ลมบนยอดไผ่หวีด อันสะบัดฝ่ามือ คมวายุลงมาทดสอบจริง
ฉันก้าวสายฟ้าขวางลิลี่กับจินยี ปัดลมด้วยฝ่ามือที่มีประจุฟ้า ใบไผ่ปลิว
"ผ่าน" อันลงจากกิ่ง "เด็กสายฟ้าชิดได้ เด็กดาบตาเย็น เด็กโคมไม่หนี ข้าพาไปกองไฟได้"
ลิลี่ไม่เก็บกระบี่ทันที "ถ้าข้าไม่ผ่าน"
"ก็โดนลมเฉือนแขน ไม่ตาย" อันยัก "ข้าไม่สอบด้วยการฆ่า คนที่สอบด้วยการฆ่าคือสำนักที่ขับข้า"
กองไฟเล็กในซอกหิน กลิ่นสน อันเปิดตลับยาเย็น ทาให้ฉันโดยไม่รออนุญาต "อย่าแอ่น กล้ามเนื้อฉีกจากตกมิติ"
"เจ็บ"
"ดี"
นางคลี่ห่อกระดาษไข ขนมเปี๊ยะถั่วกวน จินยีตาโต "หนูกินได้ไหมคะ"
"กิน ข้าไม่อยากแบกศพคนหิวโซลงเขา"
จินยีกัดดัง กรอบ ลิลี่ไม่กินจนฉันกินก่อน แล้วค่อยรับชิ้นเล็ก
อันนั่งยองๆ "พวกท่านจะไปไหน"
"โบราณสถานเมฆาคราม" ฉันตอบ "มีหญ้าหยาดนภาไหม"
นางหยุดเคี้ยว "มี คนไปแล้วไม่กลับครึ่ง ครึ่งที่กลับพูดไม่ครบ"
"เราต้องไป" ลิลี่พูด "มีคนตามฆ่าถึงชั้นหิน"
อันเหลือบเสื้อที่ถูกตัดตรา "กลิ่นไหม้ดำ ข้ารู้ สำนักมืด"
"ไปด้วยไหม" ฉันถามตรง
นางชี้ย่าม "ข้ามียา มีดวายุ และปากเสีย ถ้าไปด้วย อย่าสั่งข้าให้ก้มหัว"
"ไม่สั่งก้ม" ฉันยื่นมือ "สั่งวิ่งได้"
นางจับมือสั้นๆ "ตกลง ข้าอัน ขั้นสองวายุ อย่าเรียกพี่สาว"
จินยีพยัก "ค่ะ คุณอัน"
"อย่าคุณ"
ค่ำ หมอกหนาเป็นผ้า แสงตาคู่ม่วงแดงสิบกว่าคู่ในดง
อันชักมีดสั้นคู่ ลิลี่ชักกระบี่วิญญาณ ฉันเดินปราณขั้นสามรอบหมัด
อันยิ้มข้างปาก "อาหารค่ำมาส่งถึงที่"
"อย่ากิน" จินยีกระซิบ
"ไม่กิน" อันตอบ "แค่ไม่ให้มันกินเราก่อน"
หมาป่าเงาก้าวจากหมอก น้ำลายเหนียว กลิ่นสังหารกดป่าไผ่ให้เงียบ
ฉันยืนหน้า "อย่าไล่จ่าก่อนลูก ลูกจะรุมโคม"
ลิลี่พยัก อันหมุนมีด "ฟังหัวหน้าเด็กสายฟ้าก็ได้ รอบนี้"
ลมกับฟ้ากับเงิน ยังไม่ชนกัน
ฝูงนั้นหอนแล้ว
กองไฟลดเหลือเถ้า หมอกไหลเข้าซอกหิน ฉันดับไฟด้วยดิน ไม่ใช่ปราณ ปราณมีกลิ่น
อันสอนจินยีผูกเชือกย่าม "ถ้าวิ่ง โคมอยู่ข้างใน อย่าให้ชนต้นไผ่"
ลิลี่ลับกระบี่ด้วยหินแม่น้ำเบาๆ เสียงสั้น หยุดเมื่อหมาป่าตัวแรกขยับ
ฉันวางมือลงดิน อ่านแรงสั่น สิบกว่าตัว ไม่รวมจ่าที่ยังไม่ก้าว
"อย่าหอนตอบ" ฉันบอกอัน
"ข้าไม่หอน" นางยิงตา "ข้ากิน"
จินยีตัวสั่นแต่ไม่ร้อง ฉันจับไหล่น้อง "นับลมหายใจ อย่านับตา"
หมอกแยกเป็นม่าน ขนดำสะท้อนแสงโคมที่ยังไม่จุด
ลิลี่ก้าวข้าง เปิดช่องให้ฉันไม่ถูกโอบหลัง
อันยิ้มไม่มีเสียง "เริ่ม"
ป่าไผ่ที่เมื่อกี้มีแมลง บัดนี้แมลงหนีหมด
เถ้าไฟถูกดินกลบจนมืด มือฉันดำ ฉันเช็ดที่โคนไผ่
อันสอนจินยีหายใจเข้าสี่ออกหก "โคมจะนิ่งถ้าปอดนิ่ง"
ลิลี่วางกระบี่พาดตัก เงาเงินไม่ส่องออกนอกวงหิน
แรงสั่นจากดินบอกทิศจ่าฝูง อยู่สูงกว่าฝูง ยังไม่ลง
ฉันไม่หอน ไม่ตอบ แค่ยกมือสามนิ้ว แปลว่าพร้อม
หมอกมีกลิ่นสัตว์เปียก ไม่ใช่กลิ่นคน
แมลงกลับมาตัวเดียวแล้วหนีอีก แปลว่าฝูงใกล้กว่าที่ตาเห็น
อันยิ้มไม่มีฟัน "อย่าเก่งก่อนจ่าก้าว"
ฉันไม่เก่ง ฉันยืน
ใบไผ่เหนือหัวนิ่งผิดปกติ ลมถูกกิน
ดินที่กลบไฟยังอุ่น ฉันไม่นั่งบนนั้น กลิ่นควันติดกางเกง
อันผูกเชือกโคมให้จินยีเป็นปมที่ดึงครั้งเดียวหลุด
ลิลี่ไม่กระซิบยาว คำสั้นๆ พอ
แรงสั่นจ่าฝูงหนักกว่าฝูง ฉันยกสองนิ้ว แปลว่าจ่ายังบนเนิน
หมอกเปลี่ยนกลิ่นเป็นปากสัตว์ น้ำลาย
ใบไผ่เหนือหัวไม่ไหว แม้ฉันเป่า
อันย้ายไปด้านขวาโดยไม่เหยียบกิ่งแห้ง
ฉันย้ายซ้าย เปิดปากถุงให้จินยีอยู่กลาง
ตาคู่ม่วงแดงกระพริบไม่พร้อมกัน แปลว่ายังไม่พร้อมพุ่งพร้อมจ่า
ฉันรอให้กระพริบพร้อม แล้วจะไม่รอ
ลิลี่หายใจเข้าพร้อมฉัน
อันไม่หายใจเข้ายาว มีดอยู่ในมือแล้ว
จินยีหลับตา ไม่ใช่กลัวจนมืด เป็นตามที่สอน ไม่ให้แสงตาเป็นเป้า
หอนแรกสั้น หอนที่สองยาว นั่นคำสั่ง
ฉันไม่หอนตอบ
"พร้อมไหม" ฉันถาม
ลิลี่ "พร้อม"
อัน "พร้อมเกิน"
จินยีพยักไม่พูด
หอนที่สองจบ ฝูงขยับ
ฉันยกมือกดลง แปลว่ายังไม่พุ่ง
อันขมวด "กดนานฝูงจะโอบ"
"อีกนิด ให้จ่าก้าวก่อน"
จ่ายังไม่ก้าว
ตาคู่ม่วงกระพริบพร้อม
ฉันชูนิ้ว
อันยิ้ม
ลิลี่ก้าว
จินยีหลับตา
ป่าแตกเสียง
ฝูงขยับเป็นวง ไม่ใช่เส้นตรง
ฉันหมุนทีมให้หลังชิดโขด
"อย่าให้โอบครบ" ลิลี่
อันปาลมสั้นตัดวงไม่ให้ปิด
ตัวแรกพุ่ง ฉันรับด้วยฝ่ามือฟ้า ขนเกรียม
ตัวที่สองเฉียดโคม จินยีหมอบ
ลิลี่ฟันคอตัวที่สาม เงาเงินสั้น
อันกักสองตัวในวายุ แล้วปล่อยให้ชนกันเอง
จ่ายังบนเนิน มอง
ฉันไม่ขึ้นเนิน
"อย่าไปหาจ่า" อัน
"ไม่ไป"
ฝูงลดเหลือหก หอนเปลี่ยน
จ่าก้าวหนึ่ง
ดินใต้เท้าฉันยุบ
ยังไม่ถึงจ่า
ฉันชูมือให้อยู่
ลิลี่พยัก
อันคายเปลือกหญ้า "เริ่มของจริง"
หอนจ่ายาว
จ่าฝูงก้าวที่สอง ดินยุบเป็นหลุมตื้น ฝูงหกตัวเปิดช่องให้จ่า
ฉันไม่เข้าหลุม
"ขวา" ลิลี่
เราเลื่อนเป็นแผ่น หลังชิดโขด อันปาคุกวายุกักตัวที่พยายามโอบหลังจินยี
ตัวนั้นชนกรงลมแล้วล้ม ฉันไม่ฆ่าซ้ำ เก็บปราณไว้จ่า
จ่าก้าวที่สาม หนามเงาฝนลง ลิลี่ตัดวงใน อันตัดวงนอก ฉันก้าวสายฟ้าสั้นพ้นแกนฝน
ขนเกรียมที่แขน กลิ่นไหม้
จินยีไม่จุดโคม แม้มือสั่น
จ่าหอนสั้น ฝูงถอยเป็นคลื่น แล้วพุ่งใหม่หนาขึ้น
ฉันชูสามนิ้ว แปลว่าจ่าเป็นเป้าเมื่อแตะพื้นหลุม
จ่าแตะ
ฉันไม่ชนหัว ชนข้อเข่าหลังอย่างที่คิดไว้กับหัวหน้าถ้ำ
มันหอน ขาพับ ฝูงสะดุด
ลิลี่ฟันสองตัวที่ใกล้โคม อันไล่สามตัวเข้าต้นไผ่
เหลือจ่ากับสอง
จ่าไม่หนี มันกลิ้งหนามรอบตัวเป็นเกราะ
ฉันไม่ทุบเกราะ ฉันรอให้มันหายใจออก
หายใจออก ช่องใต้คาง
ฝ่ามือฟ้าสั้น มันชะงัก
ยังไม่ตาย แต่ฝูงแตก
หมอกกลืนร่างดำไปทีละตัว
จ่าก้าวกลับเนิน หอนยาว
ยังไม่จบ แต่ช่องให้หายใจมีแล้ว
จ่าฝูงบนเนินไม่ลงมาอีก ฝูงที่เหลือวนไกล
ฉันไม่ไล่ขึ้นเนิน นั่นพื้นที่มัน
อันเก็บมีด "ข้าไม่ไล่ของที่สูงกว่า"
ลิลี่เช็ดกระบี่ "โคมยังมืด ดี"
จินยีลืมตา "จบหรือยังคะ"
"ยังไม่จบ แต่หายใจได้" ฉันตอบ
เราถอยสู่โขดเดิม ไม่กลับกองไฟ กลิ่นควันจะเรียกฝูง
อันโรยผงกลบกลิ่นเลือดบนดิน
หมาป่าหอนไกลออก หอนนั้นไม่ใช่คำสั่งล่า เป็นนับตัว
ฉันไม่ตอบ
หมอกหนาขึ้นอีก ตาคู่ม่วงลดลง
จ่ายังอยู่บนเนินเป็นเงา
เราอ้อมหุบ ไม่ตัดหน้ามัน
โขดที่ถอยไปมีรอยเล็บหมาใหม่ ฉันไม่ให้นั่ง
"ย้าย" ฉัน
อัน "ไปโขดสูงกว่า อย่าสูงเท่าเนินจ่า"
เราเลื่อน เท้าไม่ดัง
จินยีถามว่าหมาป่ากินคนไหม
อัน "กินถ้าคนวิ่ง ถ้ายืนเป็นทีมมันนับ"
ลิลี่ "ก็ให้นับว่ากัดยาก"
หมอกกลืนเนินจ่าจนเหลือเงา
หอนยาวขึ้นอีกครั้ง แล้วขาด
ฉันไม่ชอบตอนขาด
เราอ้อมเนินจ่าเป็นวงกว้าง ต้นไผ่บังเงา
"อย่าหักกิ่ง" อัน
ฉันไม่หัก
จินยีเดินในรอยอัน ลิลี่ท้าย
กลิ่นขนไหม้จาง กลิ่นปากสัตว์ยังมี
ฉันหยุดเมื่อแมลงเงียบ
ลิลี่หยุดพร้อม
อันชูมีด
เงียบนานเกิน
แล้วแมลงกลับ
เราเดินต่อ
โขดใหม่สูงพอให้หลังชิด ไม่สูงพอเป็นเป้า
ฉันให้นั่งต่ำ
จ่าบนเนินไม่ก้าวลง
หอนขาดอีกครั้ง
ฉันกำแหวน
โขดใหม่เย็น ฉันให้น้ำจากกระบอกอันจิบทีละคน
"พอ" ลิลี่คืนกระบอก
จินยีจิบแล้วเช็ดปาก "หนูไม่หอนตามนะคะ"
"ดี" ฉัน
อันมองเนิน "จ่าไม่ลงเพราะหินกลืนปราณยังไม่เต็ม ถ้าเต็มมันจะชวนฝูงใหม่"
"ก็ไม่ให้อยู่จนเต็ม" ฉันลุก
เราถอยจากหุบทิศตรงข้ามเนิน
หมอกรับเรา
หอนขาดตามหลัง
ฉันไม่หันไปหาเนินอีก ทีมสี่คนเข้าหมอกทิศเมืองโบราณ
จินยีกุมเสื้อฉันแน่น โคมยังมืด
หมอกรับเท้าสี่คนจนเนินหาย
จ่าฝูงยังไม่ก้าว แค่หอน — หอนนั้นสั่งฝูงหรือสั่งอะไรที่ใหญ่กว่า?