
หลังคาไม่ขาดเสียงตลาดจนดึก
แล้วตลาดเงียบ
ฉันลืมตา
ยังไม่ขาดแบบเงา
เป็นแค่เมืองหลับ
เมืองหลับไม่เท่ากับหลังคาว่าง ฉันเฝ้าต่อจนผลัดลิลี่ แล้วนอนไม่สนิท
แหวนนิ่ง ระยะสามร้อยเท่าเดิม จนเช้า
เช้าในกำแพงมีระฆัง แหวนสั่นตาม ระยะยังสามร้อย ไม่ขยับเข้า
ฉันลุก ล้างหน้า ยังไม่ไปวัด
ล้างหน้าแล้วกดแหวน กลิ่นแกนนิ่ง กฎกำแพงทับสายฟ้าไว้ในกระดูก
"ห้องนี้ได้ไหม" อัน
"ได้ หลังคาใกล้เกิน" ลิลี่
"ใกล้ได้ยิน" ฉัน
จินยี "หนูไม่เปิดหน้าต่างค่ะ"
"ดี"
ยันต์ติด
"สามร้อยก้าวยังตะวันตก" ฉัน
อัน "ไม่ไปคืนนี้"
"ไม่ไป"
"หลังคาเงียบไป" ลิลี่
"ฟังต่อ" ฉัน
อัน "แมว"
"ไม่ใช่เงา?" จินยี
"แมว" อันซ้ำ
ฉัน "อย่าเพิ่งนอน"
"ไม่นอน" ลิลี่
"หนูไม่นอนค่ะ"
"ได้ยินไหม" ฉัน
"ได้ยิน" ลิลี่
"ได้" อัน
"ค่ะ" จินยี
"อย่าแยก" ฉัน
"ไม่แยก" ลิลี่
"ไม่แยก" อัน
"ไม่แยกค่ะ" จินยี
"ดี" ฉัน
"แมวจริงไหม" จินยี
"จริง" อัน
"ไม่ใช่คน?" ลิลี่
"ไม่ใช่คน" อัน
ฉัน "ฟังต่อ"
"ฟัง" ลิลี่
สันเขาว่าง เส้นทางถูกจดแล้ว ข่าวถึงเมืองก่อนเราหรือ?