ฝุ่นจาง กลิ่นเลือดยังอยู่ ฉันนอนหอบบนหินเย็น ปราณแห้งจนขยับนิ้วยาก
แสงเงินจากกระบี่วิญญาณของนางสาวชุดขาวทำให้ถ้ำสว่างเกินจริง ศัตรูที่เหลือถอยเมื่อเห็นกระบี่ดำถูกตัดครึ่ง หัวหน้าระดับสามที่ไหม้เกรียมจ้องฉันเต็มตา แล้วหายในความมืด
ไม่ตายก็ช่าง ครั้งหน้าฉันจะไม่ปล่อย
"พี่จิน!"
จินยีประคองหัวฉันขึ้นบนตัก โคมม่วงอ่อนซึมเข้าแผล เจ็บลดลง
"ขอบใจ" ฉันลูบหัวน้อง "พี่ยังไม่ตาย"
หญิงสาวเก็บกระบี่เข้าฝักช้าๆ นางไม่ไล่หัวหน้า นางหันมามองฉันด้วยตาสีเงิน ท่าทางคุ้น ทั้งที่ฉันไม่รู้จัก
"เจ้าเป็นใคร" ฉันถาม "แล้วทำไมรู้ชื่อหลงซาน"
นางนิ่ง แล้วพูดเรียบ "บิดาของข้าเคยช่วยเจ้าไว้ ที่หมู่บ้านหลงซาน"
คำนั้นกระแทก หมู่บ้านที่เพิ่งเป็นซาก
"บิดาของเจ้า?"
นางยื่นกระบี่ให้ดูใกล้ๆ แสงเงินก้องเบาๆ อบอุ่นแปลก
"กระบี่วิญญาณสืบทอดตระกูลข้า" นางกล่าว "พวกเราเป็นนักดาบรับใช้หลงซานมาหลายชั่วอายุ คนสุดท้ายที่ยังถือกระบี่คือบิดาข้า"
มือนางกระตุก
"คืนสำนักมืดบุก บิดาตายเพื่อเปิดทางให้ผู้สืบทอดหนี ทวดข้าสั่งไว้ ถ้ากระบี่ยังไม่หัก ต้องหาคนรอดให้พบ"
น้ำตาฉันไหลโดยไม่เรียก ชีวิตวันนี้แลกด้วยเลือดคนที่ฉันไม่ทันได้รู้จักชื่อ
"ขอบคุณ" ฉันก้มหัว "และขอโทษ ที่บิดาเจ้าต้องตายเพราะข้า"
"จงอย่าขอโทษ" นางส่ายช้า "เขาเลือกเอง นั่นเกียรติผู้พิทักษ์"
นางคุกเข่า วางกระบี่บนหิน แล้วก้ม
"ข้า ลิลี่ ขอสาบานต่อกระบี่นี้ จะปกป้องเจ้าจนกว่าจะชำระคืนให้บิดาและสกุลหลงซาน"
จินยีนั่งตัวเล็ก "พี่ลิลี่... หนูชื่อจินยีค่ะ"
ลิลี่พยักให้เด็ก "โคมของเจ้าดี รักษาจังหวะเป็น อย่าจุดพร่ำ"
"ค่ะ"
ฉันพยายามลุก เข่าสั่น ลิลี่จับแขนฉันขึ้นโดยไม่ถาม
"ชื่อฉันจิน" ฉันพูด "ขั้นสอง ยังสู้หัวหน้าระดับสามไม่ไหว"
"ข้ารู้" นางตอบ "ปราณเจ้าสั่นถึงปากถ้ำ ข้าเลยตามเลือดมา"
"แล้วทำไมไม่เข้ามาตั้งแต่คนแปดคน"
"ข้าดูว่าเจ้าฆ่าได้กี่คนโดยไม่พึ่งใคร" นางพูดตรง "สองคนครึ่ง เกือบตาย ผ่าน"
ฉันหัวเราะแห้ง "ผ่านแล้วจะให้ข้าล้มทำไม"
"เพราะถ้าข้าเข้าเร็ว เจ้าจะคิดว่ามีคนมาอุ้มทุกครั้ง" นางเก็บกระบี่ "ทูตแห่งมืดไม่ใช่หัวหน้าถ้ำ เจ้าต้องยืนเอง"
จินยีกุมโคม "หนูไม่ชอบข้อสอบแบบนี้ค่ะ"
"โลกนี้ไม่ถามว่าชอบ" ลิลี่ตอบ แล้วนุ่มลงครึ่งเสียง "แต่เจ้าไม่ทิ้งพี่ชาย นั่นผ่านเหมือนกัน"
ลิลี่ฉีกชายเสื้อตัวเองพันแขนฉันโดยไม่ขออนุญาต "อย่าแอ่น ปราณรั่วจากรอยขูด"
"เจ็บ"
"ดี แปลว่ารู้สึก"
จินยีหยิบสมุนไพรแห้งจากย่ามเล็กที่ติดโคม กลิ่นขม "หนูเก็บจากสวนหลังบ้านค่ะ... ก่อนบ้านไม่มี"
ฉันรับ เคี้ยว ขมจนตาแฉะ "บ้านไม่มีแล้วจริงๆ ใช่ไหม"
ลิลี่ตอบแทนน้อง "ข้าผ่านซากก่อนเข้าถ้ำ ไฟยังไม่มอด คนที่วิ่งทันก็วิ่ง คนที่ไม่ทัน... อย่าให้เด็กไปดู"
จินยีก้ม "หนูรู้ค่ะ หนูได้ยิน"
ความเงียบยาวหนึ่ง น้ำหยด
"ลิลี่" ฉันถาม "ตระกูลนักดาบมีคนเหลือกี่คน"
"ข้า" นางตอบ "กับกระบี่ กับคำสาบาน นั่นหมดแล้ว อย่าถามซ้ำให้ข้าได้ยินเสียงตัวเอง"
"จะไม่ถามซ้ำ"
นางพยัก ครั้งนี้แผ่ว
เราพักตรงโถงใน ฉันกินน้ำจากแอ่งหิน ลิลี่เฝ้าปากทาง จินยีเช็ดเลือดที่แขนฉัน
"ลิลี่" ฉันเรียก "คืนนั้นบิดาเจ้า... หน้าตาเป็นยังไง"
นางไม่หัน "สูง เสียงแหบ มือขวามีแผลเก่าจากกระบี่ตัวเอง เจ้าเคยถูกเขาอุ้มข้ามรั้วหลังบ้าน เมื่อเจ้าอายุยังไม่ถึงสิบ"
ฉันจำภาพคนอุ้มในควันได้รางๆ จำไม่ได้หน้า จำได้แค่กลิ่นเหล็ก
"ข้าจะไม่ทำให้กระบี่นั้นเสีย"
"พูดน้อย ทำมาก" นางตอบ
ก่อนลมเปลี่ยน ฉันถามเรื่องเล็กเพื่อไม่ให้จินยีคิดถึงไฟบ้าน
"กินอะไรมาทั้งวัน"
"หนูกินน้ำค่ะ" นางตอบ
ลิลี่โยนแผ่นแห้งจากถุงที่เอว "เคี้ยว อย่าพูดตอนเคี้ยว"
จินยีเคี้ยวแล้วหน้าบิด "ขม"
"ขมแล้วยังอยู่" ลิลี่ว่า "หวานมักเป็นเหยื่อ"
ฉันรับแผ่นหนึ่ง กัด "เจ้าเตรียมของมาตั้งแต่ไหน"
"ตั้งแต่ข้าได้กลิ่นเลือดหลงซานบนลมเหนือ" นางตอบ "สามวัน เดิน ไม่นอนครบ"
"แล้วทำไมช่วยข้า"
"ข้าสาบานกับคนตาย ไม่ใช่กับคนมีชีวิต" นางมองกระบี่ "คนมีชีวิตทำให้ข้าผิดคำได้ คนตายทำให้ข้าเดินต่อ"
ลมจากปากถ้ำเย็นผิดปกติ อุณหภูมิตกเร็วเกินฤดู ไอน้ำจากปากจินยีเป็นขาว
ลิลี่ขยับยืนคร่อมทางแคบ ปลายกระบี่ต่ำ ไม่ชูสูงให้แสงเป็นเป้า ผ้าคลุมนางไม่มีเสียงเมื่อขยับ ข้อเท้าวางน้ำหนักบนหินที่ไม่หลุด
ฉันพยายามส่งปราณลงขา ให้เข่าขึ้น สั่น ขึ้นอีก แล้วนั่งลงใหม่เพราะตาพร่า
นี่ไม่ใช่สมุนที่หัวเราะ แรงกดนี้กินแมลงในซอกให้แห้งเป็นแผ่น
จินยีหุบโคมเหลือแสงเท่าไส้ตะเกียง คนที่มาไม่ควรได้แผนที่ถ้ำจากแสงเรา
หยดน้ำบนผนังค้างเป็นเข็มน้ำแข็งสีคล้ำ
ลิลี่ชักกระบี่ครึ่งเล่ม "ไม่ใช่สมุน"
จินยีกอดโคมจนนิ้วขาว "พี่จิน..."
ฉันลุกไม่ได้เต็มที่ เท้าหนัก
เงาสูงก้าวจากมืดที่ปากถ้ำ ชุดคลุมดำไร้เสียง ตาแดง เหนือหัวมีมงกุฎเปลวดำที่ไม่ให้ความร้อน แต่ดูดแสง
แมลงในซอกหินนิ่งทีเดียว
"ทูตแห่งมืด" ลิลี่พูดเสียงสั่นครั้งแรก "คนเดียวกับที่เผาหมู่บ้าน ฆาตกรบิดาข้า"
เขาไม่มองนาง มองฉัน
"ผู้สืบทอดหลงซาน" เสียงเขากลวงเหมือนจากหลุม "ข้ารอเจ้า"
ฉันอยากถามลิลี่ว่าบิดานางเรียกชื่อฉันว่าอะไรตอนอุ้มข้ามรั้ว แต่ปากไม่เปิด กลัวคำตอบจะทำให้ฉันอ่อนตอนที่ต้องแข็ง
นางก็ไม่ถามว่าพ่อฉันตายท่าไหน นางคงเห็นซากมาแล้ว
จินยีหลับตาแป๊บ แล้วลืม ฝืนไม่ให้หลับในถ้ำศัตรู
โคมเหลือแสงเท่าจุด ฉันเอาตัวบังไม่ให้แสงตกปากทาง
แรงกดเพิ่มขึ้นอีกขั้น แมลงที่ตายแล้วกรอบเป็นผง
แล้วตามองลิลี่ มุมปากยก
ลิลี่ขยับกระบี่ขึ้นครึ่งนิ้ว แล้วหยุด เพราะแรงกดทำให้ข้อมือสั่น
จินยีซ่อนโคมหลังตัวฉันจนแสงเหลือแค่ขอบผ้า
ฉันนับลมหายใจตัวเองให้ช้า พร้อมจะก้าวสายฟ้าแม้ปราณจะไม่เต็ม
เซียนที่ปากถ้ำยังไม่เข้ามา เขารอให้ความกลัวทำงานแทนดาบ
แรงกดทำให้ฟันฉันกระทบกันดัง กรามฉันล็อกไว้ ห้ามให้เขาได้ยินว่าข้ากลัว
"ลูกสาวผู้พิทักษ์คนสุดท้าย ก็มาด้วยหรือ"
คำสาบานในถ้ำมักถูกพูดดังแล้วพังเมื่อพ้นปากทาง ฉันรู้จากเรื่องพ่อเล่า คนสาบานเก่งในที่มืด
ลิลี่พูดเบา เลยน่าเชื่อกว่า
กระบี่นางวางบนหินโดยไม่สั่น มือที่พันผ้ายังเปื้อนเลือดฉันปนเลือดนาง
จินยีดูสองคนแล้วไม่ถามว่าจะเป็นครอบครัวไหม นางพอรู้ว่าคำนี้ใช้ตอนบ้านยังมีหลังคา
ตอนนี้มีแค่ถ้ำ กับคนสามคนที่ยังหายใจไม่เท่ากัน
ทูตแห่งมืดไม่มองใครอื่น มุมปากยกเมื่อตามองลิลี่
น้ำแข็งเข็มบนผนังยาวขึ้นทีละนิด ฉันดูความยาวแทนนาฬิกา เซียนยิ่งใกล้ เข็มยิ่งยาว
กระบี่วิญญาณสั่นต่ำ ไม่ใช่กลัว นางข่มแสง ฉันข่มปราณ สองอย่างนี้จังหวะเดียวกัน
จินยีหายใจเข้าทางปาก ออกทางจมูก ตามที่ฉันกระซิบ สอนในถ้ำ ไม่มีกระดาน
"ลูกสาวผู้พิทักษ์คนสุดท้าย ก็มาด้วยหรือ"
มงกุฎเปลวดำไม่ให้ความร้อน แต่ดูดไอน้ำจากปากฉันจนคอแห้ง ฉันกลืนน้ำลายที่แทบไม่มี
ผ้าคลุมทูตแห่งมืดไม่สะบัดตามลมถ้ำ ลมถูกกินก่อนถึงชายผ้า นั่นทำให้ฉันรู้ว่าใกล้เกินที่ขั้นสองจะวิ่งพ้น
ลิลี่ขยับก้าวข้าง ไม่ใช่ก้าวหน้า เปิดช่องให้ฉันล้มไปด้านที่ไม่ใช่เหว
ฉันไม่ก้าวสายฟ้า เก็บครั้งสุดท้ายไว้ตอนเขาเอื้อมมือจริง ไม่ใช่ตอนเขายิ้ม
ตาแดงของเขาสะท้อนโคมที่ซ่อน แม้ซ่อนแล้วก็ยังรั่ว ฉันเอาตัวบังแน่นขึ้น
"ลูกสาวผู้พิทักษ์คนสุดท้าย ก็มาด้วยหรือ"